Maandag 14/10/2019

Lokerse Feesten

Rockende zombies en baardige brulboeien kleuren metaldag Lokerse Feesten

Rob Zombie combineert twee carrières: die van horror-regisseur en metalen god. Beeld alex vanhee

Op de eerste zondag van augustus staan de versterkers naar traditie tot elf en klinken de gitaren extra luid in Lokeren. Of de organisatie deze metaldag jaarlijks zal blijven aanhouden is een vraagteken. Het aanbod aan grote namen is karig. Maar met de wederopstanding van Channel Zero, de kleurrijke show van Rob Zombie en de grinta van Skindred en Soulfly kregen de Lokerse Feesten de vele metalfans toch op hun hand.

Skindred: energiek halfuurtje gymnastiek

Jammer dat Skindred (****) zo onbekend is aan deze kant van het kanaal, want frontman Benji Webbe is geboren om op een podium te staan. Altijd vol energie, het publiek zoekend om te trachten iedereen mee te krijgen. Dat de Grote Kaai nog maar karig gevuld was bij de openingsact deerde de man met de dreadlocks niet. Webbe zwaaide fier met zijn Union Jack en greep iedereen bij het nekvel. De muziek die Skindred speelde was niet recht voor de raap. Hun genre krijgt in het Grote Metalen Woordenboek als label 'reggae-metal' opgeplakt. Niet dat Skindred eerder op Reggae Geel thuishoorde, maar de ritmes die rond de strakke gitaarpartijen werden gespannen klonken vaak Caraïbisch. Een streepje ska, een vlokje dancehall, een dj die even House of Pain en The Prodigy inzette: Skindred botste dolgraag alle kanten uit.

Stilstaan was dertig minuten geen optie, Webbe trok aan ieders arm. En dat loonde. De eerste moshers en crowdsurfers toonden zich al tijdens 'Nobody'. De massa moest en zou door de knieën gaan om mee op te veren bij aanvang van 'Warning', en ook die metalshirts dienden van de zanger allemaal uit om er zwierig mee te zwaaien op het ronkende ritme. Skindred bracht een energiek half uurtje gymnastiek.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Epica: bombast en vuurballen

Het Nederlandse Epica (***) tapte uit een heel ander vaatje. Dit was een zestal boordevol bombast. De groep is een pionier van de gothic en symfonische metal, en heeft met frontvrouw Simone Simons een klok van een stem vooraan. Alsof het nog niet bloedheet genoeg was op de Grote Kaai had Epica een arsenaal aan vlammenwerpers en rookmachines meegebracht. De groep koos meteen voor de aanval en nam een energieke start, terwijl de hitte van de vlammenzee op je afstraalde. Ieder had zijn verhoogje: van de zangeres tot de toetsenist met zijn draaiende synthesizer. In onze contreien is Epica nooit zo bekend geworden als die andere Nederlanders van Within Temptation.

Ze kwamen hier op de radar omdat de zoon van Katoennatie-baas Fernand Huts in hun rangen speelde (daardoor stond de groep ook op het megalomane verjaardagsfeest van de natiebaas). Zoon Huts heeft zijn bas aan de wilgen gehangen, maar Epica blijft aan de weg timmeren. Het gitaarduo Mark Jansen en Isaac Delahaye zorgde voor de grunts, die goed contrasteerden met de zachte, feeërieke stem van Simons. Het enthousiasme waar Epica mee begon kon door de loden hitte geen hele set worden aangehouden, maar aan het einde gooide de groep nog extra blokken op het vuur. Het nieuwe 'Unchain Utopia' klonk hecht en krachtig, en met 'Consign to Oblivion' torenden een laatste keer vuurballen tot hoog boven het podium.

Beeld alex vanhee
Epica met wilde haren op de Lokerse Feesten. Beeld Alex Vanhee
Beeld alex vanhee

De heropstanding van Channel Zero

Channel Zero (****) speelt deze zomer geen andere festivals. Hun Amerikaanse gitarist Mikey Doling trekt de wereld rond met zijn andere groep Snot, en Franky De Smet-Van Damme kondigde een tweede carrière aan als metal-dj. Dit najaar staat de Belgische metaltrots akoestisch in de culturele centra. Maar op de Grote Kaai ging het viertal nog even voluit, met een even strakke als staalharde set die nooit aan momentum verloor. De focus lag op twee platen: hun klassieker 'Unsafe' en 'Kill All Kings', de nieuwste. Channel Zero lokte een grote massa, die meteen bediend werden met de alarmriff van 'Suck My Energy'. Drummer Seven Antonopoulos werkte zich na het plotse overlijden van Phil B uitstekend in de groep, en kersverse papa Tino DeMartino (zijn vrouw beviel amper een dag eerder) stond met een gelukzalige grijns te bassen. Die hechte ritmesectie gaf vooral Franky DSVD het nodige kruit.

De zanger was zichtbaar blij nog eens voor een volgepakte Grote Kaai te staan. Tijdens 'Bad To The Bone' en Dark Passenger' brulde hij alle demonen uit zijn lijf. Na 'Duisternis' bracht Channel Zero een opmerkelijke cover: 'The Trooper' van Iron Maiden werd massaal meegebruld. Beetje jammer wel dat Franky zijn zanglijn te vroeg inzette. Met een groovend 'Call On Me' werd dat foutje vlug rechtgezet. DSVD charmeerde door de medewerkers van dranktoog 6 in de bloemetjes te zetten ("Ze bestaan al even lang als onze groep: 25 jaar!"), en zocht aan het eind gretig de massa op. Na 'Help' (door Seven voorzien van een tribale drumpartij) volgde als slotakkoord nog 'Black Fuel'. DSVD ging het publiek tot voorbij de geluidstoren opzwepen en nam ook even een piepjonge fan mee op zijn schouders. Dit Channel Zero toonde erg veel inzet, en mag nog niet worden afgeschreven.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Routineus Black Label Society

Zakk Wylde had zijn eigen verhoogje, een arsenaal aan gitaren en een muur van Marshall-versterkers meegebracht, maar zijn Black Label Society (**) speelde zonder inspiratie in Lokeren. Sinds de gitarist opgroeide onder de vleugels van Ozzy Osbourne, bouwde hij zijn eigen aparte stijl uit. De Amerikaan vliegt nog steeds sneller dan een straaljager over zijn gitaarhals, maar een groot zanger en frontman bleek aan hem niet verloren gegaan. Wylde moest zijn teksten aflezen van grote bladen die op de grond werden geplakt.

De gitarist sprak het publiek op de Grote Kaai geen enkele keer aan, en ook zijn groep stond statisch op het grote podium. De mayonnaise pakte duidelijk niet. Er zat amper southern groove in 'Funeral Bell' en 'Bleed for Me'. Toen de frontman na 'Damn the Flood' ook nog eens een ellenlange gitaarsolo inzette, was dat voor veel festivalgangers het teken om even een spitburger of een frisse pint te gaan halen. Te veel gitaar tijdens een metal-optreden: het bestaat.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Rob Zombie: Goed, maar niet groots

Rob Zombie (***) combineert twee carrières: die van horror-regisseur en metalen god. Dat Zombie een voorliefde heeft voor filmklassiekers bleek uit de aankleding van het podium. Boris Karloff, King Kong en Dracula staarden je aan, terwijl de voorman een dansje inzette en zijn groep als een doldwaze bende rondrende. Ze zagen er uit als cowboys uit de hel, maar onderhielden tegelijk een razend strak tempo. Hun sound voelde erg Amerikaans aan, maar de electronica maakte het erg dansbaar. Met John 5, de vroegere luitenant van Marilyn Manson, heeft Zombie bovendien een beest op gitaar ingelijfd. Zijn akkoorden klonken groter dan groots, en 'Superbeast' en 'Living Dead Girl' kwamen als losgeslagen buffels op je afgestormd. Rob Zombie had zijn set gekruid met enkele covers. 'Sex Machine' van James Brown en 'Blitzkrieg Bop' van The Ramones kregen een gesmaakte herwerking. Maar dan stokte de machine plots. Na een drumsolo volgde een (te) lang meezingspelletje om 'More Human Than Human' in te zetten.

Toen bij 'Pussy Liquor' kleurige ballonnen over het publiek werden gegooid, was de focus bij Zombie opnieuw weg. De zanger herpakte zich en ging het publiek opzoeken tijdens 'Thunder Kiss '65', waarin hij zijn leermeester Alice Cooper eerde met een streepje 'School's Out'. Tijdens de bis drapeerde Zombie een Belgische driekleur om de schouders en kreeg hij met een pompend 'Dragula' de massa opnieuw aan het dansen. Leuke gimmick ook aan het einde, toen alle muzikanten van instrument wisselden en drummer Ginger Fish even vooraan mocht komen staan. Toch zagen we Rob Zombie al strakkere shows spelen. Goed, maar niet groots.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Soulfly: familiebedrijf Cavalera

Met Soulfly (***) stond de eeuwig tourende Max Cavalera nog eens in Lokeren. De peetvader van de Braziliaanse thrash bracht met 'War in the Front' en 'The Prophecy' zijn eigen roots-muziek naar het Waasland. Soulfly is inmiddels een heus familiebedrijf geworden: Zyon Cavalera zat achter de drums, zijn jonge broer Igor Junior plukte aan de bas als een hongerige leeuw. En moederkloek Gloria stond naast het podium mee te kijken als manager. Max Cavalera vroeg en kreeg enorme moshpits. De zonen Cavalera speelden Sepultura-klassiekers met vaderlief, uit een periode dat ze amper geboren waren.

Zowel 'Arise', 'Refuse/Resist' als 'Territory' en 'Roots Bloody Roots' zaten in de set. Toch kon je je niet van de indruk ontdoen dat er weinig kracht in Cavalera's stem zat. Eerder op de dag had de buikige frontman de aftrap gegeven bij de voetbalmatch van Lokeren tegen Charleroi, en dat had energie gevergd. Max kwam weinig van achter zijn micro vandaan, maar zijn energieke groep (met trouwe luitenant Marc Rizzo op gitaar) toonde dat het toch de moeite was om na de show van Rob Zombie op de Grote Kaai te blijven. Aan het einde kwam ook Mikey Doling (Channel Zero) nog even zijn oude leermeester vervoegen tijdens een snedig 'Back To The Primitive'. En Max kreeg het publiek helemaal op zijn hand, wanneer hij een voetbalshirt van Sporting Lokeren aantrok voor 'Eye For An Eye'.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Goe Vur In Den Otto: laven aan de metalen fontein

Wie na die zes acts nog altijd niet genoeg metal had aanhoord, kon zich blijven laven aan Goe Vur In den Otto Soundsystem. Dj's Pete Da Bomber en Johnny Jailbait toonden gretig de duivelshoorns, smeten hun imposante lijven mee in de strijd en probeerden je nekspieren een laatste keer los te gooien met classics van Slayer, Guns N' Roses, Bon Jovi en Iron Maiden.

Dit najaar krijgt het Antwerpse duo een eigen programma op Studio Brussel, kwestie van die volumeknop ook op de radio op elf te krijgen. De metalfans op de Grote Kaai, die hopen alvast dat hun Zware Zondag ook volgend jaar nog op de affiche zal staan.

Goe Vur In Den Otto Beeld Alex Vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234