Zondag 13/06/2021

MuziekRoyal Blood

Royal Blood kruipt waar het niet gaan kan: ‘We móésten als een sloopkogel door je gemoed gaan’

De Britse band Royal Blood met bassist en zanger Mike Kerr en drummer Ben Thatcher. Beeld ANP
De Britse band Royal Blood met bassist en zanger Mike Kerr en drummer Ben Thatcher.Beeld ANP

Ze werden ooit de redders van de rock genoemd. Maar frontman Mike Kerr belandde in een neerwaartse spiraal. Zijn appetijt voor zelfdestructie kostte hem én Royal Blood ei zo na het leven. Maar op Typhoons wordt het geweer van schouder gewisseld. ‘Nuchter blijven is geen makkie, maar het is de enige manier om mijn droom in leven te houden.’

Royal Blood stond de voorbije jaren aan de top van de rockwereld. Uitverkochte arenatours, een stekje als (sub)headliner op alle grote Europese festivals. Maar achter de schermen viel Mike Kerr aan scherven. De terugtocht van de rand, de kracht van vriendschap en de heruitvinding van zichzelf en het discogeluid op het nieuwe album Typhoons beheersen vandaag zijn dag.

“Het gaat niet geweldig met me, but I’m fine”, zegt hij vandaag met een glimlach. “Ik voel me beter in mijn vel dan vroeger. Zo moeilijk is dat natuurlijk niet. Als ik was blijven zuipen, zou ik vandaag misschien dood zijn.” Tegelijk wil hij zijn verslavingen nog altijd niet overschatten. “Er was nooit sprake van een sterfgeval, een zeker trauma of tragedie, waarom ik stopte met zwelgen en slempen. Het is eerder een onaangenaam gevoel dat bij me kwam opborrelen. Om eerlijk te zijn, vond ik het drinken in het begin ontzettend leuk. Maar het begon mijn geestelijke gezondheid te schaden. Ik belandde in een vicieuze cirkel, waar pintelieren een manier werd om mijn geestelijke gezondheid intact te houden, terwijl het uiteindelijk alleen maar erger en erger werd. Voor mij was het ineens heel duidelijk dat deze weg verder op gaan zou betekenen dat ik alles kon verliezen.”

Met dat alles bedoelt hij onder meer de groep Royal Blood, die in een wereld was beland die hij voordien niet kende. “Het succes, de stress – elke naïeve idioot heeft daar vroeg of laat een medicijn voor nodig. Iets om je gezond te houden, begrijp je? Of op zijn minst iets om je récht te houden. Bij mij was dat drank. Véél drank. Ik had op den duur niet eens meer door welke hoeveelheden ik door mijn strot joeg, omdat alles stapje per stapje gebeurde. Je beseft pas dat je een alcoholicus bent, wanneer het al veel te lang te laat is.

“Maar het vervelende was dat ik een functionerende alcoholist was. Ik kon een podium oplopen, een gigantische massa volledig inpakken en achteraf denken: wow, I fuckin’ got away with this. Dat is een machtig én gevaarlijk gevoel. Ineens raakt de aan/uit-knop zoek. Ik moest mijn katers altijd wel uitzieken, maar dronken dacht ik dat ik op mijn best was. Maar dat hou je geen heel leven vol. De hele rock-’n-roll-geschiedenis is geplaveid met zulke verhalen, en ze eindigen steevast zonder happy end.”

“Wat me het meest opviel als nuchtere artiest, is dat het leven niet noodzakelijk beige oogt. Daarvoor was ik voordien heel angstig. Maar ik heb intussen al concerten gespeeld waarop ik broodnuchter was, en die bleken soms zelfs intenser dan de vorige. Dan voel ik me opgelucht. Ik hoef me niet langer in de nesten te werken met sloten drank om een opwindend optreden te garanderen. Dat voelde aan alsof ik uit een coma ontwaakte, en me ineens weer bij de levende zielen kon aansluiten.”

‘I let my demons take hold and choke on me – can’t fill these holes that I’m digging.’ Die woorden zingt Kerr in ‘Trouble’s coming’. Die angst hield hem werkelijk lang in de ban. Maar na meerdere ziekenhuisopnames kapte hij definitief met alcohol en de verwante duivels. Intussen is hij twee jaar nuchter.

“Het leek me ook ineens te onnozel. Als je zes concerten per week speelt, kun je sowieso niet recupereren. Maar bij mij nam de tour bizarre proporties aan. Ik heb tweemaal mijn enkels gebroken, belandde enkele keren in het ziekenhuis na een zwaar nachtje uit, en ik speelde al eens een show met gebroken ribben. Ik stond er niet bij stil, omdat de macho in me dacht dat een handvol pijnstillers en een fles Jack Daniels wel zouden volstaan. En er was ook elke dag wel een reden tot een feestje. Alleen werd mijn leven op die manier steeds onstuimiger, en kon mijn lichaam die druk niet langer aan. Toen ik merkte dat Royal Blood er onder te lijden kreeg, moest ik adieu zeggen aan alle party’s.”

Toch is het feestje niet volledig uitgestorven. We vertellen hem dat de nieuwe plaat ons vooral doet denken aan de hymnes van Muse, de rouwrandjesdance van Justice en het gore geweld van Death From Above 1979. Een opmerking die niet meteen in goede aarde valt: “Ik denk dat de nieuwe plaat vooral klinkt als Royal Blood”, zegt Kerr afgemeten. “Onze muziek klinkt hoe dan ook meer claustrofobisch dan alle voorbeelden die je aanhaalde. Niet omdat die sound nu eenmaal goed aansluit bij deze tijden van lockdown, maar omdat we onszelf wat geknecht voelden door de staat van de wereld. We moesten en zouden als een sloopkogel door je gemoed gaan met deze plaat. Dat is wat ik meest van al wilde.”

De plaat werd opgenomen in Los Angeles en Londen. “Net omdat we vastbesloten waren om onszelf te bevrijden van alle afleidingen en eisen van buitenaf. Dat hadden we sowieso eerder moeten doen. De jongere versie van mezelf had ik vandaag vast geadviseerd om zichzelf af te sluiten van het geratel van de buitenwacht. Bij onze vorige plaat lieten we ons als jonkies nog te veel ringeloren. Dat konden we geen twee keer laten gebeuren. Daarom luisterden we deze keer bewust niet naar wat iemand buiten de band te zeggen had. Ons idee was: fuck that shit. We doen onze zin. Een voorproefje van hoe we ons leven na corona moeten leiden.”

Typhoons van Royal Blood is zopas verschenen bij Warner.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234