Dinsdag 22/10/2019

Review

Richard Thompson imponeert in het Rivierenhof

Beeld Alex Vanhee

Op zijn vierenzestigste behoort Richard Thompson (***1/2) tot het almaar kleiner wordende kransje artiesten dat na meer dan veertig jaar carrière nog steeds niet in creatieve ademnood verkeert. Gisterenavond bevestigde de legendarische singer-songwriter in het behoorlijk volgelopen openluchttheater van het Antwerpse Rivierenhof dat hij ook live niets van zijn pluimen verloren heeft.

Als een van de originele leden van Fairport Convention ligt Thompson aan de basis van de Britse folkbeweging uit de late jaren zestig, een stroming die door het succes van Mumford & Sons en Laura Marling momenteel aan een heropleving toe is. Samen met zijn toenmalige vrouw Linda nam hij nadien het klassieke 'Shoot Out The Lights' op, een plaat die door het gezaghebbende blad Rolling Stone als één van de tien beste platen uit de jaren tachtig werd aangewezen. Op de koop toe werden Thompson's nummers gecoverd door iedereen van R.E.M. over Bonnie Raitt tot The Corrs, en heeft hij als songschrijver zowat elke award gewonnen die er te winnen valt.

De jongste jaren loopt de geridderde muzikant wat minder in de kijker, al heeft dat vooral te maken met het feit dat zijn platen niet langer door een grote promomachine onder de aandacht worden gebracht, want het nieuwe 'Electric' hoeft niet onder te doen voor classics als 'Across A Crowded Room', 'Amnesia' en 'Rumor And Sigh'. Dat bleek al gauw in het Rivierenhof, waar het concert grotendeels in het teken stond van dat nieuwe materiaal. Omringd door een strakke ritmesectie schetste Thompson met opener 'Stuck On The Treadmill' meteen een goed beeld van wat komen zou: gevatte, sardonische tekst, bevlogen vertolking én - in de staart - een gitaarsolo waarbij de gensters haast letterlijk uit de snaren vonkten. 'Sally B', 'Salford Sunday' en 'Good Things Happen To Bad People' onderstreepten dat hij als ambachtelijke liedjesmaker nog steeds iemand is om rekening mee te houden. En Thompson mocht dan al een folkverleden hebben, live rockte het trio meer dan behoorlijk. Met 'My Enemy' (moraal van het verhaal: "at the end of the day it's still too much effort to hate") werd het tempo even teruggeschroefd, voor er met 'Wall Of Death', 'Did She Jump Or Was She Pushed' en de donkere, bluesy titelsong drie onverwoestbare songs uit 'Shoot Out The Lights' werden afgestoft. Thompson speelde ze met een indrukwekkende souplesse, en ook toen in de bisronde 'Hey Joe' op de setlist opdook, kon je niet anders dan vaststellen dat hij als gitarist nauwelijks voor Hendrix moest onderdoen.

Enig minpuntje: er hadden wel wat meer hits mogen passeren. Geen 'Waltzing For Dreamers', 'I Misunderstood' of 'I Feel So Good' op het programma, bijvoorbeeld. Maar goed: Thompson verkeert na dik vijfenveertig jaar carrière en een vijftigtal cd's nog steeds in de fleur van zijn leven, en live blijft hij een belevenis. Meer nog: naarmate het optreden vorderde leek de zanger steeds jonger te worden. Op deze manier haalt hij vlot de honderd.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234