Zaterdag 25/01/2020

Review

Ryan Adams: orgelpunt van opwinding en ontroering

Beeld Harry Heuts

Eerlijk? Ryan Adams had ons al z'n zak toen we zijn decor zagen: enorme Marshall-versterkers, ouderwetse speelautomaten en een Amerikaanse vlag waarvan de sterren waren vervangen door een vredesteken. En toen we de setlist dankzij zijn vriendelijke geluidsjongen in handen kregen, waren we helemaal om.

'Gimme Something Good', zong Adams, en ook 'Let It Ride'. Het eerste deed hij zelf, voor het tweede zorgden wij. We namen plaats op Adams' achterzetel voor een ritje classic rock met een brede All American-sound - denk Tom Petty, Neil Young en Bruce Springsteen - die gelukkig genoeg scherpe randjes en gemene schrammen vertoonde.

Euforie en depressie reikten elkaar de hand in 'To Be Young (Is to Be Sad, Is to Be High)', een song over "getting fucked super hard". Ja, bij Adams volgen na de pieken altijd diepe, diepe dalen. "Lord, I got high", hoorden we, maar even later stonden we te dansen in de 'Dirty Rain'.

Het sfeertje: een verlaten café wierp zijn vale gele licht over natgeregende straatstenen, waar een koppeltje twijfelde tussen loslaten en omhelzen. De uitkomst was onbeslist - en we weten ook niet of onze kaken vochtig waren van de neerslag, dan wel van de traantjes.

Ook 'Stay with Me' bood geen uitsluitsel: het op de achtergrond geprojecteerde bladerdak riep de sfeer op van een boswandeling met een geliefde - de laatste, want alle smeekbeden bleken vergeefs. Zie ook 'Kim', waarin de vallende herfstbladeren weinig goeds beloofden. Ontroering troef dus, maar met 'Shakedown on 9th Street' zette Adams ook in op opwinding: het was de soundtrack bij een brallerige avond uit die wel moest eindigen met vechten en braken in de goot.

'Come Pick Me up' haalde ons en Adams er weer uit - wie deze Werchter nog een hartverscheurender song hoort, mag het laten weten middels een gele briefkaart.

Nog hoogtepunten? 'New York, New York', Adams' gevecht met de stad die nooit slaapt en waar de prikkelgevoelige Amerikaan dus ook nooit rust kon vinden. Zijn zoektocht naar zo'n 'Peaceful Valley' zal wellicht nooit eindigen. In de song met die naam zocht hij, achtervolgd door duisternis, naar vergiffenis.

Tevergeefs, met dat immer broeiende gemoed van hem, maar het levert wel prachtige mislukkingen van songs op. Ultieme voorbeelden: 'This House Is Not for Sale', waarin opwinding en ontroering met elkaar werden verzoend, en het machtige 'Magnolia Mountain'.

Zo mooi klonken (wee)moed en (wan)hoop nog nooit. "Magnolia Mountain, where nobody ever dies", zong Adams. Na die song zaten we inderdaad op een bergtop, met de armen wijd open naar het dal kijkend, in gedachten onsterfelijk. Wat een concert.

Beeld Harry Heuts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234