Maandag 28/09/2020

InterviewRuth Beeckmans

Ruth Beeckmans: ‘Ik heb mezelf nog nooit niét graag gezien omdat ik mollig ben’

Beeld Joel Hoylaerts/Photo News

Had ze daar even een goed excuus: tegen de tijd dat ze in opname ging voor de fictiereeks ‘Albatros’ - over tien zwaarlijvige mensen die in de Ardennen op dieetkamp gaan - was actrice Ruth Beeckmans (38) hoogzwanger van haar tweede kind. Maar eigenlijk had ze geen excuus nodig. ‘Ik ervaar het zelf niet als een probleem dat ik mollig ben. Ik heb mezelf om die reden nog nooit niét graag gezien.’

Terwijl u dit leest, zit Ruth Beeckmans van een welverdiende vakantie te genieten. Met haar (brandweer)man Gary (53) en hun twee dochters Charlie-Sue (7) en Cobey-Mae (9 maanden). De dag voor vertrek repte ze zich nog snelsnel naar de autokeuring - zo gaat dat met chaoten - en daarna: eindelijk partie met haar bubbel. En terwijl ze ginds zit uit te blazen, zien haar fans haar op Telenet Play met een ijzingwekkende sérieux de pannen van het dak spelen in de tragikomische fictiereeks Albatros van productiehuis De Wereldvrede, die begin volgend jaar ook wordt uitgezonden op Canvas. Beeckmans speelt in de serie - ontsproten aan de breinen van regisseur Wannes Destoop (34) en 'Radio Gaga'-presentator Dominique Van Malder (43), die er zelf ook in acteert - één van de tien dikke mensen in een afslankingskamp in de Ardennen.

En faut le faire, want zij en bij uitbreiding al haar tegenspelers, de ene al molliger dan de andere, geven zich in de serie wel heel bloot, laten zich letterlijk van hun meest kwetsbare kant zien. 

Of ze meteen ja zei toen Dominique Van Malder haar vroeg om mee te spelen? "O ja, onmiddellijk", zegt ze. "Omdat ik wist dat 'den Dompi' een goed script kan schrijven en dus wist dat het gewoon een goeie reeks met een sterk verhaal zou worden. En dat is voor mij nog altijd de grootste reden om ergens aan mee te doen. Dit is geen reeks waarin dikke mensen maar wat te kijk worden gezet om het thema obesitas bespreekbaar te maken of waarin de zwaarlijvige medemens wordt neergezet als een luiaard of iemand die gewoon te veel eet. Nee, de serie toont onderliggende emotionele problemen, toont de mens achter de dikke mens en dat vind ik er nu net zo mooi aan. Het zou wel fijn zijn, mocht de reeks ertoe kunnen bijdragen dat er eindelijk eens wat meer begrip en respect komt voor mensen die echt problematisch obees zijn. Dat het wordt gezien voor wat het is: een ziektebeeld."

In de fictiereeks 'Albatros' speelt Ruth Beeckmans (links) één van de zwaarlijvige mensen die in de Ardennen op dieetkamp gaan.Beeld TELENET

Niet even tegen Dominique Van Malder gefluisterd dat je wel graag wil meedoen, maar... niet de dikste van de hoop wil zijn?

"Ik wéét dat ik, als Dompi ook meedoet, niet de dikste uit de hoop ga zijn. (schaterlacht) Neenee, dat zou nooit mijn bezorgdheid zijn. Ik voelde mij ook totaal niet beledigd toen de vraag kwam. Want ja, ik weet ook wel van mezelf hoe ik eruitzie. En wat ik bovenal weet: dat ik in de eerste plaats ben gecast omdat hij me een goeie actrice vindt en niet alleen omdat ik mollig ben. Afin, dat is toch mijn goeie zelfbeeld dat me dat zegt." (lacht)

Is er vooraf aan de acteurs gevraagd om wat extra gewicht te kweken?

"Dat was wel de vraag, ja. En ik versta dat ook vanuit het oogpunt van de regisseur: hoe zwaarlijviger, hoe beter voor een reeks als deze. De vraag om wat bij te komen, kwam op het moment dat ik op de set van Tarara stond, en voor die rol was ik juist wat afgevallen. Dus nog tijdens het draaien van Tarara moest ik opeens méér beginnen te eten. Ik dacht: 'Oké, plezant! Laat maar komen dan, de chips, de chocola en de ijsjes!' Maar dan werden de opnames voor 'Albatros' plots uitgesteld. Ja, toen dacht ik wel: 'How, ik ga hier niet nog eens acht maanden op deze manier blijven eten, want dat is gewoon echt ongezond.' Ik ga mezelf nu ook niet dood vreten om een rol te spelen. De liefde voor een goeie rol is groot bij mij, maar de liefde voor het leven is toch groter."

Hoe heb je dat dan opgelost?

"Wel, ik had dus het geluk dat ik ineens zwanger was. (lacht) Niet te geloven, hé. Want wij waren eigenlijk niet meer van plan om nog voor een tweede kind te gaan. Maar het liep zo en daar zijn we nu natuurlijk alleen maar heel, heel blij mee. Ik belde naar de regisseur en zei: 'Mannen, shit, ik ben zwanger en dat gaat echt voor dan zijn!' Hij was zeer blij met dat nieuws. 'Want jij gaat een keidikke buik hebben!' Inderdaad, ja. Ik was zeven, acht maanden zwanger toen we draaiden. Met andere woorden: hoogzwanger. Met de zwangerschap erbij ben ik toch ongeveer 17 kilo bijgekomen.”

Beeld Joel Hoylaerts/Photo News

Vond Gary het oké dat je ging bijkomen voor die rol?

"Ik ben geen onderdanige vrouw. Ik maak mijn eigen keuzes." (lacht)

Geen gène moeten overwinnen om jezelf zo bloot te geven in een tv-reeks?

"Goh, nee. Want we zaten allemaal in hetzelfde schuitje, hé. Niemand van ons stond daar als enige dikke aan de rand van het zwembad. We were all in it together. En omdat we daar in de Ardennen ook vaak bleven slapen, waren we precies ook een echt kamp, een groep. Het zou lastiger zijn wanneer je op een set het enige dikkerdje bent tussen allemaal mensen met een zogezegd perfect lijf. Wat ook hielp: ik stond dan wel op mijn zwaarst - mijn buik leek op het einde op een bierton - maar ik droeg een kind, hé. 'Jaja, mannekes, ik heb een goed excuus!' Ik mocht vol zijn. (lacht) Ik voelde mij door die zwangerschap ook gewoon heel goed, als vrouw. Maar zelfs zonder die zwangerschap zou ik mij heel oké hebben gevoeld. Als acteur moet je je ijdelheid en onzekerheid toch kunnen loslaten, vind ik. Want wat ben je aan het vertellen wanneer je er altijd alleen maar op je best en je mooist wil uitzien? Wat ben je dan aan het doen? Dat is niet het echte leven, hé?"

Wat als Cobey-Mae tijdens de opnames was geboren? Hadden jullie een plan B in gedachten?

"Geen plan B, nee. We hebben gedraaid in juli en augustus, Cobey-Mae was uitgerekend voor 18 september. Ik wilde er ook niet van uitgaan dat ze tijdens het draaien kon worden geboren, want dat zou - voor haar dan en voor mij als mama - echt wel problematisch zijn geweest. Uiteindelijk kwam ze twee weken te laat, begin oktober. We hebben haar moeten laten komen, want uit zichzelf wilde ze niet."

Hoe speciaal was het eigenlijk om hoogzwanger op de set te staan?

"Het was vooral heel vermoeiend, want ik had echt wel een heftige zwangerschap. Ik was heel moe, misselijk en op de koop toe had ik tijdens het draaien ook nog eens veel last van hooikoorts. Zit dan maar eens weken aan een stuk tussen al het gras en de bomen van de Ardennen. (lacht) Ik was zo snipverkouden en moest zo veel niezen dat ik daar de hele tijd met een loopneus heb rondgelopen. Eigenlijk ben ik heel de tournage door ziek geweest. Mijn smaak en geur waren ook volledig weg. Toen ik in maart las over smaak- en geurverlies, dacht ik: 'Tiens, zou ik pre-corona dan gewoon corona hebben gehad?' (lacht) De collega's waren allemaal lief en bezorgd. 'O, Ruth kom, ga maar zitten hier!' Ik herinner mij dat ik mij soms even op paletten neerzette en ik daar ter plekke gewoon in slaap viel. En dat vervolgens iedereen zich afvroeg: 'Wat is dat geluid?' Dat kwam dus van mij! Ik was van al dat snot aan het snurken. (schatert) Het was dus heftig, ja, maar ook superleuk. Veel feestjes en bacchanalen en zo. Alleen heb ik die helaas aan mij moeten laten voorbijgaan. De emotionele scènes doorvoelde ik net door het zwanger zijn misschien ook nog meer. Het was een onwaarschijnlijk intense, mooie, gelaagde rol om te spelen. Een hele uitdaging. Als actrice een absolute heerlijkheid om zo diep te mogen gaan."

Beeld Joel Hoylaerts/Photo News

De serie toont erg treffend het geworstel met de kilo's. Hoe zit dat bij jou in het dagelijkse leven?

"Ik ben al heel mijn leven zwaarder dan de gemiddelde mens, maar ik kan niet zeggen - en dat zweer ik - dat ik daar ooit al écht een issue mee heb gehad. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet begrijp dat andere mollige mensen daar wel mee kunnen struggelen, want dat versta ik dus heel goed. Alleen heb ik er dus zelf niet zo'n last van. Want dan zou ik ook veel harder proberen om er iets aan te doen. Ik val redelijk gemakkelijk af als ik wat meer op mijn eten zou letten en wat vaker zou gaan zwemmen en joggen. Supermager zou ik nooit worden, maar ik zou dan wel makkelijk vijftien kilo minder kunnen wegen. Alleen vind ik het dus gewoon lastig om constant op mijn eten te moeten letten. Ik steek het zeer zeker ook op de onregelmatigheid van mijn job. (lacht) Een spaghetti om halfzes kan geen kwaad, hé. Een spaghetti om elf uur 's avonds wel. En met periodes ben ik een geweldige snoeper. Ik kan best drie maanden van een brownie afblijven, maar daarna ben ik toch weer vertrokken, hoor. De reden waarom ik al keiveel op dieet ben geweest, heeft bij mij niet zozeer te maken met het feit dat ik er dan frisser uitzie, maar alles met mijn gezondheid. Toegegeven, in de periodes waarin ik magerder ben, voel ik mij fysiek wel beter, vind ik het net iets leuker in het pashokje, krijg ik opvallend meer complimentjes van 'amai, gij ziet er goed uit!' en haal ik ook best wel voldoening uit het feit dát ik wat strakker sta. Maar ben ik dan ook wezenlijk gelukkiger? Nee."

Wat kunnen triggers zijn? Wanneer kan je zo eens echt schransen?

"Kunnen? Ja, altijd, hé. (lacht) Vakanties, feestjes en opnames: dan kan ik mij moeilijk inhouden. Dan kan ik echt geen Snickerske zien liggen of ik eet het op. Brood vind ik sowieso iets heel lastigs om af te blijven. En ik bedoel dan brood met alles erop en eraan: een goeie laag boter én charcuterie. IJs heeft ook een onweerstaanbaar effect op mij. Mijn grootste probleem? Dat ik dus echt heel veel lust. En trouwens niet alleen ongezonde troep, hoor. Je moet al je best doen om iets te vinden dat ik niet lekker vind, waar ik niet van zou genieten of waarvan ik de pot niet zou leeg eten."

Sta jij alle dagen op de weegschaal?

"Neeje!! Zot! Daar zou ik niet gelukkig van worden, hoor." (schatert)

Zien de kinderen hun mama soms buitensporig veel naar binnen spelen?

"Zeer zeker niet. Bij ons thuis is het van: 'Eén stukje chocola is wel genoeg!' Dat lukt natuurlijk niet altijd, maar we proberen Charlie-Sue echt wel te leren wat gezond is en wat niet, waarom 'zo veel appels als je wil' wel mag en 'zo veel chocola als je wil' niet mag. Al wil ik daar met haar ook weer niet te veel rond bezig zijn, omdat ik ook niet wil dat ze daar issues over krijgt. Maar: ik probeer mijn kinderen dus wel gezondere gewoontes mee te geven dan ik stiekem zelf heb. Ze hebben ook aanleg om iets steviger te zijn, en dus wil ik daar wel echt over waken."

Dochters Charlie-Sue (7) en Cobey-Mae (9 maanden).Beeld RV

Uit een onderzoek door 'Flair', dat 8.000 vrouwen bevroeg, blijkt dat liefst 70% van hen zich te dik en onzeker voelt op het strand, dat één op de twee vrouwen streeft naar een kleinere kledingmaat en dat de helft huilt omdat ze zich lelijk vinden. Hoe komt het, denk je, dat jij oké bent met je gewicht? Dat je die geweldige gave van zelfacceptatie bezit?

"Ik heb mezelf eigenlijk nog nooit niét graag gezien. Wat ook weer niet betekent dat ik mij elke dag supergoed voel of dat ik bij het zien van een slanke vrouw niet ook eens kan denken: 'Amai, chansard!' Maar onzeker? Toch niet dikwijls, nee. Omdat er, denk ik, gewoon te veel andere dingen zijn die me gelukkig maken. Twee prachtige gezonde kinderen, heel veel mensen rondom mij die ik graag zie, een carrière die me al die dingen laat doen die ik graag doe... Wat weegt er door in mijn leven? Niet dat maatje meer, maar al de rest. Ik ben gewoon happy met wie ik ben, met mijn leven, zeker? Ik heb nog nooit het gevoel gehad dat mensen mij haten of slecht bekijken. Mensen omarmen mij vaak, dat maakt gelukkig. En dat zorgt ervoor dat je wordt bevestigd als iemand die er best mag zijn. Plus ook: ik heb al van bij de geboorte een positieve kijk op het leven meegekregen, ook dat helpt. Nee, dan zijn er dingen die ik moeilijker te aanvaarden vind dan mollig zijn."

Wat dan?

"Goh, gewoon, het reilen en zeilen van de wereld. Onrechtvaardigheid. Hoe mijn neus eruitziet in 'Albatros', om maar iets heel onrechtvaardigs te noemen." (lacht)

Die is toch gedown-schminkt?

"Awel zie, daar heb ik het dus lastig mee. Want die neus is niét bijgeschminkt, dat is mijn neus. Mijn zwangerschapsneus, opgeblazen door de hormonen en door ophoping van vocht. Aan het eind van de zwangerschap van Charlie-Sue had ik dat ook. Maar met Cobey-Mae zag ik het al in het begin gebeuren. Dat ik dacht: 'Dat gaat hier niet waar zijn, hé!' Als ik mezelf terugzie op beelden van 'Albatros', denk ik: 'Maar allez, dat is toch mijne neus niet!' Op dat vlak ben ik dus wel ijdel, ja. Ik ben heel blij dat ik nu mijn kleine, fijne pre-zwangerschapsneusje terug heb."

Waar komt de naam Cobey-Mae eigenlijk vandaan?

"Daar zit geen speciale betekenis achter. We wilden eerst geen dubbele naam, omdat we dachten dat de mensen zouden zeggen: 'Daar gaan ze weer!' Maar toen dachten we: 'Jamaar, daar gaan we het ook niet voor laten!' We vonden Cobey mooi en hebben er iets meisjesachtigs aan toegevoegd, zodat mensen ook meteen weten dat ze een meisje is. Bij Charlie-Sue hebben we dat ook zo gedaan. Eerst was er Charlie en dan kwam, ook al voor de duidelijkheid, Sue erachteraan."

Beeld Joel Hoylaerts/Photo News

Zijn het twee dezelfde karaktertjes?

"Totaal niet, nee. Het zijn twee uitersten van karakter. Charlie-Sue is heel levendig en pittig, wat ik zalig vind. Dat kind laat je geen twee seconden gerust, is niet op haar mondje gevallen en staat haar mannetje. Terwijl Cobey-Mae een heel rustig, chill, zacht ding is. Iedereen die voor mijn jongste zorgt, zegt dat ook: 'O, ze is zo makkelijk en lief, dat lacht altijd en alles is altijd goed.' Ongelooflijk, ja. Is Cobey-Mae aan het krijsen omdat je haar niet meteen kan geven wat ze nodig heeft, dan houdt ze daar na vier, vijf seconden mee op en heeft ze precies zoiets, van: 'Ja, dan sebiet, hé.' Voor zover je dat nu al kan zeggen over een baby'tje, denken we dat Cobey-Mae later een heel positieve gaat zijn en makkelijker om gaat kunnen met dingen die niet lopen zoals ze zou willen. Zo, van: 'Ja, dan loopt het anders, hé.' Charlie-Sue heeft dat veel minder. Zij kan zich heel erg zorgen maken en heel verdrietig zijn wanneer dingen anders lopen dan zoals zij het graag had gewild. Wat meteen ook mijn angst is met haar, dat ze minder makkelijk door het leven zal gaan. Terwijl ik van Cobey-May soms kan denken: 'O, ik hoop dat jij je later niet altijd laat doen.' Nog een groot verschil: ik kan mij niet herinneren dat Cobey-Mae ooit niet heeft doorgeslapen, terwijl Gary en ik met Charlie-Sue de eerste achttien maanden geen enkele nacht hebben kunnen doorslapen. Ze was geen huilbaby, maar ze was gewoon elke nacht wakker. Zo, van: 'Komaan, wat gaan we doen?' (lacht) Heel leuk toch wel dat ze in deze volgorde zijn gekomen!'"

Op naar nummertje drie?

"Nee, zeg! We zijn niet meer van de jongsten en hebben twee prachtige, gezonde kinderen. Alleen maar dankbaarheid is op zijn plaats.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234