Zondag 17/11/2019

War of the Worlds

Regisseur Gilles Coulier: ‘Nee, bij mij zullen de aliens niet sterven aan de griep. Dat einde is kak’

Als u Bevergem en De dag hebt gezien, weet u dat Gilles Coulier (32) een stukje kan regisseren. En ook in het buitenland hebben ze z’n talent opgemerkt: Canal+ en FOX boden hem de regiestoel van War of the Worlds aan, een nieuwe prestigieuze serie naar het boek van H.G. Wells over een buitenaardse invasie – in 2005 nog verfilmd door Steven Spielberg. Opgelet, spoiler alert! ‘Nee, bij mij zullen de aliens niet sterven aan de griep. Dat einde is kak.’

War of the Worlds is pure sciencefiction, een genre dat ver weg ligt van wat je tot nu toe hebt gedaan.

“Sciencefiction is inderdaad niet mijn dada, maar dat is geen probleem: de reeks draait niet rond aliens, wel om de levens van gewone mensen en hoe zij omgaan met een buitenaardse invasie. Een moeder die haar kinderen ten koste van alles probeert te beschermen, een man die met zijn ex op zoek gaat naar hun zoon, een vrouw met psychologische problemen, een vluchteling die wel al meer shit heeft meegemaakt in zijn leven... Het boek van H.G. Wells uit 1897 was zijn tijd ver vooruit. Zijn verhaal over een wereld in verval, terreur en mensen op de vlucht blijft anno 2019 bijzonder relevant.”

Ongelukkig toeval: bijna op hetzelfde moment begint de BBC met een driedelige serie die óók War of the Worlds heet.

“Ik heb me even zorgen gemaakt, maar die verdwenen toen ik de eerste afleveringen van de BBC-reeks zag. Hun verhaal speelt zich af in het victoriaanse Engeland – de tijd waarin H.G. Wells zijn boek heeft uitgebracht – terwijl het onze zich afspeelt in het Frankrijk en Engeland van vandaag. Zij gebruiken de driepotige robots uit het boek, wij niet. Eigenlijk is die titel het enige wat we delen.”

Geloof jij in buitenaards leven?

“O, zeker, ik ben een echte believer. We vinden onszelf zo belangrijk dat we eeuwenlang hebben gedacht dat de zon rond de aarde draaide – niet dus. Het heelal is onmetelijk groot, het is absurd om te denken dat wij daarin de enige levende wezens zijn.”

In de eerste aflevering vertelt een astronoom dat we al sinds de jaren 70 contact proberen te leggen, bijvoorbeeld met de grammofoonplaat in de Voyager ruimtesonde, met daarop fragmenten van menselijke talen en liedjes van Beethoven en Chuck Berry. Na het zien van War of the Worlds lijkt me dat geen goed idee.

“Het is een moeilijke vraag, of we wel contact horen te maken. Stephen Hawking waarschuwde daar alleszins voor: ‘De ontmoeting met een geavanceerde samenleving zou weleens kunnen lopen zoals Columbus die naar Amerika kwam. Met de mens in de rol van de indianen.’ Maar hé, misschien zijn wíj wel de klootzakken. Als onze aarde overbevolkt raakt, willen we misschien een andere planeet gaan bezetten. De geschiedenis leert ons dat we alleszins beesten kunnen zijn. Denk maar aan hoe wij Congo naar de kloten hebben geholpen.”

Elk personage reageert anders op de invasie: de één schuilt, de ander vlucht en sommigen gaan de confrontatie aan. Hoe zou jij reageren?

“Ik zou de held willen zijn die alle aliens afmaakt, maar ik vrees dat ik een echte schijtluis ben. Het is erg makkelijk om te denken dat je moedig bent terwijl je nog nooit in levensgevaar bent geweest. In de reeks zitten lafaards en egoïsten. Zo negeert een moeder de smeekbedes van een gewonde vreemdeling, omdat zij maar één doel heeft: haar kinderen in leven houden. Koel, maar ook zeer menselijk.”

Het einde van het boek én de film van Spielberg is…

“Kak! De aliens slachten de mensheid wekenlang af maar opeens vallen ze allemaal in één klap dood omdat ze de griep krijgen. Scenarist Howard Overman heeft mij van in het begin gezegd: ‘H.G. Wells schreef een uitstekend boek, maar het einde is flauw. Wij doen het anders.’”

Is de reeks na acht afleveringen afgelopen?

“Nee.”

Dan ben je nog even zoet.

“Toch niet, ik heb geen zin om mee te werken aan de volgende seizoenen. Ze hebben mij gevraagd om de toon van de reeks te zetten en dat heb ik gedaan. De regisseurs na mij moeten mijn stijl kopiëren.

“Er komt ook geen tweede seizoen van Bevergem of De dag. Ik zie niet in waarom je hetzelfde zou doen als je ook aan iets nieuws kunt beginnen. Ik heb ADHD, en Wim Willaert zei me ooit: ‘ADHD betekent niet dat je een gebrekkige concentratie hebt, maar wel dat je je helemaal kunt focussen op één ding. Gebruik dat om steeds nieuwe ideeën en onderwerpen uit te diepen.’”

Je laat de Franse personages gewoon hun moedertaal spreken in plaats van Engels met een Frans accent, zoals zo vaak gebeurt in series. Een bewuste keuze?

“Ik vond het leuk om verschillende nationaliteiten en identiteiten naar voren te laten komen. De Franse cinema is anders dan de Britse. Zelfs de acteurs zijn verschillend: de Franse gaven zich over aan mijn visie, terwijl de Britten meer tegenspraken.

“Amerika heeft altijd geheerst over series en cinema, maar de mensen zijn die eenheidsworst beu. De wereld kijkt momenteel naar Europa, waar op een kleine oppervlakte verschillende talen en culturen gedijen. Ik pleit voor authentieke cinema waarin je duidelijke identiteiten naar voren laat komen. Er is namelijk geen universele mens, we zijn allemaal anders. Het zou zo verrijkend zijn als we die verschillen ook tonen op het scherm.”

Hoe was het om samen te werken met de gevierde acteur Gabriel Byrne, schitterend in onder meer The Usual Suspects en Hereditary?

“Ik heb bij de casting gepleit voor Gabriel. Ik wilde een oudere acteur die oprecht overkwam. Ik heb vervolgens drie uur met hem gebeld om hem te overhalen.

“Hij is een denker die zich zorgen maakt over de staat van de wereld. We hebben meer dan eens de opnames moeten pauzeren omdat hij op de set over een wereldprobleem aan het uitweiden was.”

Byrne heeft een interessant leven geleid. Zo heeft hij na vier jaar zijn priesteropleiding laten vallen om stierenvechter te worden.

“Dat meen je niet! (lacht) Ik vind hem uitermate boeiend. We hebben nochtans ook ruziegemaakt, hoor. Ik wilde eens dat hij zich erg gespannen en opgejaagd gedroeg in een scène. Maar hij bleef veel te kalm. Ik heb hem toen tot het uiterste gedreven. Na twintig mislukte takes had hij er genoeg van en schopte hij al vloekend tegen een bureau. Ik zei meteen: ‘Nú moeten we filmen. Action!’ De scène was perfect. Gabriel is achteraf van de set gestormd. Maar een halfuurtje later kwam hij me bedanken. Acteurs die zich amuseren op de set? Niet mijn prioriteit. Ik wil het beste – en dus soms het donkerste – uit een mens halen. Als dat ten koste gaat van vermoeidheid of emoties, dan is dat maar zo.”

Toevallig begint Eén volgende week Bevergem te herhalen. Hoe groot was het verschil in opnames?

“Met War of the Worlds was veel meer geld gemoeid. Als er veel meer mensen hun zegje hebben, moet je je als een politicus gedragen. Gabriel zei me eens: ‘Je bent zeer goed in acteurs het gevoel geven dat ze een eigen inbreng hebben, terwijl ze eigenlijk gewoon jouw ideeën uitvoeren.’ (lacht)

“Nog een verschil: in Engeland huren ze vier man in voor een job die we in België door één iemand laten doen. Dat bewijst dat wij Belgen meesters zijn in het maken van grote cinema met beperkte middelen.”

©Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234