Vrijdag 18/10/2019

Hit the road

Roadtrip door Frankrijk langs de hipste places to be deze zomer

La Route du Rock in Saint-Malo. Beeld Emma Prompt

Het lijkt wel of Franse festivals onderling een strijd uitvechten om het meest idyllische kader. Het enige addertje onder het gras is het kilometersvreten, maar die zijn snel verteerd met deze dolle cultuurtrip door la douce France.

Zeker, het is onmogelijk om voorbij te gaan aan wereldberoemde festivals als 'Rock en Seine' dat eind augustus 100.000 festivalgangers lokt naar de historische tuinen van André Le Nôtre ten zuidwesten van Parijs. Maar toch valt ons oog eerder op de intiemere evenementen.

Garorock

www.garorock.com

Garorock (26-28/6) is bijvoorbeeld een uitgelezen keuze voor al wie zoekt naar beats die voortdurend uit hun keurslijf barsten. Hier parkeert de marginale Zuid-Afrikaanse 'zef'-stijl van Die Antwoord zich doodleuk naast de hiphopswagger van Run The Jewels, en vleien de lome reggaevibes van Massilia Sound System zich naast de teutoonse technotrip van Paul Kalkbrenner of de 'rockstomp' van The Jon Spencer Blues Explosion. Aan de oevers van de Garonne in Marmande geldt slechts één gebod voor de festivalganger: van de noen tot in de vroege uurtjes zult gij dansen in het zweet uws aanschijns.

Solidays

www.solidays.org

Een vergelijkbare affiche tref je tegelijkertijd (!) aan in Parijs, waar jongens als Kalkbrenner, Caribou en Damian 'Gong' Marley hun beats in de strijd gooien voor het goede doel op Solidays (26-28/6). Dit festival pleit voor meer solidariteit bij de bestrijding van aids.

Vijf podia, exposities, kermisattracties, discussiefora, wereldrestaurants en concerten schreeuwen een weekend lang om je aandacht. Ieder jaar zakken meer dan 150 artiesten af naar de renbaan van Longchamp.

Eurockéennes

www.eurockeennes.fr

Slaat de vermoeidheid toe? Kruip dan op Eurockéennes (3-5/7) onder een knus navajodekentje in een heuse tipi. Die indianententen zijn trouwens niet de enige blikvanger op dit festival waar Major Lazer, Christine & The Queens en Sting broederlijk naast elkaar staan.

Het Franse Belfort is een schiereiland, waar verschillende podia her en der in een prachtig natuurreservaat werden geplant. Ook de dagtripper wordt dus verwend op dit kruispunt tussen de Bourgogne, de Vogezen en de Zwitserse grens: het uitzicht is wondermooi, met glooiende akkers die overgaan in onherbergzame bergen, wijnranken en een uitgestrekt meer.

La Route du Rock

www.laroutedurock.com

Is zo'n bergmeer u te min? Zak dan af naar de kust van Bretagne. In Saint-Malo kiest La Route du Rock (13- 16/8) gewoonlijk voor een bescheiden aanpak, maar dit jaar haalt het festival ook een groot kanon boven met Björk. Verder spelen niet te missen acts als Jungle, Savages en Father John Misty ten dans. Maar de belangrijkste lokvogel van La Route du Rock blijft toch de Bretoense kust. Die lijkt wel een aards paradijs voor alle zintuigen.

Geniet van een heerlijke plateaude fruits de mer terwijl je op het strand of aan het kasteel Le Fort de Saint-Père cultgroepen en lokale trotsen aan het werk ziet. In de 16de eeuw gingen de zeelieden van Saint-Malo zich te buiten aan zeeroverij en kaapvaart, vandaag zal dit rotseiland hoogstens uw hart stelen.

Theaterfestival Avignon

www.festival-avignon.fr

Ah, la douce France, met zijn zachte klimaat, zijn wijngaarden en zijn... theaterfestivals. Het lijkt vreemd dat er vooral in het zonnige zuiden podiumfestivals te rapen vallen, maar wie ooit een verstikkende, hete, zinderende julimiddag doorstond tussen de wallen van de overvolle pausenstad Avignon, begrijpt dat de gekoelde zalen van theaters een meer dan welkome verademing zijn. Bovendien combineren deze festivals vaak een hardcore theaterprogramma met een weelde aan straattheater, concerten of randanimatie.

Het festival (4-25/7) van Avignon zelf is nauwelijks een geheimtip, eerder een monstre sacré. Maar wie dit prestigieuze theatertreffen een keer in zijn leven wil meemaken, kan dat evengoed dit jaar doen: de lijst van internationale namen (Krystian Lupa, Eszter Salamon, Mariano Pensotti, Thomas Ostermeier...) maakt indruk. Wie zich schaamt voor z'n Frans hoeft niet te vrezen - zowat de hele Vlaamse culturele beau monde vult de terrasjes, dus de obers praten een aardig woordje flamand mee.

Critici zeggen dat het officiële ON-programma - zeker sinds de (politiek geforceerde) komst van directeur Olivier Py in 2013 - nog traditioneler en klassieker is geworden dan vroeger, maar als belevenis kan een voorstelling in de sacrale Cour d'Honneur nog steeds tellen. Zeker gezien de mondigheid van het Franse publiek: zelfs de meest mondaine burgerman schrikt er niet voor terug om onder luid voetengestamp de tribune van de Cour te verlaten als het getoonde hem niet bevalt.

Wie zin heeft in wat meer avontuur (en wat minder dure theatertickets) kan zich kop vooruit in het OFF-gewoel storten, het informele voorstellingencircuit dat in Avignon pleinen, garages, zolders en kelders inneemt, maar waarbinnen het moeilijk is kaf van koren te scheiden.

De explosieve groei aan OFF-voorstellingen heeft er vanzelf voor gezorgd dat er zich nieuwe bakens van kwaliteit zijn gaan ontwikkelen. Zo is er de plek van de Franstalige Gemeenschap, La Manufacture, die elk jaar een programma samenstelt van hoogstaande hedendaagse dans- en theatercreaties. Wees er op tijd bij, want deze plek wordt jaar na jaar bekender, en dat betekent: tickets zijn snel uitverkocht.

Printemps des Comédiens

www.printempsdescomediens.com

Le Printemps des Comédiens (10-28/6) in Montpellier is minder gekend dan het Festival d'Avignon, maar wie de programmering bekijkt vindt veel schoons terug. Grote internationale klepper op de affiche is de Italiaanse Romeo Castellucci, maar er staat ook opvallend veel goeds van eigen bodem: En avant, marche! van Alain Platel en Frank Van Laecke, naast de eerste opera van Dominique Pauwels: L'autre hiver.

Ook Marius' openluchtkomedie Figaro is te zien en zelfs een mooie maar kleinere productie als Toestand van Tristeroraakte geprogrammeerd. En avant, les flamands!

Scène uit de opera L'autre hiver van Dominique Pauwels, deze zomer op het theaterfestival Printemps des Comédiens in Montepllier. Beeld kurt van der elst

Festival Montpellier Danse

www.montpellierdanse.com

Nog in Montpellier loopt van 24 juni tot 8 juli een dansfestival dat tot de oudste in Europa behoort. Dit jaar blaast het feestje 35 kaarsjes uit. Een beetje dansliefhebber kan hier twee weken lang duimen en vingers aflikken. Het programma opent met Extremalism, een nieuw stuk van Emio Greco en Pieter C. Scholten. Greco kent u wellicht van zijn legendarische imitaties van een stervend paard in een stuk van Jan Fabre en zijn even memorabele solo's. De laatste jaren leidt hij samen met Scholten het ICK in Amsterdam. Of liever: leidde, want sinds kort is het duo artistiek leider van de Ballets de Marseille.

Het Festival sluit met de solo Sakinan göze çöp batar die Rizzo creëerde voor de Turkse danser Kerem Gelebek. Tussendoor kunt u nog belangrijke danskunstenaars als Trajall Harrell, Israel Galvan en Akram Khan, Ohad Naharin, Rachid Ouramdane, Benoît Lachambre en Va Wölfll volgen.

Henry Darger in Parijs

www.mam.paris.fr

Al klinkt het hoogdravend: Henry Darger (1892-1973) is een legende. Zijn leven leest zich als een ultiem fantasyverhaal. Darger was namelijk een verlegen, integere man die zichzelf dag in dag uit opsloot in zijn schrijf- en tekenkamer. In die ruimte creëerde hij buiten weten van zijn familie om, een hele eigen wereld op papier. Pas na zijn dood vond men zijn opus terug, een meer dan vijftienduizend tellend werk, doorspekt met kleurrijke aquarellen en potloodtekeningen.

Dat gigantische verhaal betitelde hij als Realms of the Unreal, waarin hij het verbeeldingsrijke verhaal vertelt van de Vivian Girls. Darger is werkelijk Lewis Carroll in het kwadraat. Voor deze expo (tot 11/10)

mag het MAM 45 nieuwe tekeningen aan zijn Darger-collectie toevoegen, waaronder The Battle of Calverhine, een drie meter lang werk dat de revolte van kindslaven illustreert.

Alejandro Jodorowsky in Bordeaux

www.capc-bordeaux.fr

De Chileense kunstenaar Alejandro Jodorowsky, ondertussen 86 jaar oud, heeft de kunstwereld bediend van de meest psychedelische films. Zijn bekendste prent heet El topo uit 1970, en is zonder twijfel de meest verknipte western ooit gedraaid. John Lennon was grote fan, en dankzij de Beatle kreeg Jodorowsky financiële middelen voor zijn tweede, Holy Mountain, die waarlijk nog meer geschift was.

In 1975 liep het mis. Jodorowky wilde het boek Dune verfilmen - wat David Lynch wél lukte in 1984. Hij castte Salvador Dali en Orson Welles, en haalde Pink Floyd erbij voor de soundtrack. De film zou veertien uur duren. Het mag dan ook geen wonder heten dat geen enkel filmhuis het risico nam. Het CAPC (Centre d'arts plastiques contemporains) stelt nu videobeelden maar ook zeldzame tekeningen tentoon van deze emblematische persoonlijkheid. Tot 31 oktober.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234