Dinsdag 23/07/2019

Expo

Rockster-kunstenaar Jockum Nordström: "Vandaag sta ik veel dichter bij de natuur"

Jockum Nordström. Beeld BELGAIMAGE

Vogue noemde hem de 'Rock Star of the Stockholm Art Scene'. Jockum Nordström combineert in zijn dynamische collages al jaren de onschuld van volkskunst en outsider art met het KNT-label dat toegekend zou worden aan zijn scènes van copulerende koppels. In zijn nieuwe tentoonstelling in Zeno X toont hij plots ook abstract werk.

Het universum van de Zweedse kunstenaar zweeft tussen herkenbaar en vreemd, onschuldig en gecorrumpeerd, fascinerend en zorgwekkend. En er wordt door de band genomen wat af geneukt. Maar in zijn tentoonstelling Rymden tystar ljudet, vrij vertaald: ‘de ruimtes doen het lawaai verstillen’, komt hij voor het eerst ook met abstract werk naar buiten.

Jockum Nordström: “Het is voor mij niet nieuw om abstracte collages te maken, het is wel nieuw om ze te tonen. Vroeger maakte ik al abstracte sculpturen uit karton, daar zijn deze collages een beetje het verlengde van. Maar ze zijn even goed geïnspireerd door Afrikaanse tapijten. Ik vond een boekje met kleine zwart-witfoto’s van Arikaans textiel en begon me in te beelden hoe ze er in kleur zouden uitzien.”

Hoe kijkt u zelf naar het verband tussen uw figuratieve en abstracte werk?

Nordström: “Voor mij zijn ze eigenlijk niet zo verschillend. Ook mijn figuratieve collages starten vaak met abstracte vlakken. Ik knip in mijn atelier heel veel vormen uit, alles ligt door elkaar op de grond. Zelf maak ik dat onderscheid dus niet zo. Het is wel zo dat ik de figuren soms een beetje beu ben. Ze suggereren meteen verhalen.”

Sun gonna shine in my back door someday. Beeld Jockum Nordström

Ik dacht dat die narrativiteit net heel belangrijk was voor u?

“Dat is ook zo. Ik ben al van kindsbeen af met verhalen bezig. Zelfs in de lege ruimte tussen twee menselijke figuren hangen verhalen in de lucht. Maar dat is het net: soms kunnen de figuren dingen vernietigen. Ze kunnen een gevoel kapotmaken dat van kleuren uitgaat, als je snapt wat ik bedoel. Ik heb het gevoel dat ik momenteel op een kruispunt sta en dat ik minder figuren moet gaan gebruiken. Niet alles opvullen. Meer ruimte, meer rust.

“Toen ik jonger was, interesseerde architectuur me enorm, omdat het de scenografie is voor alle menselijke relaties. Ik ben opgegroeid in een buitenwijk en dat was de basis van mijn werk: architectuur als een plaats waar mensen leven, de liefde bedrijven, eten, praten, slapen. Als een poppenhuis. Na een tijd werd het minder poppenhuis, meer landschap. Vandaag sta ik veel dichter bij de natuur. Dat is ouder worden.

“Ik heb nu net vijf maanden doorgebracht in mijn atelier op het platteland om aan deze tentoonstelling te werken. Ik heb nooit een computer gehad, en ik heb ook geen rijbewijs, dus als ik op het platteland ben, ben ik echt op het platteland. Enkel ik en de hond.”

Windfall. Beeld Jockum Nordström

De titels van uw werken lijken zeer bewust gekozen.

“Absoluut. Ik vergelijk titels graag met het geluid bij een film: dat mag niet één op één zijn. Bunuel is er heel goed in. Hij kan bijvoorbeeld beelden tonen van een galopperend paard zonder dat je hoefgetrappel hoort, enkel een belletje. Dat is toch fantastisch? Zo creëert hij ruimte waarbinnen je je eigen gedachten kunt laten werken, en ontstaat er een nieuwe betekenislaag. Hetzelfde wil ik doen met mijn titels.”

In deze tentoonstelling hangt een werk dat The writers heet. U hebt ook een oude tekening met de titel The readers. Is er een verband tussen de twee?

“Ik kon helemaal niet goed lezen toen ik klein was. Spellen was geen probleem, maar ik was een heel trage lezer. Nog steeds eigenlijk. Misschien gaat The readers daar wel over, op een of andere manier.

“Veel van mijn vrienden zijn schrijvers, en in het werk The writers zie ik twee van mijn vrienden. En mezelf.”

Jag var en dålig hund. Beeld Jockum Nordström

U schrijft zelf ook. U maakt kinderboeken.

“Vroeger illustreerde ik af en toe in opdracht, maar te vaak heb ik aan slechte boeken moeten werken. Dus toen ik twee zoontjes kreeg, wilde ik hen iets kunnen voorlezen dat ik zelf goed vond. Dus heb ik zelf maar een kinderboekenreeks gemaakt.”

Momenteel werkt u ook aan illustraties voor ongepubliceerde fabels van Tolstoj. Hoe bent u daar bij gekomen?

“Een kleinzoon van Tolstoj contacteerde me drie vier jaar geleden. Toen Tolstoj ouder was, heeft hij blijkbaar een school voor weeskinderen opgericht. De fabels heeft hij geschreven om hen ermee te leren lezen. Het zijn bewerkingen van bestaande fabels, maar ze zijn nooit eerder geïllustreerd.

“Het fantastische is dat ze niet zomaar zeggen wat goed of fout is. Ze zijn heel open en doen je nadenken. Er is ruimte voor discussie. Dat is het mooie.”

Rymden Tystar Ljudet, tot 23 december in Zeno X Gallery, zeno-x.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden