Donderdag 28/10/2021

Interview

Regisseur 'John Carter': "Lynn heeft ons allemaal voor de gek gehouden"

Regisseur Andrew Stanton en Lynn Collins, prinses Deja in 'John Carter'. Beeld UNKNOWN
Regisseur Andrew Stanton en Lynn Collins, prinses Deja in 'John Carter'.Beeld UNKNOWN

Wie 250 miljoen dollar krijgt om een film te maken, laat best geen steekje vallen. Dat weet regisseur Andrew Stanton maar al te goed: hij kreeg van Disney namelijk de helse karwei om een ijzersterke cast bijeen te rapen voor 'John Carter'. Stanton vond zijn droomkoppel uiteindelijk bij Taylor Kitsch en Lynn Collins. "Toen ik die twee zag, wist ik het: 'that's it'!" Dat de actrice hem tijdens de audities voor de gek had gehouden met haar gekleurde haren en haar fake Brits accent, nam de regisseur er met veel plezier bij. Wij ontmoetten de man in Phoenix om er over zijn nieuwste film te praten.


"Ik hoorde dat er heel wat bekende koppen auditie kwamen doen voor 'John Carter', kan je ons daar iets meer over vertellen?"

Stanton: "De dag dat Taylor auditie kwam doen, speelden we zowaar een spelletje 'wie is wie': het was Mark Strong, Michael Fassbender, en Kitsch. Ik zag Samantha Morton, Jessica Chastain. Ik heb die dag echt bijna iedereen gezien. Sommige namen klinken je nu wel bekend in de oren, maar toen we drie jaar geleden auditie deden was dat nog niet het geval. Moet je nagaan hoe goed de casting agents zijn, zij hebben echt een neus voor opkomend talent."

"Fassbender was daar?"

Stanton: "Fassbender was daar ja. Ik heb heel veel moeilijke knopen moeten doorhakken. 'John Carter' lokte zoveel acteurs omdat 'Wall-E' (geregisseerd door Stanton, nvdr) net uit was waardoor iedereen die ik gevraagd had naar de auditierondes wilde komen. Het was echt cool om al deze mensen te ontmoeten. Ik heb de beste acteurs kunnen strikken."

"Waarom een nieuwkomer zoals Kitsch kiezen en geen gevestigde waarde zoals Fassbender?"

Stanton: "Door zijn buikspieren, dat was de enige reden waarom ik hem heb aangenomen. 'Doe je shirt eens omhoog en klaar is kees' (lacht). Ik wist dat hij een aantrekkelijke man was en dat hij in topvorm was, wat uiteraard een erg belangrijke rol speelde. Wat me in de eerste plaats heeft overtuigd is de eerste aflevering van 'Friday Night Lights' waarin hij meespeelde. Ik heb me jarenlang - nog voordat er officieel plannen op tafel lagen om het boek te verfilmen - afgevraagd wie de geknipte acteur zou zijn om Carter te vertolken. Na de pilot van 'Friday Night Lights' wist ik het: Taylor zette dat donker, bedrogen, gebroken personage op een meesterlijke wijze neer zoals niemand anders dat kon. Ik wist gewoon dat Taylor diep vanbinnen een klein hartje had, maar dat hij dat toch nooit zou toegeven. Dat was natuurlijk perfect voor Carter, die in het boek nogal saai en stijf overkomt. Dat is juist wat ik in de film wilde vermijden: Carter moest en zou meer diepgang krijgen."

"Vond je hem niet te jong om een held te spelen?"

Stanton: "Ik kreeg Taylor maar niet uit mijn hoofd, maar ik vond hem op dat moment nog te jong, ja. Hij speelde in 'Friday Night Lights' een tiener, maar hij was in werkelijkheid zes jaar ouder. Hij moest er jonger uitzien voor de tv-serie. Ik heb hem daarom toch op mijn lijstje gehouden. We hebben elkaar uiteindelijk ontmoet en hij zag er een stuk ouder uit waardoor ik opnieuw hoop kreeg. Het enige wat me tegenhield was het beeld dat ik van Carter had: een man van ongeveer 30, 40 jaar. Godzijdank is er IMDB (Internet Movie Data Base, nvdr) zodat ik terug kon kijken en kon zien dat Sean Connery 29 was toen hij 'Doctor No' deed, de allereerste James Bondfilm. Harrison Ford was 31 toen hij Star Wars deed, Christopher Lambert was er 27, dus zo zie je maar. Taylor had dus eigenlijk de perfecte leeftijd om 'John Carter' te spelen. Er rustte heel wat druk op mijn schouders, want van zodra je een keuze maakt, moet je daar natuurlijk achter blijven staan."

"Hoe ben je bij Lynn Collins terecht gekomen?"

Stanton: "Ik had vier actrices en vier acteurs gevonden voor de rollen van Deja en John. Die hebben we allemaal de trouwscène laten doen en ik ben ze blijven omwisselen totdat ik het perfecte duo had gevonden. Daar hebben we vier draaidagen aan gewijd. Van zodra ik Lynn en Taylor samen zag, wist ik het: 'that's it!'. Maar ik heb gezwegen en gewacht totdat alle scènes in de beeldkamer lagen en heb pas een beslissing genomen toen ik ze samen op het grote scherm zag. Iedereen was het ook met me eens dat niemand zijn ogen van die twee kon afhouden. Al moet ik eerlijk zijn: dat hele proces heeft maanden geduurd."

"Een verrassende keuze aangezien Lynn een paar jaar ouder is dan Taylor..."

Stanton: "Ja dat is ook zo, maar zo komt ze nochtans niet over! Zij doet zich jonger voor op het scherm terwijl hij zich ouder voordoet. Ik weet ook wel dat ik een jong blaadje had kunnen uitkiezen, maar who the hell leeft nu mee met een tiener?"

"Was je op zoek naar een bepaalde look?"

Stanton: "Wel, de personages werden in het boek zo uitvoerig beschreven waardoor ik me wel aan die omschrijving moést houden. We hebben de 'Red Men' wel moeten aanpassen, omdat die kleur op het scherm verschrikkelijk lelijk oogde. Burroughs gebruikt het woord 'koper' regelmatig in zijn boek, dus dat inspireerde ons om de bewoners een Zuiderse huidskleur te geven. Lynn heeft me trouwens in de maling genomen, want ze is half Iers en half Indiaans. Ze is van nature erg bleek en heeft stiekem rood haar. Lynn kwam auditie doen met lange zwarte haren, gouden juwelen en ze was zo bruin als ze maar kon zijn. Ik ben er meteen ingetrapt. Ze heeft geen blauwe ogen en ze is niet Brits, maar ze slaagde er in om ook alle Britten in het ootje te nemen. Het heeft een week geduurd voordat ze te weten kwamen dat ze geen Britse maar een Amerikaanse is. Dus ja, ik kan je verzekeren dat Lynn een goede actrice is! (lacht)"

"Dat blauwe bloed in de scène met de witte apen, is dat een truc om censuur te voorkomen?"

Stanton: "Ja, dat is het zeker. Ik heb dat uit 'Lord of The Rings' geleerd want zij gebruikten zwart omdat ze anders hun rating niet kregen. Ik heb dan maar hetzelfde gedaan met blauw bloed, en het heeft gewerkt."

"Je wilde als kind zelf acteur worden. Hoe ben je dan in godsnaam in de animatiewereld terechtgekomen?"

Stanton: "Omdat ik er echt goed in werd. Het is altijd moeilijk geweest voor mij om keuzes te maken. Ik wéét gewoon dat als ik voor een acteercarrière had gekozen, ik na een tijdje toch zou beginnen zeuren omdat ik wilde tekenen. Het werk dat ik nu doe laat me toe om van het beste van twee werelden te genieten."

"Is er meer druk voor jou om deze film te regisseren dan bijvoorbeeld 'Wall-E' of 'Finding Nemo'?"

Stanton: "Ik weet het niet. Ik heb niets anders gekend dan druk in mijn carrière. Het is zoals vragen of een schop tegen mijn linkerbeen meer pijn doet dan tegen mijn rechterbeen. Bij de eerste 'Toy Story' vroegen we ons af of er überhaupt iemand was die ooit een CGI-animatiefilm wilde gaan kijken, daarna waren we bezorgd dat er niet genoeg geld was om een tweede te maken, om nog maar te zwijgen over de druk van altijd maar succes te blijven oogsten. Druk is er dus altijd al geweest. Ik weet niet hoe het voelt om een film te maken waar mensen niet op zitten te wachten of waar niemand verwachtingen bij heeft. Je wordt dat wel gewoon."

"Hoe word je dat ooit gewoon?"

Stanton: "Ik ben daar gewoon mee opgegroeid. Ik heb nooit iets anders gekend. Ik weet niet hoe het is om een kleine film te maken."

"Ben je bezorgd dat ze 'John Carter' gaan vergelijken met 'Star Wars' of 'Avatar'?"

Stanton: "Als ik daar bezorgd om was dan was ik er in de eerste plaats gewoon niet aan begonnen. Het is onmogelijk dat ze dit niét gaan doen. Daarvoor bestaan deze films al veel te lang. Ik wilde het boek op een speciale manier verfilmen. Ik wilde trouw blijven aan het verhaal maar er tegelijkertijd ook nieuwe dingen aan toevoegen. Dat is volgens mij net hetzelfde als iemand die zijn eigen lovestory wil maken over 'jongen leert meisje kennen, meisje verlaat jongen en jongen gaat terug naar meisje'. Ach, er kunnen maar zoveel verschillende verhalen zijn. Ik begrijp dat 'Star Wars', 'Avatar' en 'John Carter' uit dezelfde familie komen, maar ze kunnen toch allemaal op zichzelf staan. Je kunt trouwens toch niet controleren wie wat eerst ziet. We zullen wel zien of ik het bij het juiste eind heb."

'John Carter' draait vanaf 7 maart in de Belgische bioscoopzalen.

null Beeld AFP
Beeld AFP
null Beeld AP
Beeld AP
null Beeld GETTY
Beeld GETTY
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234