Woensdag 15/07/2020

Review

Róisín Murphy in de AB: Moloko Diskow

Róisín Murphy in de AB gisteren: met één been in het New York van de jaren '80, en met het andere op de catwalk in Parijs.Beeld Alex Vanhee

Róisín Murphy heeft haar hart verloren in de club. Nu eens ligt haar rikketik verbrijzeld en verspreid over de dansvloer, dan weer bonkt deze euforisch door de boxen. In de AB bracht de first lady van Moloko een eigenzinnige discoshow, waarbij je met één been in het New York van de jaren '80 stond, en met het andere op de catwalk in Parijs.

Een fan wuift opzichtig zijn boeket rode rozen in Róisín Murphy's blikveld, wanneer ze melodramatisch door de knieën gaat tijdens de Moloko-hit 'Familiar Feeling'. En wanneer haar zonnebril - een soort viewmaster en lassersbril in één - van haar neus glijdt tijdens 'Evil Eyes' gaan de eerste rijen over de rooie. Net zulke opgewonden standjes en schrille kreetjes stijgen op, wanneer Róisín Murphy tijdens 'Pure Pleasure Seeker' bekent: "I love belgium... because belgium loves me, obviously!"

De ster van de Ierse diva blijkt - obviously! - niet getaand in Brussel. Het was weliswaar acht jaar geleden dat het voormalige Melkvrouwtje nog van zich had laten horen, maar dat liet niet weg dat alle kaartjes voor haar concert in de AB op een zucht de deur uitvlogen.

Begin mei tafelde chef Muziek Bart Steenhaut met Róisín Murphy in Brussel. Herlees het interview HIER.

En dan moest haar derde soloplaat 'Hairless Toys' nog verschijnen. Op die plaat klauwt Murphy zich niet krampachtig een weg terug naar de hitparade, maar zoekt ze de dansvloer op. In de songs speelt vaak een broeierig nachtclubgevoel op, ergens tussen house en disco in. Geen wonder dat de AB ineens wat weg kreeg van een hedonistische haven à la Paradise Garage, anno 1980. De geest van dj Larry Levan waaide alleszins doorheen dit uitzinnige LBGT-feestje, waarin discodrama, diva-gedrag en diepe bassen aan de haal gingen met een hoofdrol. Haar status als gay icoon wist Murphy bovendien te verstevigen tijdens een fragiel 'Gone Fishing', dat inspiratie haalde bij de film 'Paris Is Burning' over de travestiescene in de eighties.

Met 'Royal T' van Crookers kwam La Murphy dan weer onder stormachtig gejuich het podium op. De Ierse poseerde daarbij afwisselend als Grace Jones of een standbeeld, terwijl de kunstzinnige kostuumwissels eens te meer duidelijk maakten waar Lady Gaga enkele jaren geleden de mosterd ging halen. Nu eens droeg de Ierse zangeres een fluorescent bloemstuk als hoofddeksel, dan weer torste ze een zwarte glitterjurk of rode mantel als warme vacht ('House of Glass'). Nog een andere keer schopte een pluchen beer met een eindeloze sjaal in de voering het tot attribuut ('Jealousy') of defileerde ze over het podium als een goudkleurig nichtje van Pino ('Pure Pleasure Seeker') en een eenhoorn ('Familiar Feeling'). Zelfs voor een doof publiek was Róisín Murphy een sensatie gebleken.

De Ierse poseerde afwisselend als Grace Jones of een standbeeld, terwijl de kunstzinnige kostuumwissels eens te meer duidelijk maakten waar Lady Gaga enkele jaren geleden de mosterd ging halen.Beeld Alex Vanhee

Muzikaal lag de klemtoon op de laatste plaat, al passeerde net zo goed een uiterst dansbaar oudje als 'Dear Miami' of zelfs wat Italiaans melodrama met 'In Sintesi' en 'Non Credere'. Die songs plukte ze uit de EP Mi Senti, die ze vorig jaar uitbracht met haar geliefde Sebastiano Properzo. Iets stiefmoederlijker ging Murphy dan weer om met het werk dat ze ooit verzette met haar vroegere love interest Mark Brydon in Moloko. Aanvankelijk passeerden enkel vervormde intermezzo's als 'Tight Sweater', 'Tatty Narja' en 'Dirty Monkey', terwijl haar fans vast méér boodschap hadden gehad aan volwaardige singles als 'Sing it Back', 'The Time is Now' en 'Forever More'. Die classics schitterden helaas vaak door afwezigheid.

Tekende wél present: de Moloko-favoriet 'Pure Pleasure Seeker', waarin de blazers uit de intro door een Nintendo-console leken gejaagd. Tijdens de bisronde werd je ook nog vergast op 'Familiar Feeling', dat liefdevol aan de akoestische David Morales-cover 'Golden Era' was genaaid. Een bossanova-gevoel overheerste in deze versie, die gaandeweg door een hitsig basriffje werd omgewoeld. Wie op dat moment géén ontucht voelde in zijn lendenen of gedachten, was vast dood in die regionen.

Een andere keer balanceerde Murphy helaas op het randje tussen extase en irritatie: zo werd de epische discomarathon 'Jealousy' tot drie maal toe in de richting van een apotheose gestuwd, waarop de zangeres haar stem liet overslaan als een hysterische alarmsirene. Iets tevéél van het goede? Wie zin had om zich onbesuisd op de dansvloer te laten gelden, beleefde hier weliswaar zijn hoogtepunt. Maar de meesten besloten eerder om een nieuw drankje te halen of het op een keuvelen te zetten.

Wat ook niet in Murphy's voordeel speelde: de show leek soms iets te los uit de pols te komen, en had méér nood aan een strakker korset. Het kluitje muzikanten rond Murphy ploegde zich dan wel knap door nerveuze electro, Nile Rodgers-achtige discofunk en gemuteerde house, maar toch bleek de show nog niet helemaal gerodeerd.

Maar goed: na acht jaar komt het niet op een paar weken. Murphy heeft nog tot 6 juni (Heartbeats) of 26 juni om haar show helemaal op kookpunt te stellen. En daarna volgt nòg een herkansing op 21 november in Vorst Nationaal. Komt wel goed, dus.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234