Zaterdag 20/07/2019

Review

Roland Van Campenhout in De Roma: zacht, weemoedig en een hoop nonsens ★★★★☆

Beeld Alex Vanhee

“Wete wa? Steek het in gang!”, hoorden we Roland Van Campenhout plots roepen. Dat was eigenlijk niet nodig, want toen trokken hij en zijn band al een hele poos door een zelfverzonnen muziekland waar iedereen vrij van geest is. Het was een leuke trip.

“The only truth is music”, beweerde Jack Kerouac ooit. Het lijkt ons niet zo gek als Roland Van Campenhout dat ook gelooft: het was door de jazz die zo mooi uit ‘On The Road’ opkringelt dat hij muzikant wilde worden, en ondertussen verkent Roland al ongeveer vijftig jaar en twintig lp’s lang een wonderlijke multi culti wereld waarin blues, folk, elektronica en filmmuziek zonder problemen samenleven. “De titel ‘Folksongs from a Non-Existing Land’ bevat veel humor”, merkte hij onlangs nogal geheimzinnig op over zijn laatste plaat. Deelt de globetrotter daarmee dan een sneer uit richting de bange blanke man? Who knows!

Beeld Alex Vanhee

Wel weten we zeker dat de bluesman uit de Rupelstreek doorheen de jaren veel mensen leerde kennen, daar bevriend mee werd, en graag eens met hen jamt. Dus ook aanwezig in de foyer: gitaristen Pieter-Jan De Smet en Frederik Segers, bassist Mirko Banovic, drummer Teun Verbruggen, alleskunner Nils De Caster, en een sitarspeler. Samen leefden ze zich uit tijdens het nieuwe ‘Wari Mashi Ta’. Stitch by stitch staat er bij de songtitel, en dat is wel gepast: stem, snaren en trommels waren naalden die Ry Cooder en Lightnin’ Hopkins op rock en psychedelica borduurden. ’t Klonk uitgesponnen, soms wild en groovy , dan weer kalm en dromerig, en altijd goed.

Dat die mannen uitstekend op elkaar in gespeeld zijn, is trouwens geen toeval, want zowel in de studio als op de bühne speelden ze bijna allemaal de nieuwe deuntjes van PJDS oftewel Pieter-Jan De Smet. Over hun optreden verleden jaar in de AB Club schreven we: “Terwijl de frontman de stommiteiten van populistische wereldleiders over de hekel haalt, begint zijn gitaar lekker te rammelen, en die van Roland Van Campenhout knarst en piept…De Smet croont, de Boomse bluesgod laat zijn gereedschap nog eens janken…Roland en derde gitarist Frederik Segers schuren hun instrumentarium heerlijk fuzzy tegen elkaar aan. …de mini-soundscape die Segers samen met Roland door die funkpopper weeft is fantastisch!”

Beeld Alex Vanhee

Ze klonken toen al creatief en genuanceerd, maar in Borgerhout was de nestor van het zevental de main man. Die was óók maatschappijkritisch: “Het volgende nummer schreef ik op de wc van ’t Schoon Verdiep”, monkelde zanger-gitarist vlak voor hij ‘Lies for Sale’ inzette. De vingers plus polsen van De Smet en Banovic stonden in funk-modus, De Casters viool zwierde door de groove, de gitaar van de kopman meanderde heerlijk. De boel ontplofte pas toen Roland naar zijn falset reikte: ’t lied stortte ineen, maar de band bouwde het snel weer op. Mooi! “Tegen alle mensen met wie ik muziek maak, liefst zo geïmproviseerd mogelijk, zeg ik al jaren: ‘Jongens, straks gaan we weer in de zandbak spelen.’ Dat is optreden voor mij.”, liet de Hondenfretter zich eens ontvallen. Voor de vuist weg verzonnen de zes van alles en nog wat, en ook tijdens de muziek die volgde leek die cinemazaal wel een attractieparkje!

Beeld Alex Vanhee

En dat van die Hondenfretter is geen verwijt: het is gewoon een ander woord voor ‘Bomenaar’! Zoals u ondertussen wel weet, liggen Rolands roots daar, maar- we vermeldden het al eerder- de man reist ook graag. In Afrika kon hij er naar eigen zeggen niet om heen dat jazz en blues dáár vandaan komen, want hij zag er wel tien John Lee Hookers, vijf John Coltranes, een koppel Miles Davissen, en minsten één Chuck Berry. ‘Pack Up Your Sorrows’ was eerst verrassend poppy en de viool klonk country-achtig, maar de band ging door en door totdat ze dus een geweldige afrobeat te pakken hadden.

 ‘Liesje Van Izegem (The Cat)’ is een ode aan zijn poes; en de voorman bracht het alleen. ’t Was meestal zacht en weemoedig, maar daarna kraamde hij in zijn beste Frans een hoop nonsens uit. Wij geraakten ondertussen in trance op dat Konono No.1-ritme, en dansten zorgeloos terug naar huis. Voorlopig draagt alleen een straat in Sint-Amands zijn naam, maar de onze mogen ze voortaan de Roland Van Campenhout-weg noemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden