Maandag 26/07/2021

AlbumsDe Morgen gidst

Retropop van de zoon van: de beste albums van de week

De Ierse band Inhaler met leadzanger Elijah Hewson (zoon van Bono) tijdens Eurosonic Noorderslag 2020.  Beeld ANP
De Ierse band Inhaler met leadzanger Elijah Hewson (zoon van Bono) tijdens Eurosonic Noorderslag 2020.Beeld ANP

De Morgen gidst u door het allerbeste wat er te beluisteren is.

Het moet vreselijk zijn als je als ‘zoon van’ ook carrière wilt maken in de popmuziek. Vaders naam mag dan nergens genoemd worden, na een paar tellen weet je: yep, dit is Bono’s zoon. Zanger-gitarist Elijah Hew­son heeft het timbre van pa, maar de messiasgalm moet nog groeien. Inhaler klinkt uiteindelijk niet zozeer als U2 maar als aangename, zij het een tikkeltje non-descripte retropop.

Inhaler, It Won’t Always Be Like This, uit bij Polydor

Zoon van (bis)

The Goon Sax: James Harrison, Louis Forster and Riley Jones. Beeld Elliott Lauren
The Goon Sax: James Harrison, Louis Forster and Riley Jones.Beeld Elliott Lauren

Nog een zoon, zij het van iets minder bekend allooi. Louis Forster is de zoon van Robert Forster, frontman van The Go-Betweens. Zijn band, The Goon Sax, blijkt opgewekt te dealen in rammelende gitaren, schijnbare nonchalance en aanstekelijke boy/girl-harmonieën. Mirror II is een muzikaal ratjetoe, maar de songs klinken stuk voor stuk zo infectieus dat je je daar geen moment een buil aan valt.

The Goon Sax, Mirror II, uit bij Matador Records

De roots van een Australiër

Chet Faker aka Nick Murphy. Beeld rv
Chet Faker aka Nick Murphy.Beeld rv

Onder het alias Chet Faker zoekt de Australische singer-songwriter Nick Murphy zijn heil in soul en blues. Zo leerden we hem tien jaar terug kennen, toen hij ‘No Diggity’ van Blackstreet coverde en even later het puike Built on Glass releaste. Waar hij op platen onder eigen naam wat stuurloos aandoet, brengt de focus op Afro-Amerikaanse rootsstijlen wél het beste in hem naar boven.

Chet Faker, Hotel Surrender, uit bij BMG

Staaltje blufpoker

Indierapper Vince Staples. Beeld rv
Indierapper Vince Staples.Beeld rv

Fuck a mansion!”, snauwt Vince Staples op deze vierde studioplaat: zoals de voorganger FM! een compact staaltje blufpoker dat lak heeft aan de regels van de mainstreamhiphop. De Californische indierapper maakt het zijn fans niet gemakkelijk. De catchy refreinen blijven schaars en Staples stoeit met karikaturale gangsterverhalen waarbij je vooral diep moet fronsen.

Vince Staples, Vince Staples, uit bij Motown

Verrukkelijke verrassing

Laura Mvula: coole eightiespop. Beeld rv
Laura Mvula: coole eightiespop.Beeld rv

De coolste eightiespop-update komt voor één keer niet van Dua Lipa of van The Weeknd maar van Laura Mvula, een zangeres die voorheen meerwaardezoekers verleidde met arty avant-garde-r&b. Haar renaissance vonkt en sprankelt. Kletterende elektropop en opspattende synthesizers liggen ingebed in een verrukkelijke productie. Verrassing van de maand.

Laura Mvula, Pink Noise, uit bij Atlantic Records

Psychedelische toprock

Tin Fingers. Beeld RV
Tin Fingers.Beeld RV

Vijftien jaar terug bestond Tin Fingers uit een stel schoolvrienden dat folkmuziek speelde. Na interne vervellingen groeide de groep uit tot een psychedelisch rockensemble à la The War on Drugs. Op hun officiële debuut, het geweldige Groovebox Memories, hoor je al die invloeden. Resultaat? Een donkere, dromerige hybride die doet denken aan alt-J of Unknown Mortal Orchestra.

Tin Fingers, Groovebox Memories, uit bij V2

Troonopvolger van Kanye

Tyler, The Creator. Beeld Tyler
Tyler, The Creator.Beeld Tyler

Op zijn zesde album refereert Tyler, The Creator zo manisch aan zijn eigen oeuvre dat een koerswending nabij lijkt. Moet dit enfant terrible terugkeren naar de groezelige shock-hiphop? Of borduurt hij het best verder op de psychedelische pop van Igor? Call Me If You Get Lost opteert voor de synthese, met wrange lolbroekerij én snoeiharde bangers. Kanye West is zijn troon kwijt.

Tyler, The Creator, Call Me If You Get Lost, uit bij Columbia

Vervreemde liefde

Jehnny Beth en Bobby Gillespie.
 Beeld ARAH PIANTADOSI
Jehnny Beth en Bobby Gillespie.Beeld ARAH PIANTADOSI

Er gapen dik twee decennia tussen beiden, maar de band tussen de Britse rocklegende en een Parijse postpunkheldin lijkt onwrikbaar. Bobby Gillespie van Primal Scream en Jehnny Beth van Savages werkten vier jaar aan deze dot van een duettenplaat, volgestouwd met ge­rouw­rande ballads en door country bevlekte romantiek. Een kroniek van een getrouwd koppel dat van elkaar is vervreemd.

Bobby Gillespie & Jehnny Beth, Utopian Ashes, uit bij Third Man

Voortreffelijke luisterplaat

John Grant. Beeld RV Hordur Sveinsson
John Grant.Beeld RV Hordur Sveinsson

Ook op zijn vijfde soloplaat schuwt John Grant de confrontatie niet. In de eerste songs sombert hij over zijn getroebleerde jeugd in Michigan. ‘The Only Baby’ is dan weer een ­middelvinger naar Trump. Vroeger stoeide Grant zowel met alt.rock als elektropop, en roerde hij zich al eens als laconieke singer-song­writer. Al die invloeden komen hier samen. Voortreffelijke luisterplaat.

John Grant, Boy from Michigan, uit bij Bella Union

Grimmig trauma

'Nine', de nieuwe worp van Sault. Beeld rv
'Nine', de nieuwe worp van Sault.Beeld rv

Na de twee bejubelde Untitled-platen vorig jaar is Sault nu al terug met een nieuwe worp. Op Nine kaart de politieke funkband de tragiek van de Londense bendes aan, met nummers die opnieuw een verhaal van racisme, trauma en onmacht op microniveau vertellen. Haast u wel, want het album is maar 99 dagen beschikbaar.

Sault, Nine, uit bij Forever Living Originals

Het fenomeen H.E.R.

H.E.R. met het oscarbeeldje voor beste originele song ('Fight For You' uit de film 'Judas and the Black Messiah'.  Beeld AP
H.E.R. met het oscarbeeldje voor beste originele song ('Fight For You' uit de film 'Judas and the Black Messiah'.Beeld AP

Is H.E.R. de vrouw die Queen B van haar troon stoot? Zij is in ieder geval dé r&b-madame van het moment, dankzij de Grammy en de Oscar die ze won en haar nieuwe plaat Back of My Mind. H.E.R. is niet zomaar een prefab­popje maar een technisch waanzinnig onderlegde multi-­instrumentaliste, met een ­perfectionisme dat aan dat van Prince grenst.

H.E.R., Back of My Mind, uit bij RCA

Het raadsel Sault

Albumcover van de nieuwe Sault. Beeld k2 - Sault album cover
Albumcover van de nieuwe Sault.Beeld k2 - Sault album cover

Het enigmatische Sault bracht vorig jaar twéé albums uit, die mooi naast elkaar op één en twee stonden in het lijstje van De Morgen met de beste albums van het jaar. De verwachtingen zijn dus hooggespannen voor Nine, de nieuwe plaat die sinds gisteren te beluisteren is. Wie het album wil, kan maar beter niet treuzelen: de plaat is slechts 99 dagen te koop.

Sault, Nine, uit bij Forever Living Originals

Nico en de Sombere grafengel

Whispering Sons. Beeld Guy Kokken
Whispering Sons.Beeld Guy Kokken

Even leek Whispering Sons ingekapseld te raken in een subcultuur van gegrimeerde goths en newwave­zwartjassen. Op de nieuwe plaat klinken de songs minder gothic, maar experimenteler. Ook elektronica is belangrijker. Wél onveranderd gebleven: Fenne Kuppens zingt nog steeds alsof Nico en een somberende grafengel het op een akkoordje hebben gegooid.

Whispering Sons, Several Others, uit bij PIAS

Aangrijpend gemijmer

Michelle Zauner, frontvrouw van de band Japanese Breakfast. Beeld RV
Michelle Zauner, frontvrouw van de band Japanese Breakfast.Beeld RV

Het heeft even geduurd, maar het lijkt erop dat ­Japanese Breakfast eindelijk is doorgebroken in de alternatieve mainstream. Dé troef van Jubilee is het bruisende eclecticisme van frontvrouw Michelle Zauner. Nu eens neigt ze naar Neko Case-achtige indiefolk, dan weer tackelt ze disco of Taylor Swift-achtige bubblegumpop. Terloops doet haar gemijmer hartverscheurend aan.

Japanese Breakfast, Jubilee, uit bij Dead Oceans

Magistraal breedbeeld

Wolf Alice. Beeld RV
Wolf Alice.Beeld RV

Het Londense alt-rockkwartet Wolf Alice diept zijn geluid uit op hun derde album, zelfs als ze met een vlijmscherp Kazoku-mes een song uitbenen. De voornaamste constan­te? De lichtjes dromerige stem van ­Ellie Rowsell, die heel af en toe in dramatische overdrive gaat. Zeker in de meest intieme songs verbluft de band met geluidslandschappen in ­magistraal breedbeeld.

Wolf Alice, Blue Weekend, uit bij Dirty Hit

Splinterbom

Squarepusher. Beeld RV
Squarepusher.Beeld RV

Feed Me Weird Things was de splinterbom die in 1996 de elektronische muziekwereld ei zo na aan flarden reet. Op dat meesterwerk etaleerde ­Squarepusher zijn waanzinnige basgitaartechniek in combinatie met woes­te drill-’n-bass. Van dit moeilijk terug te vinden album ­verschijnt naar aanleiding van de 25ste verjaardag een opgekalefaterde versie met twee bonustracks.

Squarepusher, Feed Me Weird Things, uit bij Warp Records

Niet zo moeilijke derde

Bazart. Beeld © Kemizz
Bazart.Beeld © Kemizz

Is Onderweg de Moeilijke Derde voor Bazart? Zo klinkt het écht niet. Na een eerste, oppervlakkige beluistering sluimert enige ontgoocheling, maar onze pieleman mag sneuvelen indien de verslavende titelsong géén geheide hit zou worden. De scherpschutters die hen de voorbije jaren in het vizier hielden, kunnen Bazart vandaag nog onmogelijk kaltstellen.

Bazart, Onderweg, uit bij PIAS

Geen voorbedachten rade

'Carnage' op vinyl Beeld rv
'Carnage' op vinylBeeld rv

In minder dan drie dagen hadden Nick Cave en Warren Ellis de acht songs klaar, al dan niet in premature vorm. Voorbedachten rade kwam er niet bij kijken, volgens Cave. Het nieuwe en prachtige Carnage kwam in februari plots uit de hemel vallen, zij het enkel in digitaal formaat. Goed nieuws voor wie wachtte op een fysieke release: deze week komt Carnage ook op vinyl uit.

Nick Cave en Warren Ellis, Carnage, op 18 juni op vinyl uit bij Goliath

Veelbelovende Olivia Rodrigo

Olivia Rodrigo album Beeld RV
Olivia Rodrigo albumBeeld RV

Het 18-jarige Amerikaanse tieneridool Olivia Rodrigo haalt op haar debuut de gepolijste gitaren boven, maar imiteert ook nonchalant Billie Eilish, zoals in de uitschieter ‘Deja Vu’. Is ze simpelweg een Avril Lavigne-kloon? De sentimentele hit ‘Drivers License’ is in elk geval misleidend. Achter dit confectiepopprinsesje schuilt heel misschien toch nét iets meer.

Olivia Rodrigo, ‘Sour’, verschenen bij Geffen

Moby gaat symfonisch

Moby. Beeld RV
Moby.Beeld RV

Naast familie van Herman ‘Moby Dick’ Melville is Moby ook gewoon de man achter hits als ‘Porcelain’ en ‘We Are All Made of Stars’. Die songs worden, samen met een dozijn andere en een Bowie-cover (‘Heroes’) uit zijn back catalogue, herwerkt door een symfonisch orkest. Gregory Porter en Mark Lanegan zijn maar twee namen uit een opvallend gastenboek.

Moby, ‘Reprise’, verschenen bij Deutsche Grammophon

Postume hiphop

null Beeld AP
Beeld AP

Over opvallende gastenboeken gesproken: Jay-Z, Nas, Alicia Keys en Snoop Dogg zijn maar enkele van de artiesten die te horen zijn op Exodus 1:7. Dat album is een aandenken aan DMX, de Amerikaanse rapper die anderhalve maand geleden het tijdelijke voor het eeuwige inruilde. Dat ook Usher te horen is, bedekken we met de mantel der liefde.

DMX, ‘Exodus 1:7' is verschenen bij Ruff Ryders

Een briljante what-the-fuckplaat

Vervelen is geen optie met black midi. Beeld RV
Vervelen is geen optie met black midi.Beeld RV

Het Britse postpunkgezelschap black midi houdt op Cavalcade vast aan de vertrouwde ingrediënten. Hoewel het geluidspalet hoorbaar verbreed werd met saxofoon en extra synths, raas je ook nu weer rücksichtslos over een bergachtig parcours vol kronkels en inhammen. Vervelen is geen optie, tijdens de rusteloze route die black midi voor je uitstippelt. Briljánte what-the-fuckplaat.

Black midi, Cavalcade, uit bij Rough Trade

Covers met gevoel

Patrick Carney & Dan Auerbach, aka The Black Keys. Beeld Allyse Gafkjen
Patrick Carney & Dan Auerbach, aka The Black Keys.Beeld Allyse Gafkjen

The Black Keys leken de laatste jaren een beetje zoekende. Op hun tiende album in ruim twintig jaar keert het duo terug naar de gemene gitaarblues waarmee ze ooit begonnen. Delta Kream bevat elf covers, maar The Black Keys spelen die met zo veel gevoel, dat je al heel snel vergeet dat bijvoorbeeld ‘Crawling Kingsnake’ eigenlijk een liedje van John Lee Hooker is.

The Black Keys, Delta Kream, uit bij Nonesuch/Warner

Jazzy vakmanschap

Portico Quartet. Beeld rv
Portico Quartet.Beeld rv

Je zal maar een uitgesponnen jazzy ambientplaat uitbrengen in het jaar waarin Floating Points met Pharoah Sanders het overrompelende Promises releasten. Maar het Londense Portico Quartet laat het hoofd niet hangen: het uit drie suites opgebouwde Terrain put uniciteit uit een melange van ijzige strijkers, strak cimbaalgetik en hypnotiserende hangdrum. Vakmanschap.

Portico Quartet, Terrain, uit bij Gondwana Records

Wazig maar wervelend postfuturisme

De eclectische band Squid, geportretteerd in april 2021 in Oost-Londen. Beeld AFP
De eclectische band Squid, geportretteerd in april 2021 in Oost-Londen.Beeld AFP

Even wazig als wervelend, schreef onze man over Bright Green Field, het debuut van de Britse band Squid. Een puike omschrijving voor hun eclectische, experimentele songs, al stoppen zij hun plaat graag in de bak van het ‘postfuturisme’, vertelden ze in deze krant. “Maar het helpt natuurlijk niet dat dit genre nog niet bestaat.”

Squid, Bright Green Field, uit bij Warp

Beter dan ‘dad rock’

St. Vincent: eigenzinnige pracht. Beeld ZACKERY MICHAEL
St. Vincent: eigenzinnige pracht.Beeld ZACKERY MICHAEL

Tien jaar lang zat de vader van Annie Clark, beter bekend als St. Vincent, in de gevangenis wegens fraude, maar nu is hij weer op vrije voeten. Het inspireerde de ­eigenzinnige singer-songwriter tot Daddy’s Home, maar steek haar nieuwe plaat alstublieft niet in het vakje van ongeïnspireerde ‘dad rock’: St. Vincent doet haar eigen maffe ding met geluiden en genres uit de jaren 70.

St. Vincent, Daddy’s Home, uit bij Loma Vista

Schoonheidswandeling

De Britse zangeres Marianne Faithfull tijdens een optreden in de Bataclan in Parijs. Beeld AFP
De Britse zangeres Marianne Faithfull tijdens een optreden in de Bataclan in Parijs.Beeld AFP

Marianne Faithfull heeft een bewogen bestaan achter de rug, en dat hoor je meer dan ooit. Op She Walks in Beauty raspt ze zich statig een weg door elf gedichten van romantici als Keats en Shelley. Warren Ellis zorgt voor een elegant geluidspalet, waarvan hij Nick Cave op Ghosteen onlangs ook bediende. Diezelfde Cave is hier trouwens ook van de partij, als pianist.

Marianne Faithfull en Warren Ellis, She Walks in Beauty, uit bij Rough Trade.

Koninklijk bloed

Mike Kerr en Ben Thatcher van Royal Blood. Beeld Humo
Mike Kerr en Ben Thatcher van Royal Blood.Beeld Humo

Royal Blood werd ooit de redder van de rock genoemd. Maar frontman Mike Kerr belandde in een neerwaartse spiraal. Kerrs appetijt voor zelfdestructie kostte hem én Royal Blood bijna het leven. Maar nu is alles anders. De nieuwe plaat doet vooral denken aan de hymnes van Muse, de rouwrandjesdance van Justice en het geweld van Death From Above 1979.
Royal Blood, Typhoons, uit bij Warner

Eurosong-trip

Hooverphonic. Beeld VRT
Hooverphonic.Beeld VRT

Dinsdag moeten Alex Callier, Geike Arnaert en Raymond Geerts de Belgische eer op het Eurovisiesongfestival in Rotterdam hoog houden. Met ‘The Wrong Place’ hopen ze op een plaatsje in de finale. In afwachting daarvan losten ze ook al hun nieuwe plaat, Hidden Stories, met flink wat korte maar krachtige nummers, geschreven met het oog op het festival.

Hooverphonic, Hidden Stories, uit bij Universal

De Dewaele-stichting viert een feestje

Charlotte Adigéry schittert op de verjaardagsplaat van label DEEWEE. Beeld Jorre Janssens
Charlotte Adigéry schittert op de verjaardagsplaat van label DEEWEE.Beeld Jorre Janssens

Met Foundations vieren Stephen en David Dewaele het vijfjarige bestaan van DEEWEE, hun platenlabel dat geleidelijk aan uitgroeide tot een genre an sich. Op de compilatie staan de meest in het oor springende tracks van hun label, naast nieuwe nummers van o.a. Charlotte Adigéry. Die toont zich meerdimensionaal op het fonkelnieuwe ‘Bear with Me (and I’ll Stay Bare before You)’.

Foundations, uit bij DEEWEE

Kringelende sound

Naima Joris. Beeld Humo
Naima Joris.Beeld Humo

Naima Joris doet zowel doorwrocht als sensueel aan op deze eerste ep, ingebed in een sound die folk, jazz en ambient door elkaar laat kringelen. De dochter van jazzman Chris Joris zingt over haar overleden zus, verdrijft haar hardnekkigste demonen en reikt onversaagd naar hoop en verlangen. Dit kransje songs gloeit als het licht aan het einde van een tunnel.

Naima Joris, Naima Joris EP, uit bij Pias

Einde van een relatie?

Hendrik Willemyns en John Roan van Arsenal. Beeld Wouter Struyf
Hendrik Willemyns en John Roan van Arsenal.Beeld Wouter Struyf

Twintig jaar al maken Hendrik Willemyns en John Roan als Arsenal samen muziek. Maar hoe lang nog? De twijfels zijn er, en Roan droomt vooral van ‘de blackmetalplaat’. De vragen krijgen ook een antwoord op hun nieuwe plaat, drie jaar na In the Rush of Shaking Shoulders. Samen met het nieuwe album is er ook een driedelige docureeks, vanaf 2 mei op Canvas te zien.

Arsenal, The Rhythm of the Band, uit bij Sony

Parallel universum

Chibi Ichigo en Umi Defoort. Beeld Humo
Chibi Ichigo en Umi Defoort.Beeld Humo

Chibi Ichigo en Umi Defoort lieten zich niet beteugelen door een wereldwijd virus. Het muzikale koppel, ook bekend van De slimste mens, besliste beider artistieke werelden te verenigen in de beslotenheid van hun eigen huis. Het Chibumi­versum wordt bevolkt door ­electro, breakbeats en drum-’n-bass. Een parallel universum dat betovert en beklijft.

Chibi Ichigo x UM!, Chibumiverse, uit bij Chibi Ichigo

Noiserock zoals noiserock moet klinken

Dinosaur Jr. Beeld Cara Totman
Dinosaur Jr.Beeld Cara Totman

Vijf jaar hebben de fans er moeten op wachten - een jaar langer dan eerst aangekondigd - maar de alt-rockhelden van Dinosaur Jr zijn terug met een nieuwe plaat. Sweep It into Space, hun twaalfde studioalbum, is een plaat in de traditie van de al vaak ge­kopieerde stijl van de Amerikaanse rockers. Beter maken ze noise­rock niet.

Dinosaur Jr, Sweep It into Space, uit bij Jagjaguwar

Tol van de roem

London Grammar, met frontvrouw Hannah Reid. Beeld Universal Music
London Grammar, met frontvrouw Hannah Reid.Beeld Universal Music

Het Britse trio London Grammar is terug na een kortstondige wereldverovering. In bedekte termen zingt frontvrouw Hannah Reid over het patriarchaat en de tol van roem. Maar ook over het gemak waarmee vrouwen worden opgehemeld en verguisd. De hemel verdienen of pek en veren? Geen van beide is echt van toepassing op deze derde plaat.

London Grammar, Californian Soil, uit bij Universal Music

Fabuleuze raps

Brockhampton in de tuin van frontman Kevin Abstract (in grijs joggingpak) in Hidden Hills.  Beeld Photo News
Brockhampton in de tuin van frontman Kevin Abstract (in grijs joggingpak) in Hidden Hills.Beeld Photo News

Brockhampton slaagde er tot nu toe niet in een impact te hebben op de alternatieve popcultuur zoals Odd Future dat tien jaar geleden deed. Roadrunner voelt aan als een wedergeboorte. De hiphoptracks zijn van torenhoog niveau, met fabuleuze raps en superbe gastvertolkingen van Danny Brown en JPEGMAFIA. De popliedjes smeken om hitparadesucces.

Brockhampton, Road­runner: New Light, New Machine, uit bij RCA

Niks geen roest op het metaal

Het Zesde Metaal. Beeld Thomas Sweertvaegher
Het Zesde Metaal.Beeld Thomas Sweertvaegher

Toen de tournee van de West-Vlaamse muziekgroep Het Zesde Metaal door de coronacrisis werd stopgezet, bleven de muzikanten niet bij de pakken neerzitten. De band rond Wannes Cappelle herwerkte een van zijn laatste concerten tot een volwaardig live-dubbelalbum. De poëtische teksten en het hoorbare enthousiasme van het publiek charmeren meer dan ooit.

Het Zesde Metaal, Live 2020, nu uit bij Unday Records

Die andere Greta

Zanger Josh Kiszka van de Amerikaanse rockband Greta Van Fleet live in Kopenhagen, november 2019. Beeld Gonzales Photo/Avalon
Zanger Josh Kiszka van de Amerikaanse rockband Greta Van Fleet live in Kopenhagen, november 2019.Beeld Gonzales Photo/Avalon

Drie jaar na de release van hun debuutalbum Anthem of the Peaceful Army komen de Amerikaanse rockers van Greta Van Fleet met een nieuwe plaat. De eerste single van het album haalde alvast de eerste plaats in de Billboard-ranglijst voor rockmuziek. De melodieën klinken donkerder dan ooit tevoren. Een van de interessantste nieuwe rockbands.

Greta Van Fleet, The Battle at Garden’s Gate, nu uit bij Universal

Tijd voor oorwurmen

Justin Bieber, februari 2021 in Los Angeles. Beeld GC Images
Justin Bieber, februari 2021 in Los Angeles.Beeld GC Images

De Canadese Justin Bieber (24,2 miljard views op YouTube) geldt al jaren als een van de grootste sterren aan het internationale popfirmament. Sinds zijn doorbraak in 2009 scoorde hij tientallen hits. Zijn nieuwe ep Freedom bevat nog meer dansbare nummers die zich nog het best als oorwurmen laten omschrijven. En, euh, hij is nog altijd maar 27.

Justin Bieber, Freedom, nu uit bij Def Jam

Belgische wereldklasse

Paul Couter in het gezelschap van Ben Brunin (l.), Gerald en Joris Claes (r.). Beeld RV
Paul Couter in het gezelschap van Ben Brunin (l.), Gerald en Joris Claes (r.).Beeld RV

Het laatste uur heeft geslagen voor Paul Couter, eertijds compagnon de route van Arno. Daar is een hufterige kanker schuldig aan. Maar vooraleer deze bluesheld de Mississippi definitief inruilt voor de Styx, lost hij onder de naam PCNW nog het finale deel van een drieluik aan deltablues. Deze beatnik belijdt de blues met een aan doodsverachting grenzende levenslust. Wereldklasse.

PCNW / Paul Couter, Domisoldo, uit bij Sing My Title

Ragfijne r&b

Serpentwithfeet. Beeld RV
Serpentwithfeet.Beeld RV

Je zult dit jaar geen plaat horen die meer is doordrenkt van erotische intimiteit dan Deacon. Het tweede album van de zwarte queer zanger Josiah Wise (alias serpent­with­feet) is een eredienst voor de huiselijke mannenliefde. Dat allemaal in ragfijne pastelkleurige r&b waarin de muzikale agressie met vocale harmonieën is uitgebannen. Weg zijn de horrorrelaties van Wise’ debuut.

Serpentwithfeet, Deacon, uit bij Secretly Group

Hel en verdoemenis met Godspeed You! Black Emperor

null Beeld Humo
Beeld Humo

G_d’s Pee AT STATE’S END! dient als soundtrack bij de apocalyps. Als fervente haters van op kapitalistische leest geschoeide democratieën ziet Godspeed You! Black Emperor anno 2021 een wereld “waar elke overheidsvorm heeft gefaald”. De verdoemenis kruipt log door de plooien van ‘Fire at Static Valley’ en ‘First of the Last Glaciers’ wortelt in een stoner­riff die eerder aan Sleep of Kyuss doet denken.

Godspeed You! Black Emperor, G_d’s Pee AT STATE’S END!, uit bij Constellation Records

Krakend en mistig

Ben Howard. Beeld K2
Ben Howard.Beeld K2

Eerst was Ben Howard gewoon van plan om wat samen te spelen met Aaron Dessner van The National, zonder dat er enige druk achter zat. Maar het samen in de studio zitten bleek zo vruchtbaar dat het platenlabel Howard achter de veren begon te zitten. Het resultaat is Collections from the Whiteout, een plaat vol krakend gitaarwerk en mistige soundscapes.

Ben Howard, Collections from the Whiteout, uit bij Tôt ou tard

Paardenmeisje

Chantal Acda. Beeld Terry Magson
Chantal Acda.Beeld Terry Magson

Chantal Acda mag dan een doorgewinterde popartiest zijn, ze is en blijft ook “een fucking paardenmeisje”, zoals ze zelf zegt. Dat verklaart de sfeer op haar vijfde soloplaat. ­Saturday Moon is een godswonder vanaf de schoft over de rug naar de staart. De songs lijken getemd, maar het briesen, hinniken en schuimbekken gebeurt achter de stal. Mooi in hooi.

null Beeld RV
Beeld RV

Strijdbare dwarsheid

Merrill Garbus van Tune-Yards in concert in het Roundhouse, London, maart 2018.  Beeld Photo News
Merrill Garbus van Tune-Yards in concert in het Roundhouse, London, maart 2018.Beeld Photo News

Opvallend detail: we hoeven Tune-Yards niet langer als tUnE-yArDs te schrijven. De band uit Californië is die malligheid voorbij. Alle aandacht mag naar ­muziek en inhoud. Op ­Sketchy vindt het nieuwe Tune-Yards richting: de strijdbare dwarsheid van vroeger, nu welluidend vormgegeven. Niet eerder gaf de band zo veel energie en was de boodschap zo overtuigend.

null Beeld Humo
Beeld Humo

Tijdloze melodieën, catchy teksten

The Anchoress. Beeld rv/Isabella Charlesworth
The Anchoress.Beeld rv/Isabella Charlesworth

Een grote naam? Nee, dat is The Anchoress vooralsnog niet. Maar luister naar het wondermooie album The Art of Losing en ontdek haar gevoel voor tijdloze melodieën. Tijdloos zijn de téksten niet: ze zijn overduidelijk in het #MeToo-tijdperk ingebed. Pijn, furie, toxic masculinity en narcisme: ze klinken zeldzaam catchy en verslavend.

The Anchoress, The Art of Losing, uit bij Kscope

Lana zoekt

Lana Del Rey. Beeld Press
Lana Del Rey.Beeld Press

Beetje saai. Dat was de eerste reactie op Chemtrails over the Country Club, het nieuwe album van Lana del Rey. Lang niet zo goed als Norman Fucking Rockwell, haar vorige. Tot je nog eens goed naar de ­teksten luistert, die over echt en onecht gaan, en over authenticiteit. Lana del Rey keert terug naar het begin en onderzoekt wat ze eigenlijk wil met haar muziek.

Lana del Rey, Chemtrails over the Country Club, uit bij Interscope/ Universal

Drank en drugs

null Beeld Humo
Beeld Humo

We hadden Arab Strap niet gemist, het seksueel gepreoccupeerde indieduo uit Glasgow. Maar we raken meteen geboeid als de ijzige Cure-gitaar aan het begin van hun eerste album in zestien jaar wordt gevolgd door de praatzang van Moffat. Drank en seks vieren nog altijd hoogtij, maar de band gaat er geestig mee om. En de muziek is meeslepender dan ooit.

Arab Strap, As Days Get Dark, uit bij Rock Action

Nederlandse hipsters

Altin Gün. Beeld RONA LANE
Altin Gün.Beeld RONA LANE

Wie de radio wel eens opzet, kan niet om ‘Yüce dağ başında’ heen. De hit is het werk van Altin Gün, al even het hipste snoepje van Nederland. Met Yol, hun derde album, wil de groep wereldwijd potten breken. De stoffige grooves-sound werd ingeruild voor gestroomlijnde no wave en balearic beats, met dank aan het Gentse elektroduo Asa Moto dat de boel produceerde.

Altin Gün, Yol, uit bij ATO Records

Knalgoede metal

Ruim dertig jaar geleden kwam Eyehategod uit New Orleans op het briljante idee om hardcorepunk en loodzware blues aan elkaar te plakken, en uit te serveren als heavy metal. Na een lange pauze is de band terug met het indrukwekkende A History of Nomadic Behavior. Iedere track trekt je dieper de sombere belevingswereld van ­Eyehategod in.

Eyehategod, A History of Nomadic Behavior, uit bij Century Media/Sony

Koningen van het zelfinzicht

Kings of Leon. Beeld RV
Kings of Leon.Beeld RV

Kings of Leon was rond de eeuwwisseling het coole neefje van The Strokes en The White ­Stripes. Na wat tegenvallende platen is de band nu terug met When You See Yourself, met songs die lef en zelf­inzicht vertonen. Daarmee lijken ze opnieuw op de goede weg te zijn. Levert dat een uitzonderlijke plaat op? Niet echt. Is het een boeiend ­tussenstation? Absoluut.

Kings of Leon, When You See Yourself, uit bij RCA Records/Sony

Warme onwennigheid

Sam De Nef. Beeld ANTON FAYLE
Sam De Nef.Beeld ANTON FAYLE

In de lockdown maakte Sam De Nef (22) Engels­talige, verstilde covers van evergreens als ‘Satelliet S.U.Z.Y.’ en ‘Rozane’. Rond die tijd werd hij door Tamino getipt en haalde het Gentse label Unday hem binnen. Hoe wonderlijk hij klinkt, hoor je meteen. Zoveel zelfvertrouwen als er in zijn stem schemert, zoveel warme onwennigheid walst er over zijn intieme liedjes.

Sam De Nef, Lonely Day, Crowded Year, uit bij Unday Records

Poppy in het midden

De Britse band Architects.  Beeld Ed Mason
De Britse band Architects.Beeld Ed Mason

Na de dood van oprichter Tom Searle in 2016 is de grote Britse band Architects wat zoekende ­geweest. For Those That Wish to Exist is voor de band een sprong in het diepe: de popachtige refreinen nemen de overhand, ten koste van de hardcore die de band toch ook zo aantrekkelijk maakte. Architects is opgeschoven naar het midden, maar blijft inhoudelijk sterk.

Architects, For Those That Wish to Exist, uit bij Epitaph Records

Betoverende Cave

Nick Cave en Warren Elis werken aan 'Carnage'. Beeld RV
Nick Cave en Warren Elis werken aan 'Carnage'.Beeld RV

Opeens was ie er: Carnage, het nieuwe album van Nick Cave – en ook wel van Warren Ellis, sinds de jaren 90 violist van The Bad Seeds en Grinderman. Carnage klinkt als een spontane synthese van de vorige langspelers Skeleton Tree (2016) en Ghosteen (2019). De zelfreflectie van die laatste plaat en de door merg en been snijdende onrust van Skeleton Tree wisselen elkaar af op Carnage.

Nick Cave, Carnage, uit bij Awal

Introspectieve rap

null Beeld RV
Beeld RV

Justin Clarke (36) is niet de jongste telg van de ­Londense grimescene, maar anno 2021 wordt hij wel beschouwd als potentiële troonopvolger van Skepta en Stormzy. Als Ghetts kijkt hij terug op een lange rapcarrière in de underground: een imposante aanloop naar Conflict of Interest, zijn derde plaat en magnum opus. Het haantjesgedrag is weg, nu is er introspectie.

Ghetts, Conflict of Interest, uit bij Warner Records

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234