Woensdag 07/12/2022

InterviewRobbie Williams

Robbie Williams: ‘Het werken aan dit album bracht me terug naar vrij zwarte jaren in mijn leven’

Robbie Williams: ‘Ik weet zeker dat als ik in Amerika ook was doorgebroken en beroemd was geworden, ik nu niet dit gesprek had kunnen voeren. Ik had dat domweg niet overleefd.’ Beeld Leo Baron/Farrell Music
Robbie Williams: ‘Ik weet zeker dat als ik in Amerika ook was doorgebroken en beroemd was geworden, ik nu niet dit gesprek had kunnen voeren. Ik had dat domweg niet overleefd.’Beeld Leo Baron/Farrell Music

De Engelse popster Robbie Williams is terug en viert zijn 25-jarige jubileum als soloartiest. Met het Nederlandse Metropole Orkest nam hij zijn grootste succesnummers opnieuw op, aangevuld met nieuwe liedjes.

Gijsbert Kamer

Een jaar of drie geleden, toen de wereld nog niet van covid had gehoord, kreeg Robbie Williams een mailtje van zijn manager. “Robbie, je bent over een paar jaar 25 jaar actief als soloartiest. Daar moeten we wat mee doen.” Nu, in de nazomer van 2022, is het zover en verschijnt het dertiende studio-album van Williams, XXV. Daarop zingt hij zijn grootste succesnummers opnieuw, evenals enkele nieuwe nummers, begeleid door het Nederlandse Metropole Orkest onder leiding van honorair dirigent Jules Buckley. “Ik zou willen dat ik het zelf had bedacht, maar het idee kwam van mijn management”, zegt Williams via Zoom vanuit Genève, waar hij op ‘een soort vakantie’ is. “Een fantastisch orkest, dat bovendien een stuk goedkoper is dan Britse of Amerikaanse orkesten”, zegt hij met een grote grijns op zijn gezicht.

‘XXV’, het nieuwe album van Robbie Williams. Beeld
‘XXV’, het nieuwe album van Robbie Williams.

Het idee vond hij mooi, maar echt fijn vond hij het opnameproces niet. Het album werd in april 2021 opgenomen, midden in coronatijd. Het orkest, dat voor deze gelegenheid werd uitgebreid tot zeventig muzikanten, kon op veilige afstand van elkaar in de studio in Hilversum spelen, maar Williams moest zijn zang apart in Londen opnemen. “Guy Chambers begeleidde mijn zangpartijen. Hij is al 25 jaar mijn muzikale steun en toeverlaat, met hem schreef ik mijn grootste hits. Maar wat heeft die gast het me moeilijk gemaakt. Hij hoorde dingen die alleen een hond kan horen. Een liedje opnieuw inzingen is leuk, maar dertig keer is echt te veel. Poeh, het zweet breekt me weer uit als ik eraan terugdenk. Maar ik ben uiteindelijk apetrots op dit album. Het voelde als een goede manier om weer een band op te bouwen met mijn oude werk, en het is wellicht een manier waarop een nieuwe generatie er kennis van kan nemen.”

Het idee om zijn grootste hits, zoals Angels (1997), Rock DJ (2000), Feel (2002), Come Undone (2003) en Candy (2012), opnieuw op te nemen, beviel Williams omdat iedereen best mag horen dat hij veranderd is. “Mijn stem is anders, die is wat zwaarder en rafeliger geworden, maar ik ben ook een ander mens dan in 2000. Het was fijn om als bijna 50-jarige liedjes van een half leven geleden opnieuw te mogen interpreteren. Ik denk dat vooral die oude hits nu beter gezongen worden, nu ik een volwassen kerel ben met meer levenservaring dan het broekie dat ik toen was.”

En vooral een kerel die een stuk gelukkiger is en blijer in het leven staat dan twintig jaar geleden, voegt hij er snel aan toe.

“Ik ben ter voorbereiding echt goed in mijn oude werk gedoken. Veel meer dan ik deed als ik ging optreden, toen zingen toch op de automatische piloot ging. Ik weet waar het publiek het overneemt en het hardst begint te joelen. Nu ben ik echt goed gaan luisteren en dat bracht me terug naar vrij zwarte jaren in mijn leven. Ik was succesvol, maar niet gelukkig, en werd altijd gedreven door onrust. Altijd maar bezig een soort bodemloze put zo snel mogelijk te willen vullen.”

Die bodemloze put is zijn aangeboren verslavingsdrang. “Daar kom je nooit vanaf, die put is er ook nog steeds, alleen gooi ik er geen ongezonde middelen meer in, maar vul ik het rustiger aan met andere en gezondere dwangmatigheden, zoals werk.”

Nooit rust

Het mag raar klinken voor een man die zo’n 80 miljoen platen heeft verkocht en niets meer te bewijzen heeft, maar elke dag als Williams wakker wordt, denkt hij: “Oké, 24 uur te gaan vandaag, ik moet aan de slag. Wat ik in het verleden heb bereikt, telt niet mee. Ik moet vooruitkijken.”

Zo is hij opgevoed, zegt hij. Een jongetje uit Stoke-on-Trent, die geen enkele zekerheid over de toekomst had. “Altijd onderweg van niets naar iets. En zo voelt het nog altijd. Nooit rust, nooit tevreden.”

En dan word je aan het eind van je tienerjaren succesvol met de boysband Take That – en wil je er eigenlijk snel weer uit, wat Williams in 1995 ook deed. “Ik wilde het echte rock-’n-roll-leven in, niet dat keurige jongetje zijn dat het bandimago vereiste.” Na een paar losbandige jaren kreeg Williams daar ook weer genoeg van en begon hij als soloartiest. “Dat liep al snel uit de hand. Let Me Entertain You en Angels werden knoeperds van hits. Voor ik het wist, was ik een stadionvullende popster.”

Doel bereikt toch, zou je zeggen? “Ja, alleen zat ik toen dus niet zo in elkaar. Nu kan ik het wel, dat deurtje in me openzetten en wat liefde en respect van het publiek binnenlaten. Vroeger niet. Als iemand iets aardigs tegen me zei, dacht ik: wat moet die van me? Het is wat ik de ‘Britse ziekte’ noem: iemand prijst je kwaliteiten, en dan trek je die zelf – typisch Brits – in twijfel. Ik lijk daar nu pas een beetje van genezen.

“Natuurlijk, ik verkocht al snel miljoenen platen, en dat was mooi. Succes was het probleem ook niet zozeer, beroemd zijn wel. Roem is een destructief gevolg van succes. De kick die succes mij gaf, werd tenietgedaan door de gevolgen. Ik weet zeker dat als ik in Amerika ook was doorgebroken en beroemd was geworden, ik nu niet met jou dit gesprek had kunnen voeren. Ik had dat domweg niet overleefd.’

Gekmakende roem

Het soort roem dat Robbie Williams rond de eeuwwisseling in Europa had, was gekmakend, zegt de zanger nu. “Het was van eenzelfde orde die Michael Jackson tot waanzin dreef. Daarom ben ik naar Los Angeles gevlucht. Niet om het te gaan maken, maar juist om te ontsnappen aan de gekte hier. In LA kon ik in alle anonimiteit leven, ook al zat ik daar in een kast van een huis. In Amerika kon ik Bruce Wayne zijn terwijl ik in de rest van de wereld Batman was. En al was ik daar alleen, ik voelde me in Londen met 24-uursbeveiliging nog veel eenzamer.”

‘Die bodemloze put is er ook nog steeds, alleen gooi ik er geen ongezonde middelen meer in, maar vul ik het rustiger aan met andere en gezondere dwangmatigheden, zoals werk.’ Beeld Leo Baron/Farrell Music
‘Die bodemloze put is er ook nog steeds, alleen gooi ik er geen ongezonde middelen meer in, maar vul ik het rustiger aan met andere en gezondere dwangmatigheden, zoals werk.’Beeld Leo Baron/Farrell Music

Williams denkt achteraf dat het ook in Amerika best had kunnen lukken. “Er waren aanbiedingen genoeg. Al die talentenshows met hun jury’s wilden me wel hebben, maar ik zei overal nee tegen. Daar heb ik soms best een beetje spijt van, want het lijkt me erg leuk om te doen, zo’n The Voice. Maar nu willen ze me vast niet hebben en zal ik mijn eigen talentenshow moeten uitvinden. Ja, dat is wat ik wil, Jan the Mole worden, of hoe heet die mediatycoon van jullie? O ja, John de Mol.”

Robbie Williams is in een vrolijke bui, maakt grapjes en lijkt lekker in zijn vel te zitten. “Vijftien jaar geleden had ik dit soort gesprekken nooit gevoerd. Dan deed ik mijn promorondjes langs de tv-zenders en een concert in een te kleine zaal om aandacht te vestigen op de ‘nieuwe Robbie Williams’. Ik had vooral geen zin om over mezelf te praten.” Over de jaren van depressies, angststoornissen, verslaving en drugs en alcohol. “En alles wat me bijna voorgoed in die bodemloze put deed verdwijnen. Ik drink al 22 jaar geen alcohol meer en gebruik al meer dan 15 jaar niets gevaarlijks meer.”

180 graden

Het was zijn huwelijk in 2007 met de Amerikaanse actrice Ayda Field dat hem uiteindelijk gered heeft, zegt Williams. “Zij wist als eerste het pantser dat ik om me heen had gebouwd door te prikken. Eerst een klein gaatje, waar langzaam steeds meer liefde in kon doorsijpelen. Toen vijf jaar later Teddy werd geboren, veranderde mijn kijk op de wereld pas echt. Ja, alsof ik het licht zag.”

De angst dat het krijgen van een kind hem een verantwoordelijkheid zou geven die hij niet aankon, sloeg 180 graden om. “Ineens voelde ik wat de zin van mijn leven was. We hebben nu vier kinderen van 2, 4, 7 en 9 jaar en alles wat ik doe is voor hen. Als ik werk, is dat voor mijn kinderen. Nee, mijn muziek zegt ze niks, maar ik voel bij de oudsten dat ze trots op me zijn, en dat alleen al is een reden om elke morgen blij op te staan.”

En ja, dat is best een nieuw en vooral fijn gevoel voor Williams, die diverse momenten heeft gedacht er maar mee te stoppen. “In 2006 had ik een artistiek dieptepunt bereikt. Mijn soul brother Guy Chambers was weg en ik wilde graag een actueel klinkende popplaat maken. Maar alles aan Rudebox klonk geforceerd.”

Toch lijkt Williams ook na de terugkeer van Chambers niet meer de successen van weleer te hebben geëvenaard. Maar daar zit hij niet mee. “Nee, ik heb niet echt meer iets te bewijzen. Ik heb lol in het creatieve proces. Best gek, want ergens ben ik aartslui. Ik weet wel dat ik als jongetje gitaar wilde leren spelen, maar gewoon het geduld niet kon opbrengen om te studeren. Dat obsessieve oefenen wat klasgenoten wel deden, was niks voor mij. Ik omring me liever met goede mensen zoals Guy en ga dan samen aan de slag. Ik heb al jaren hetzelfde team om me heen en voel me erg ongemakkelijk tussen mensen die ik niet ken. Dat was ook iets dat ik langzaam moest doorkrijgen, dat ik gewoon geen sociaal dier ben.”

null Beeld Leo Baron/Farrell Music
Beeld Leo Baron/Farrell Music

Sterren van nu

Met veel interesse en vooral bewondering volgt Williams de verrichtingen van zijn landgenoot Harry Styles. “De overeenkomsten zijn talrijk. Ook hij zat in een succesvolle boysband, One Direction, maar lijkt als soloartiest nog veel beroemder te worden. Hij heeft alle sterkwaliteiten en een megawatt persoonlijkheid, is knap en zingt geweldig. Ik zie aan hem dat hij veel gelukkiger is en beter met zijn roem kan omgaan dan ik destijds. Ja, ik ben fan van Harry Styles.”

Verder luistert Williams naar wat ‘mijn YouTube-algoritmen me aanraden’. Hij noemt de indieband Wet Leg, neo-punkband Idles en de Amerikaanse popzusjes van Haim als favorieten. “Maar het lijkt me allemaal van voorbijgaande aard. Leuk voor het moment, meer niet. Harry is zo iemand die blijft en ik hoop met mijn kinderen ook lang van hem te blijven genieten. Echt inspirerend, zo’n jongen. Hij heeft alles en lijkt nog gelukkig ook.”

Robbie Williams: XXV. Sony Music.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234