Maandag 24/02/2020

InterviewRoosbeef

Roosbeef is na vijf jaar terug uit de VS: ‘Ik was klaar met mezelf’

Roos Rebergen, alias Roosbeef: 'Ik heb nogal snel de neiging om dingen die goed zijn kapot te maken.'Beeld Joris Casaer

Na vijf jaar stilte heeft Roosbeef een nieuwe plaat uit, Lucky. Roos Rebergen was even klaar met zichzelf, met muziek, met Antwerpen. Ze volgde de liefde naar Kentucky en keerde terug met een dochter en nieuwe inzichten.

“Ik heb mijn hele leven al het gevoel dat ik niets aan het doen ben”, grinnikt Roos Rebergen (31) in een luidruchtige Antwerpse koffiebar. “Daarom voelen die vijf jaar langer dan ze werkelijk waren.” Ze is en woont terug in de stad die ze tijdelijk heeft verlaten voor het land waarvan ze altijd droomde. Ze hield als kind al van paarden, countrymuziek en de ongerepte natuur.

Rebergen groeide op in een boerderij in Duiven, nabij Arnhem, maar verkaste ondanks een bloeiende carrière in Nederland naar België. Ze belandde eerst in Nazareth, vervolgens in Borgerhout en later in Deurne. “Het ging goed met de groep”, herinnert ze zich, “maar ik heb nogal snel de neiging om dingen die goed zijn kapot te maken.” En dus volgde ze de liefde naar Kentucky, in de week dat Donald Trump werd verkozen tot president van de Verenigde Staten. “Dat maakte mij een beetje zenuwachtig.”

In haar songteksten flirt de Nederlandse songschrijfster met tegenstellingen, en dat is in het leven niet anders. Ze is allergisch voor comfort, maar ze kan verandering moeilijk verteren. “In mijn hoofd romantiseerde ik de verhuis naar Amerika, terwijl ik heel goed wist dat ik niet van verandering hou. Wanneer ik op vakantie ga, loop ik dagen te huilen. Ik had de eerste maanden in Kentucky last van heimwee, en tijdens de verhuis ben ik erachter gekomen dat ik onverwacht zwanger was. Dat was de ene klap na de andere.”

Toch was uit Antwerpen vluchten de juiste keuze. De enige keuze. Ze vertelt het op z’n Roos Rebergens: met lange, sierlijke zinnen en handen die alle kanten uitschieten. “Ik vlucht graag, maar deze keer móést ik wel, om vooruit te kunnen. Ik was het beu om over mezelf te schrijven. Ik was mijn stem beu gehoord. (hard) Ik was klaar met mezelf.” Na Roosbeefs derde album, Kalf, was ze uitgepraat. “Je hebt kunstenaars die op afzondering gaan om inspiratie te zoeken, maar dat vind ik onzin. De noodzaak om te schrijven is er of is er niet. En die was er niet.”

Was dat confronterend? Rebergen knikt en laat een korte stilte vallen. “Ik werd een beetje sullig van de zwangerschap. Ik begon over onnozelheden te piekeren – over geld, over het avondeten – waar ik mij vroeger nooit zorgen over maakte. Ik herkende mezelf niet meer. Het heeft even geduurd voor ik de sleur kon doorbreken.”

Supermarktvrouw

Rebergen is na enkele maanden in Amerika weer op haar effen gekomen. Ze heeft in Kentucky een nieuw tijdverdrijf gevonden: autorijden. “Hier mag ik niet rijden, maar daar deden mijn man en ik alles met de wagen wat mensen hier met de fucking fiets doen.” Soms reden ze doelloos rond, urenlang. Op vrijdagavond gingen ze naar de motorclub, op zaterdag naar de paardenrenbaan. “Ik zoek graag melancholie op”, grijnst ze.

Ze heeft gelééfd in Amerika, zegt ze herhaaldelijk. Kentucky werd haar canvas. Lucky, de albumtitel, is een eerbetoon aan de supermarkt waar Roos Rebergen en dochter Jackie dagelijks naartoe reden. “Het toeval wil dat de winkel is geopend in onze eerste week en gesloten is toen wij vertrokken.” Ze vertelt over Kim, de supermarktvrouw die elke dag, twee jaar lang, een foto van haar dochter maakte. “De winkelkarren hadden een houder voor je pint. (lacht) Er was ook een bar, en een ruimte waar spelletjes werden gespeeld. Die supermarkt was mijn gemeenschap.”

Roosbeef: 'Er staat Rocky Mountains boven mijn tiet. En ik heb een cowboy en paarden laten zetten.'Beeld Joris Casaer

De omgeving heeft haar geïnspireerd om verhalen te vertellen, “zoals dat in countryliedjes wordt gedaan”, zegt ze. ‘Rodeo’ gaat over de hindernissen in het leven, ‘Menselijke mensen’ over de ongepolijste mens en ‘Sterrenmeisje’ over het Vlaamse meisje met de gezichtstatoeage. “Ik wilde gewoon niet de hele tijd over mezelf schrijven.” Was dat na de malaise net niet makkelijker geweest? “Het gaat natuurlijk heel erg over mij,” bekent Rebergen na een tijd, “maar ik wilde andere personages gebruiken. En daarbij: ik heb nooit heel duidelijke teksten geschreven.”

Roosbeef pleegt op Lucky geen stijlbreuk. De groep klinkt anders, nadat Pascal Deweze (Metal Molly, Sukilove) de troepen vervoegde, maar Roos Rebergen leidt je nog steeds op sublieme wijze om de tuin. “Ik dacht vorig jaar nog: over een paar platen stop ik ermee en doe ik iets anders. Maar wát? Ik ben er steeds meer van overtuigd dat ik niets anders kán.” Ze is niet leergierig. En ze verveelt zich snel. Dan zoekt ze nieuwe hobby’s die ze al even snel staakt. In Amerika was ze in de ban van tatoeages. “Er staat Rocky Mountains boven mijn tiet. En ik heb een cowboy en paarden laten zetten. Het is goed geweest nu.”

Is ze in Kentucky tot inzichten gekomen, willen we nog weten? “Het grote geluk is dat ik altijd zuinig ben geweest met de mensen rondom mij. Ik speel bijvoorbeeld al 17 jaar samen met Tim (Van Oosten, drummer van Roosbeef, ELV), een goede vriend van mijn broer. Dat is mijn grootste zegen geweest.” Rebergen zal ook niet snel doen alsof. “Ik weet goed wat ik kan, maar ik weet nog beter wat ik niet kan, en dat werk laat ik over aan anderen. (denkt na) En ik ben helemaal klaar met ‘De Schelde’, een van onze meest gedraaide nummers. Nummers uitbrengen waar ik niet achter sta, dat doe ik niet meer.”

Lucky van Roosbeef is uit op Buffel Records / M.A.R.S Worldwide.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234