Zaterdag 20/07/2019

Muziek

Richard Hawley: ‘Het kostte me twaalf jaar om mijn verdriet in een song te gieten’

Richard Hawley. Beeld RV Mike Swain

Acht soloplaten, zonder één kneusje? Richard Hawley (52) kán dat. De Sinatra van Sheffield houdt zijn record aan met Further: een album waarop levenslust en schoonheid het pleit winnen van een wereld die in bederf wegzinkt.

“Kunnen we het alsjeblieft even níét over de dood hebben?” Hawley vraagt het met een fluwelen glimlach, als de perfecte gentleman die hij is. Zijn bonkende kater na een nachtje doorzakken in Parijs (“Ik voelde me deze ochtend als een vertrappeld insect. But don’t worry. I have hang-overs on a regular basis.”) maakt het onderwerp te zwaar voor zijn ontslapen hoofd. Maar net zo goed vindt hij de dood te precair. Té aanwezig ook in zijn leven, om er veel loze woorden aan vuil te maken. We hadden het vlak daarvoor nog over de nieuwe, prachtige song ‘My Little Treasures’. Daarin haalt hij warme herinneringen op aan zijn overleden vader, met diens oudste vrienden: “Cold beer in warm places, heartbreak and old faces”. Zijn vader stierf in 2007. “Maar het kostte me twaalf jaar om dat verdriet in een song te gieten. Ik was 30 toen hij kanker kreeg. Mijn vader heeft tien jaar lang een ongelijke strijd gevoerd tegen die rotziekte. Dat dóét wat met je. Ik moest er klaar voor zijn. Mensen houden me weleens voor een zacht eitje, maar om deze song elke avond te kunnen spelen, moet je hardgekookt genoeg zijn.”

Daarna wordt het gesprek niet meteen lichtvoetiger, wanneer dood en zelfmoord in één adem uitgesproken worden, zoals in ‘Is There a Pill’ op Further. “Die song had zo snel ondraaglijk zwaarmoedig kunnen worden,” zucht hij. “Zelfmoord is hoe dan ook geen dijenkletser. De tekst gaat over iemand die me nauw aan het hart lag, en ervoor koos om uit het leven te stappen. Ik schreef de tekst om mezelf en zijn familie uit ons drassige moeras van verdriet te sleuren. Dat lukte wonderwel. Ze houden oprecht van die song. Een positieve draai geven aan dit onderwerp was natuurlijk onmogelijk. Maar ik probeerde zijn verhaal als een soort levensles te zien. Je moet respect opbrengen voor iemand die zelfs zo’n radicale beslissing maakt, vind ik. In zijn geval werd die beslissing ingegeven door foute medicatie. It really fucked his head up.”

Verslavende medicatie

“Eigenlijk is het te gek voor woorden hoe afhankelijk we zijn geworden van pillen. Ik kan er over meespreken: toen ik een vijftal jaar geleden mijn been brak, kreeg ik legale pijnstillers voorgeschreven. Of zoals ik ze liever noem: mad-as-fuck pills. Tramadol en consorten: even gevaarlijk als verslavend. Erger dan de coke die ik vroeger door mijn neus heb gejaagd. Wanneer je aan de medicatie zit, voel je je geweldig. Of je voelt niéts, wat tijdelijk net zo goed een zegen kan lijken. Maar om er terug van af raken… Je wordt gek. Welke dokter wéét dat vandaag niet? Ze proppen mensen tot aan hun oogbollen vol met drugs, omdat het makkelijker is en sneller gaat dan échte zorg toe te dienen. Mijn vrouw werkt in de geestelijke gezondheidszorg. Met haar heb ik vaak lange gesprekken gevoerd over de gevaren van de farma-industrie. In het geval van mijn vriend die zichzelf van het leven beroofde, had een intens praatprogramma mogelijk meer zoden aan de dijk gezet dan een kuur van rot-op-en-zoek-het-zelf-maar-uit-pillen”.

Maar dat arme hoofd van Hawley, dus. Van chagrijn naar jubileum dan maar? Further markeert de viering van zijn dertigste verjaardag als actieve muzikant. “Al zie ik dat zelf niet zo. Ik beschouw mezelf al sinds mijn veertiende als muzikaal ambachtsman. En ik schreef mijn eerste liedje toen ik negen was, herinnerde ik me onlangs. Ik zat op mijn bed gitaar te spelen, en plots was het daar… Mijn eerste song. Ik was zo verbaasd dat ik er van overtuigd was dat ik die ergens gejat had. Ik liet mijn vader, zelf ook muzikant, luisteren. En toen sprak hij de legendarische woorden: “Je hebt níémand gekopieerd. Dit? Dit is helemaal van jou.” Die nacht sprong er een lichtje aan in mijn hoofd. Ik. Kan. Songs. Schrijven. Ik ben er sindsdien nooit mee gestopt. Maar de eerste twintig jaar zeiden de spots en aandacht me niet veel. Dat was niet eens valse bescheidenheid. Eerder… koudwatervrees? Ik vond mezelf niet meteen zo’n fraaie verschijning. Een hazenlip en een bril? Ik was kattenkruid voor pestkoppen. Zet zo iemand maar in de schaduw op het podium.”

Beeld RV Mike Swain

Hawley speelde dan ook jarenlang gitaar in bands als Longpigs en Pulp. Zijn échte solodoorbraak volgde min of meer in 2006, na een hilarische speech van Alex Turner op een awardshow. Arctic Monkeys wonnen de prijs, maar vonden zélf dat de medegenomineerde Hawley had moeten winnen: “Someone call 999, Richard Hawley’s been robbed!” Hawley gniffelt: “Dat moment was even gênant als grappig. Ze bedoelden het goed, maar eigenlijk geef ik geen ruk om prijzen. De erkenning die ik nadien kreeg, mede dankzij Alex, was van veel grotere waarde. Ik hou ook oprecht van zijn briljante teksten. Je weet het vast wel, maar ik speelde achteraf nog mee op twee songs van hen: ‘Bad Woman’ en ‘You & I’. Onze Sheffield-connectie is hen even dierbaar als mij: dat schept een onwrikbare band.”

Toch is Further de eerste Hawley-plaat zonder titelreferentie aan Sheffield. “Ik was bang om in herhaling te vallen. Een paar jaar geleden maakte ik om die reden ook soundtracks. De cyclus van album en tour, album en tour… Op den duur wordt het zo’n doffe routine. Je hoort me niet klagen, hoor: I ordered the pizza, now I have to eat it. Maar het is wel leuk als er eens iets ánders op het menu staat. Daarom duren de songs ook niet lang op deze plaat: ik heb alle vet weggesneden, en probeerde perfectie te vinden in bondigheid. Vertellen jullie maar of me dat is gelukt (lacht).”

‘Further’ van Richard Hawley is verschenen bij BMG.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden