Vrijdag 13/12/2019

Rockfestival wordt openluchtdiscotheek

Beeld Alex Vanhee

Dat Rock Werchter eerder deze zomer veertig kaarsjes mocht uitblazen is u vast niet ontgaan, maar ook de Lokerse Feesten trokken gisteren hun jubileumeditie op gang. De tiendaagse verwelkomt ondermeer Neil Young & Crazy Horse, 50 Cent, Motorhead en Pet Shop Boys, naast een fraaie staalkaart van wat de Belgische popmuziek momenteel te bieden heeft. Afgelopen nacht sloot superstar dj Fatboy Slim de eerste dag meteen sterk af.

De veertigste editie van de Lokerse Feesten werd in de late namiddag ingeluid door een stelletje ongeregeld uit Nederland. De Jeugd Van Tegenwoordig (***) bleek nog steeds erg populair bij de jeugd van tegenwoordig, en bracht al meteen veel volk op de been. De timing was perfect: lekker zonnetje, zomerse beats en onzinnige teksten. De optelsom leverde een vrolijk vooruitschrijdende feel good- set op waarbij seriewoordenaars Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo kortgebroekt hun Hollandse gein over het publiek uitstortten. De humor was wat aan de platte kant, en aan podiumaankleding hadden ze geen fortuin uitgegeven - het bleef bij een wat groot uitgevallen maquette van de groepsnaam- maar 'Get Spanish' klonk niettemin even exotisch als aanstekelijk. Ook 'Sterrenstof' -loom en toch dansbaar- was vermakelijk, en het speciaal voor de mannelijke helft van het publiek opgespaarde 'Sexy Beesten' werd gewoon aangekondigd als 'Tieten'. Ik zei het al: subtiliteit van niet meteen de sterkste kant van De Jeugd, maar ze maakten er wél een feestje van. Idem voor The Opposites, die hun wervelende passage op Rock Werchter onlangs nog eens dunnetjes kwamen overdoen, en ondubbelzinnig onderstreepten dat Nederlandse hiphop levend en schoppend is. Of moet dat toch alive and kicking zijn?

Beeld Alex Vanhee

dEUS bouwt momenteel een adempauze in, maar dat wil niet zeggen dat Tom Barman sindsdien heeft stilgezeten. Enkele weken geleden hield hij met Taxi Wars al een uitstekende nieuwe jazzband boven de doopvont, en in september verschijnt Where Neon Goes To Die, de langverwachte tweede cd van Magnus (****) . Achter die naam gaat sinds kort een heuse liveband schuil met naast zijn oude sparring partner CJ Bolland ondermeer Millionaire-frontman Tim Vanhamel op gitaar, iemand waar het inmiddels al zo lang stil rond is dat we 'm bijna vergeten waren. Bij Magnus fungeerde Vanhamel - die steeds meer op Jack White begint te lijken, overigens- naast Barman als tweede frontman. De groep opteerde niet voor de weg van de minste weerstand, maar koos voor een set met veel nieuw materiaal dat geen hond eerder had gehoord. Altijd wat lastig op een festival, en bijgevolg kwam de set - ook al omdat het geluid aanvankelijk op fluistervolume stond ingesteld- wat moeizaam op gang. Dat werd gelukkig snel rechtgezet, niet in de laatste plaats omdat 'Catlike' en 'Regulate' al bij de eerste kennismaking imponeerden. Magnus anno 2014 klinkt dansbaar, electronisch, en toch nog altijd een klein beetje dwars. De songs stonden tot aan de navel in de jaren tachtig, en wekten de indruk dat ze stuk voor stuk 's nachts in een broeierige grootstad waren ontstaan. Het oude 'French Movies' werd aangedreven door een opzwepend ritme, en 'Singing Man' - met Editors-frontman Tom Smith als digitaal tot leven gewekte ghostsinger- maakte ook een sterke indruk. Maar de apotheose was niettemin het niet kapot te krijgen 'Summer's Here', de ultieme soundtrack bij een warme zomeravond, én voor de gelegenheid met Thomas De Smet op bas. Als dit optreden een graadmeter mocht zijn, wordt de nieuwe Magnus nog beter dan de eerste.

Beeld Alex Vanhee

Eat. Sleep. Rave. Repeat
Wie of wat is Example? was vrijdag zowat de meest gestelde vraag op de Lokerse Feesten. De Britse rapper is in eigen land voorlopig iets bekender dan daarbuiten - zijn laatste cd The Evolution Of Man haalde er de top 20, en voerde geruime tijd de dance charts aan- maar dat kon hem niet deren. Geruggesteund door een dynamische band zette hij frontaal de veroveringstocht van het Lokerse publiek in, en naarmate de set vorderde kreeg hij de massa opvallend goed mee. Zijn energieke raverock -denk aan Faithless, maar dan harder- werd gekruid met dupstep, house en techno, zodat je er onder geen beding stil bij kon blijven staan. Example (***1/2) kwam, zag en overwon. Wellicht had hij zijn Belgische fanbase in één klap verdubbeld.

Eat. Sleep. Rave. Repeat. Dàt was het motto dat ter introductie van Fatboy Slim's (****) dj-set over de immense videowall liep. De voormalige Housemartin behoorde in de jaren negentig tot de grootste dj's ter wereld, en geholpen door een reeks verbluffende videoclips groeiden nummers als 'Right Here, Right Now' en 'The Rockafeller Skank' uit tot classics voor een hele generatie. Onder een stortvloed van oogverblindende visuals mixte hij die hits met tracks van Steve Aoki, Marvin Gaye, Kernkraft en Knife Party. Hoeveel er precies live werd gedaan is bij dit soort sets altijd een open vraag - weinig verschil met de set die de éénenvijftigjarige Norman Cook drie maanden geleden op Coachella speelde, bijvoorbeeld- maar je kon er niet om heen dat hij met al zijn ervaring perfect wist hoe je een rockfestival tot één grote openluchtdiscotheek kon verbouwen. De funksoulbrother kon het nog, en schilderde met zijn bonkende big beats een gelukzalige glimlach op duizenden gezichten. De perfecte manier om het weekend te beginnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234