Vrijdag 17/01/2020

Concertrecensie

Rejjie Snow in Botanique: Bounce? Bof.

Rejjie Snow. Beeld rv

Kan Rejjie Snow zijn fijne, zomerse debuutplaat Dear Annie live laten sprankelen? Helaas, nee.

't Is eigenlijk een doetje, die Alexander Anyaegbunam, zoals Rejjie Snow echt heet: een kunstzinnige Dubliner die het probeert te maken in de Amerikaanse hiphop. In de Botanique droeg hij een mal zonnehoedje en een veel te dikke trui voor een warme zaterdagavond. Zijn Iers accent schemerde nu en dan door in zijn bindteksten. 

Gek hoor, want Snow rapt eigenlijk met een Amerikaanse tongval, ergens tussen Philly en New York. Of dat hem minder authentiek maakt? Ach, nauwelijks. Hij spendeerde zijn humanioracarrière in Florida en studeerde ook even film en design in Georgia. Neemt niet weg dat Snow er in zijn performance een vettig schepje bovenop doet. Het straattaaltje dat hij voor zijn plaat adopteerde, klonk bijna zo morsig als bij échte boyz in the hood.

Geen groot entertainer

Snow speelde anderhalf uur en dat was te lang, vooral omdat zijn show er één was van aantrekken en afstoten. Nu creëerde hij een dol hiphopfeestje waarbij de zaal op z’n kop stond, een oogwenk later daalde het sfeertje naar nul, meestal tijdens de minder geïnspireerde tracks die de rapper ongeïnteresseerd aframmelde. Er is immers geen groot entertainer aan Snow verloren gegaan. De helft van de tijd liep hij wat te ijsberen voor de dj-booth, het aangezicht verstopt onder een bril en de rand van z’n hoedje. Technische problemen zorgde er in het begin voor dat hij meer bezig was met het afstellen van zijn monitors dan met het behagen van het publiek.

Bovendien zijn veel nummers uit zijn puike debuut
Dear Annie muzikaal erg rijk en dan is het jammer dat ze de karaokebehandeling krijgen. Een liveband had nog verfrissende arrangementen kunnen zoeken om de straffe producties van de plaat mee in de schaduw te zetten. Nu had Snow alleen een dj die het mooie weer moest maken en dat bleek te weinig. 

Parisienne

Neem nu de single ‘Egyptian Luvr’, één van onze favoriete liedjes van het voorjaar: heerlijk zwoel gezongen door ene Dana Williams (die er niet bij was), voorzien van coole rhymes van Aminé (die evenmin in Brussel was), in een blitse productie van de machtige Kaytranada (u raadt het al: die was er ook niet bij). Wat restte? Snow zelf die de gaatjes in de track mocht opvullen. Tja, dat krijg je als jouw nummers hun je ne sais quoi ontlenen aan de gastbijdragen.

Gelukkig werd Snow voor ‘Mon Amour’ en ‘Désolé’ wél bijgestaan door de zangeres die ook in de albumversies te horen is: de Parijse chanteuse Milena Leblanc, een kokette brunette die wulps heen en weer danste, alsof ze zich een figurant in een film van Truffaut waande. Erg komisch, die fascinatie van Snow voor de Franse popcultuur. Hij mag dan misschien niet verder komen dan Gainsbourg en Jane Birkin, toch smukt hij met die clichés zijn hiphopliedjes slim op. 

Toen de rapper met Leblanc in duet ging, moesten wij hoedanook grinniken. “Le soir on rêve et on s’amuse”, zong hij in z’n beste Franglais en de Brusselaars in de zaal vonden dat kennelijk prima. Verderop kwam de Londense rapper Jesse James Solomon een handje toesteken, een lad wiens oer-Britse accent onelegant clashte met Snows Amerikaanse stijltje.

Pek en veren

Bleven we zo vaak op onze honger omdat Snow nog niet helemaal los komt van zijn grote voorbeelden? In de Botanique leek hij bij momenten een conscious hiphopper à la Common die niet kan weerstaan aan de ergerlijke tics van de hedendaagse mumble rappers. Zo kwam hij in ‘D.R.U.G.S.’ niet verder dan “I got all the drugs / I got all the weed / I got all the blow / Baby what you need?” 

Bovendien liep Snow een concert lang “Bounce” over de beat te mompelen, daar waar hij niet hoefde te rappen, wellicht bij gebrek aan inspiratie. In nagenoeg élke track dus. Om de haverklap. “Bounce”. We hebben al voor minder pek en veren bovengehaald.

Toegegeven, soms loont een onsje
swag. Het bonkende ‘Flexin’ outte zich bijvoorbeeld als een onweerstaanbare club banger die mijlenver verwijderd staat van Snows nieuwe, radiovriendelijke spul. Schizofreen boeltje dus in Brussel maar kijk, er barstte toch nog een bescheiden feestje los. Jammer dat Snow ons aan het einde van de rit niet kon overtuigen. Zijn stemgeluid miste reliëf, zijn flow variatie, zijn show hoogdringendheid. Misschien eens op stage gaan bij Common?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234