Zaterdag 13/08/2022

AchtergrondRock Werchter

Rock Werchter: waarom het fantastisch was en veel, en u erbij had moeten zijn

20220702 Werchter Belgium: Rock Werchter Beeld © Stefaan Temmerman
20220702 Werchter Belgium: Rock WerchterBeeld © Stefaan Temmerman

Is ‘festivallen’ als fietsen of zijn we na twee jaar verleerd hoe we ons moeten gedragen tijdens een vier dagen durend bacchanaal? Dit was Werchter 2022 – geen totaalplaatje, maar een aaneenschakeling van momentjes die ons ieder jaar weer richting weide sleuren.

Katrin Swartenbroux

Iedere dag leven alsof het je laatste is. Het adagium had zowaar verwerkt kunnen worden in de preek, excuseer, de sét van Imagine Dragons op zaterdagavond, maar eigenlijk hadden Werchtergangers het voorbije weekend geen porren nodig. “Ik weet dat dit kut is. Ik hóór dat dit kut is. Maar ik ben zó blij om nog eens te mogen zagen over hoe kut een band is”, horen we aan de Main Stage bij een niet nader vernoemde band.

Het is dat wat niemand u uitgelegd kreeg, toen we probeerden te beschrijven wat het dan was dat we zo gemist hebben, de voorbije twee jaar. In alle eerlijkheid waren we het zelf bijna vergeten. Hoe die eerste pint uit een broos plastic bekertje smaakt. Hoe snel het went om ieder gesprek tegen de achtergrond van gedreun te voeren. Hoe muziek geabsorbeerd kan, néé, moet worden door een livepubliek en hoe de reverb daarvan plots essentieel lijkt. “De voorbije twee jaar zijn er uitstekende platen uitgekomen, maar ik heb Punisher van Phoebe Bridgers bijvoorbeeld nu pas, nu ik de nummers samen met mijn beste maten heb meegeschreeuwd en meegehuild, écht kunnen laten doordringen”, vertelt Jasper (28).

De saus van het leven

Muziek is immers niet gelimiteerd tot de hermetisch afgesloten oorkleppen die aan uw geluidsinstallatie hangen. Het is de fond van het leven én de saus die over dat leven gegoten wordt terwijl u verliefd wordt, terwijl u zich eenzaam voelt, terwijl uw hart gebroken wordt, terwijl u staat te wachten op de tram of terwijl u vrienden en vreemden letterlijk tegen het lijf loopt in het gekrioel bij Fontaines DC en uren later hun zweet nog op uw lippen proeft.

Toegegeven. In weze is de frase “iedere dag leven alsof het je laatste is” een hol concept dat al helemaal echoot op een festival als Rock Werchter waar de line-up behapbaar, de ondergrond gedraineerd en de hemdjes talrijk zijn. En toch. “Turnstile. Fucking Turnstile op de Main Stage van Werchter”, schreeuwt Maarten (31) die gewend is de hardcoreband te zien daveren in kelders zonder hekken. Het zijn ogenblikken die niet te voorspellen vielen en die achteraf alleen maar beschreven kunnen worden met een wraakroepende “u had erbij moeten zijn”.

Rock Werchter, Charlotte Adigéry. Beeld © Stefaan Temmerman
Rock Werchter, Charlotte Adigéry.Beeld © Stefaan Temmerman

Maar echt. U had erbij moeten zijn. Bij de kadans van het publiek dat nooit verleerd is over hoe het moet kolken en stromen. Bij Charlotte Adigéry & Bolis Pupul die een krankzinnig nummer als ‘Haha’ toch maar mooi op het Werchter-publiek loslieten. Bij Joost Klein die Walter Grootaers op het podium haalt om ‘Ik wil je’ te brengen.

Doe kálm

Joost Klein had de ondankbare taak om de Main Stage te openen, maar de bookers van Rock Werchter slaagden er iedere dag in om het gras voor het hoofdpodium te laten platlopen dankzij acts die mensen meteen verticaal tackelden, acts die een productie in elkaar hadden gebokst die doorgaans enkel bij headliners te verwachten valt. Een kolossale lichttekening en een metershoog skelet voor de lunch? Doe kálm Sum 41, het is voor ons ook twee jaar geleden.

En dat zullen we geweten hebben. Iedere dag hier voelt alsof het je laatste zal zijn. Dertigduizend stappen en ongeregistreerde danspasjes vallen nu eenmaal niet te compenseren met Bicky-uitjes en bier, hoeveel lifestylemagazines u ook proberen wijs te maken dat een glas alcohol hetzelfde is als een stuk verjaardagstaart. En dat is dan enkel maar het fysieke aspect. Ook mentaal is het uitputtend om te moeten jongleren met existentiële vragen als: Ben ik nog de persoon die bij iemand in de nek kruipt? Kies ik voor de show van KennyHoopla of die van Leon Bridges? Ga ik voor een Indische curry of voor Belgische frieten?”

Niet dat we willen zeuren. Het is fantástisch. Maar het is véél. En het is exact waar psychologen ook voorzichtig voor probeerden te waarschuwen. Dat we moeten doseren. Dat we niet te veel prikkels tegelijkertijd door onze trommelvliezen, oogbollen en neusgaten mogen jagen. Alsof festivalweides geen dopamineslotmachines zijn die zodanig ingericht werden dat er achter iedere hoek een nieuwe prikkel, pokébowl of moshpit lonkt.

“Ik vraag me soms af of ik hier nog wel voor gemaakt ben”, lacht Elfri (33) groen. “Ik ben léég. En oh zo vol tegelijkertijd. Het is zo… intens. Was dat vroeger ook zo?”

Linksachter de PA

Een mens zou zich, terwijl ze met zinderende oren, prikkende ogen en een beker bier tussen de tanden vrienden probeert terug te vinden, kunnen afvragen waarom ze dit in godsnaam blijft doen.

The War On Drugs, Adam Granduciel. Beeld Alex Vanhee
The War On Drugs, Adam Granduciel.Beeld Alex Vanhee

Welaan dan. De hele wei die tijdens ‘Witte Was’ van Goldband schreeuwt dat cocaïne te duur is. Het meisje dat haar verjaardag vierde bij Balthazar en voorbijgangers vol gouden serpentine blies. De wolken die na een hele dag aflatende regenen ’s avonds toch opdonderden omdat de rider van The War On Drugs nu eenmaal sommeerde dat ze enkel tegen een achtergrond van Campari-tinten en suikerspin willen spelen. Het zijn pareltjes, stuk voor stuk, die je zo lang koestert in de palm van je hand dat ze een afdruk achterlaten en de collage vormen voor editie 2022. Geen totaalplaatje, maar een aaneenrijging van momentjes die een ketting rond de nek vormen en die je keer op keer, telkens weer, tot een wei in the middle of nowhere sleept.

Iedere dag “linksachter de PA, kom af!”, tot de dood. Of toch tenminste nog een laatste keer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234