Vrijdag 22/11/2019

Albumrecensie

‘Reputation’ van Taylor Swift: TayTay bites back

Beeld rv

De rijkste, invloedrijkste jonge popster van vandaag heeft haar nieuwe plaat op de mensheid losgelaten. Reputation van Taylor Swift slorpt de nodige media-aandacht op, maar is het een popklassieker?

Noem ons gerust overenthousiaste popsletjes (m/v), maar wij vallen wel voor melodramatische meezingers in een gespierde productie zoals die van Taylor Swift. Geef toe dat de Amerikaanse ster tot de verbeelding spreekt: haar venijnige liedjes over exen, haar aangedikte puberkuren, de ruzies met popsterren (Kanye West, Katy Perry), de hechte vriendschappen met A-listers (Ed Sheeran, Lorde) en B-listers (Ryan Adams), haar opvallende metamorfose van countryzangeres naar hitparadenimf, ... TayTay bespeelde de voorbije jaren op gewiekste wijze de media en verdween amper uit de belangstelling. 

1989, Swifts doorbraakplaat naar een wereldwijd mainstreampubliek, herbergde een rist ultra-efficiënte, intelligent geconstrueerde popsingles die u tot vandaag willens nillens meeneuriet (‘Shake it off’, ‘Bad Blood’, ‘Style’, ‘Blank Space’, ‘Out of the Woods’, en ga nog maar even door). Hoe overklas je bovengenoemd succesalbum in tijden waar de populaire media likkebaardend zitten te hopen op een Taylor-backlash?

Met een plaat die zowel artistiek als commercieel de hoogste ogen gooit? Wij zaten – echt waar! – met gekruiste vingers te wachten op een equivalent van pakweg Futuresex/Lovesounds van Justin Timberlake, Like a Virgin van Madonna, Lemonade van Beyoncé, Faith van George Michael of Control van Janet Jackson: platen die de tijdgeest weerspiegelden en goed songschrijverschap koppelden aan een inventieve sound, met het potentieel om de hitparades overhoop te gooien. Slaagt TayTay erin het pantheon te betreden van die sterren met Reputation? Nou, nee. Maar de zesde Swiftplaat moet nu ook weer niet onderdoen voor de slimste platen van hitkanonnen als Rihanna (Good Girl Gone Bad, iemand?) of Britney Spears (Blackout, zonder meer), die evenmin consequent spijkers met koppen sloegen. Bovenal is Reputation de zoveelste krachttoer van de Zweedse superproducer Max Martin, die al meer dan twintig jaar alles wat hij aanraakt in goud verandert, en van songschrijver Jack Antonoff, Swifts rechterhand.

Beeld rv

Roddels, achterklap en verraad

Taylor Swifts fans zullen verlekkerd de teksten van deze liedjes dissecteren en analyseren, op zoek naar smeuïge flarden uit het privéleven van de zangeres. Nu ja, in wezen leren we niets nieuws bij. Swift schrijft het soort lyrics dat je verwacht van iemand die is opgegroeid in de spotlichten. Roddels, geruchten, achterklap en verraad nestelen zich in elke alinea. TayTay is meedogenloos voor wie haar roem gebruikt voor eigen gewin en klaagt dat het mediacircus aan haar authenticiteit knaagt. Zurige exen en valse vrienden duiken, alweer, overal op. “It was so nice throwing big parties / Jumping to the pool from the balcony”, klinkt het in ‘This Is Why We Can’t Have Nice Things’. “Everyone swimming in a champagne sea / And there are no rules when you show up here / Bass beat rattling the chandelier / Feeling so Gatsby for that whole year”. Nou, da’s niet mis. Maar op elk feestje sluipt kennelijk ook minder goed volk rond. “So why'd you have to rain on my parade? / I'm shaking my head / I'm locking the gates”, zucht Swift. Arme schat. Mag ze nu eens nooit oprecht plezier maken? (En mogen wij even gniffelen?)

Al bij al gaat Reputation tóch over empowerment. TayTay mag dan om de haverklap worden belaagd door paparazzi, worden gekrenkt door opportunistische liefjes en worden verraden door giftige jaknikkers, aan het einde van het verhaal heerst niet zozeer de verbittering, maar de overwinning. Swift wurmt zich sterker en wijzer uit elk verhaal, hoewel niet zonder littekens. “All my flowers grew back as thorns”, zingt ze in ‘Call It What You Want’. En de bikkelharde blufpoker in de impressionante opener ‘…Ready for It’ onthult een Taylor die een olifantenhuid heeft gekweekt dankzij alle leugens en bedrog. Vandaag speelt ze het spel even doortrapt als haar antagonisten. “Knew I was a robber first time that he saw me / Stealing hearts and running off and never sayin' sorry”, snauwt ze er, temidden van knallende hiphopbeats en een industriële elektronicabas die – ironisch genoeg – doet denken aan ‘On Sight’ van haar favoriete stalker Kanye West.

Hysterische europop

Vormelijk opteert de firma TayTay op Reputation voor opgepompte urbanklanken die mijlenver staan van de weeë countrypop uit haar begindagen. Nog meer dan op 1989 domineren hiphop en r&b. Die redden flauwere liedjes als ‘End Game’ (met Ed Sheeran en - gelukkig - ook rapper Future), en ze tillen in hun door Max Martin opgekalefaterde bastaardvorm sommige songs tot ver boven de middelmaat, zoals het opwindende ‘I Did Something Bad’. Daarin spant de zangeres de playboys, narcisten en hielenlikkers slim voor haar kar. Een zelfverdedigingstechniek, zo blijkt:“They're burning all the witches, even if you aren't one / They got their pitchforks and proof / Their receipts and reasons”. Dus steek me maar in de fik, klinkt het uitdagend. Entertainend, dat zeker, maar na een overdosis geklaag over de tol van de roem ook behoorlijk vermoeiend.

De geruchten ten spijt, heeft Taylor Swift voorlopig nog geen tourdata aangekondigd. Beeld AFP

Jammer dat niet alle songs even opzwepend aandoen als voornoemde tracks of als ‘Look What You Made Me Do’, de catchy single die vandaag iedereen van 7 tot 77 meelipt. Dat type Miss Kittin-achtige, aan Peaches schatplichtige elektro sleaze mocht ze wel vaker uit haar geheime kluis halen. Toegegeven, de tekst doet hopeloos infantiel aan, máár: superbe beat, aanstekelijk synth-arrangement, vette bas en dat lijzige parlando van Swift werkt hier gewéldig goed. Liever dat dan akoestische niemendalletjes als ‘New Year’s Day’ of het handvol hysterische, in plastic klanken ondergedompelde Europopnummers waarmee haar producers haar sporadisch opzadelen. Tussen spannende pop en neurotische bombast loopt hoorbaar een slappe koord.

Ziedaar Reputation, een prima popplaat met te weinig weerhaakjes. Lang niet zo ontwapenend als Melodrama van Swifts BFF Lorde, maar oneindig veel beter dan Witness, de miskleun van haar aartsrivale Katy Perry. U kan er prat op gaan dat de singles uit het album stuk voor stuk de hoogste regionen van de hitparades zullen verkennen omdat ze nu eenmaal zijn gecreëerd om monstersucces te genereren. Volgende keer graag weliswaar wat minder overspannen en theatraal spul, als het even kan. Soms werkt ordinaire fun gewoon béter.

Reputation is nu uit bij Universal. Voorlopig is het album niet te beluisteren via Spotify of Apple Music.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234