Maandag 06/07/2020

Muziekrecensie

Rufus Wainwright maakt er een routineus rondje poenpakken van in OLT Rivierenhof

'Ik werk aan mijn tweede opera, maar daar kan ik mijn huur niet mee betalen', zo begon Rufus Wainwright zijn optreden in het Rivierenhof.Beeld Alex Vanhee

"Ik werk momenteel aan mijn tweede opera, maar daar kan ik de huur niet mee betalen, dus moet ik ondertussen veel shows spelen zodat er brood op de plank komt." Mooi van Rufus Wainwright dat hij meteen open kaart speelde in het Rivierenhof, alleen had je het anderhalf uur dat erop volgde écht het gevoel dat je naar een routineus rondje poenpakkerij zat te kijken.

Rufus Wainwright is een beetje een drama queen. Niet erg. Meer zélfs: het verklaart alvast gedeeltelijk waarom hij - zonder noemenswaardige hits of veel airplay op de radio- de voorbije twintig jaar toch een trouw publiek heeft opgebouwd. Tel daarbij nog zijn hilarisch gevoel voor humor, én zijn indrukwekkende muzikale stamboom -vader: singer/songwriter Loudon Wainwright, moeder folkicoon Kate McGarrigle, zus rockmuzikante Martha Wainwright- en je krijgt een idee van wat je mag verwachten, vooral omdat die familiebanden (én de onderlinge spanningen) een weerkerend thema zijn in het werk van de Wainwrights.

Ook nu had Rufus met 'Lucy's Blue' een nieuw nummer mee dat aan zijn halfzus -de zangeres Lucy Roche- was opgedragen. Mooi, maar zoals wel vaker werd de song halverwege genekt door een overdadige, ronduit irritante galm, die zelfs de subtielste passages vakkundig de nek omdraaide.

Rufus Wainwright.Beeld Alex Vanhee

Sowieso zat er weinig vuur in de set, en vaak had je het gevoel dat Wainwright op een drafje door de set raasde, zodat hij nog op tijd zijn laatste trein kon halen. Achter die enorme vleugelpiano viel dat nog enigszins mee, omdat hij heel dramatisch te keer ging op die ivoren toetsen. Maar tussendoor speelde Wainwright akoestische gitaar zoals een hamster op een rad loopt. Zo kwam je tot de vaststelling dat zijn bindteksten eigenlijk meer konden entertainen dan de matte solo-uitvoeringen van 'The Maker Makes' en 'Vibrate'.

Rufus Wainwright.Beeld Alex Vanhee

Opvallende verschijning ook. De eenenveertigjarige Canadees droeg een gestreepte streepjesvest op een buitengewoon fleurige broek van Walter Van Beirendonck. Thank you Antwerp for making me look like a gay boy. Dat wzs niet gelogen, en zo had hij meteen een mooi bruggetje gebouwd naar 'Going To A Town', een nummer over zijn afkeer tegenover Amerika die naar eigen zeggen nu toch een beetje gemilderd was nu het homohuwelijk er net was goedgekeurd.

Voor het eerst leek er wél wat soul in de set te sluipen, en de bisronde schetste een idee van hoe het optreden ook had kunnen verlopen. 'Cigarettes and Chocolate Milk' klonk bevlogen, en zijn versie van Leonard Cohen's 'Hallelujah' was zelfs ronduit pakkend. Alleen kwamen die tien mooie minuten veel te laat om de ongeïnspireerde vertoning die eraan vooraf ging met de mantel der liefde te bedekken. Hopelijk weet hij met zijn tweede opera -Adrian, die in September bij het prestigieuze Deutsche Grammophon verschijnt- méér te overtuigen. Nu zat je toch vooral naar een take the money and run-show te kijken. Een zeer akelig gevoel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234