Donderdag 16/07/2020

AlbumrecensieRun The Jewels

Run The Jewels explodeert als een vuist in je smoel op ‘RTJ4’ ★★★★☆

Run The JewelsBeeld Run The Jewels

‘Fuck it! Waarom wachten?’ In die gedachte bracht Run The Jewels zijn vierde album RTJ4 uit. Twee dagen eerder dan gepland, maar de moord op George Floyd bespoedigde die release. ‘De wereld is vergeven van bullshit, dus bieden we iets rauws om naar te luisteren terwijl je door de bagger ploetert.’

Net als u zoeken ook wij al enkele dagen naar de juiste woorden om alle heftige emoties te beschrijven, die woekeren als tumoren in de Verenigde Staten, en bij uitbreiding in de rest van de wereld. De meest veilige conclusie als bleekscheet? Luister en leer, vanuit een eerder bevoorrechte positie. RTJ4 geldt daarbij als verplichte examenstof. De vierde langspeler van Run The Jewels is alleszins hun meest woedende, relevante en tegelijk levenslustige werkstuk tot op vandaag. De cartooneske humor van weleer is wat meer naar de achtergrond gedrukt, maar in het licht van de zaken lijkt die beslissing alleen maar logisch.

Beluister het album hier.

Al vanaf de ouverture ‘Yankee and the Brave’ heeft Killer Mike het over politiegeweld, waarbij hij zelfmoord overweegt om te ontkomen aan een dodelijke kogel van de flikken. “I can’t let the pigs kill me, I got too much pride”, klinkt het daar. Ook “Cops who choke out a man like me, until my voice goes from a shriek to a whispered I can’t breathe” in ‘Walking in the Snow’ klinkt vandaag wel erg beladen. De songregel werd nochtans in de herfst van vorig jaar bedacht, refererend aan Eric Garner die deze zin elf keer herhaalde voor de politie een eind aan zijn leven maakte. Maar sinds vorige week heeft die huiveringwekkende lyric alleen maar aan kracht gewonnen. De song was sowieso bedoeld als een donderpreek over de calvarietocht van Afro-Amerikaanse jongeren, maar in het licht van de actualiteit snijdt die songregel je nog makkelijker de adem af. Killer Mike en El-P weerspiegelen op deze plaat de muiterij van 2020, met opstandige raps en onmeedogende kritiek op onrecht, onderdrukking en kapitalisme.

Samen met Pharrell Williams en Zack de la Rocha van Rage Against The Machine klagen ze iets verder ook het geïnstitutionaliseerde racisme aan. Maar net zo goed schoppen ze je een geweten met Mavis Staples en snarenwonder Josh Homme. Daarin vergelijkt Mike corrupte klootzakken, die wat macht wisten te vergaren, met Jimmy Savile, de roemruchte BBC-presentator die honderden kinderen seksueel misbruikte. 

Even bloedend als woedend

Een beetje cynicus kan honen dat Run The Jewels de tijd aan zijn zijde heeft. De wereld staat letterlijk en figuurlijk in brand, en laat die wereldbrand net de ruggengraat voor hun nieuwste soundtrack van sores vormen. Maar dit album klinkt even gemeen als gemeend, en minstens even bloedend als woedend.

De VS beleven vandaag een nachtmerrie. Op eenzelfde manier voelt deze plaat aan alsof iemand minutenlang in jouw nek zit, tot je de laatste adem uitblaast. Maar deze veertig minuten geweld zijn ook te werken als een soort spirituele chiropraxie: ze lost uiteindelijk die vervelende spanning in je schouders, je nek en je rug tot je met een frisse blik deze waanzinnige wereld kan monsteren. 

De muziek is ook zo rauw en eerlijk dat ze nooit drammerig overkomt. De songs schieten steeds met scherp, maar maken geen nodeloze slachtoffers. Bijkomende waarschuwing: ze exploderen wél als een vuist in je smoel, en schoppen je in eenzelfde beweging een geweten. Een beetje zoals Killer Mike – het meest activistische kernlid van Run The Jewels – de demonstranten in Atlanta toesprak, nadat het conflict met de politie enorm gewelddadig was geworden. In een emotionele speech riep hij toen op na te denken over politieke hervormingen in plaats van de stad te vernielen: “Steek je eigen huis niet in de fik, maar verstevig de fundamenten, en geef de gevestigde waarden klappen in het stemhokje.”

Op eenzelfde manier vormt de vierde langspeler van Run The Jewels een morele autoriteit, een ouderlijke hand op je schouder én de perfecte reflectie van dit eigenste moment. Werden we vrolijker van deze plaat? Hell no. Staan we scherper van deze plaat? Absoluut.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234