Dinsdag 15/10/2019

Smartphone-interview

Regisseur Bülent Öztürk: "Met mijn smartphone haal ik culturele achterstand in"

Bülent Öztürk. Beeld Bob Van Mol

Is een smartphone een spiegel? Strookt het onlineleven nog met de werkelijkheid? Matthias M.R. Declercq gaat wekelijks face to face, over swipen, liken en liegen. Vandaag: regisseur Bülent Öztürk (42).

Bülent Öztürk, ik zie al meteen twee smartphones.

’De ene is stuk en ik ben te lui om naar de winkel te gaan.’

Het is hier ongelooflijk rustig en gezellig bij u thuis. Er hangt haast niks aan de muur. Geen extra prikkels, geen flitsend licht, niks. Is uw smartphone ook zo ingericht?

“Ja, ik heb amper apps. Lange tijd gebruikte ik WhatsApp, maar uiteindelijk heb ik dat programma ruim twee jaar geleden verwijderd. Ik werd er onrustig van. Het idee dat iedereen kon zien wanneer ik voor het laatst online was, gaf mij een ambetant, opgejaagd gevoel. Maar bij het draaien van mijn eerste langspeelfilm, Blue Silence, in mijn geboorteland Turkije, was WhatsApp noodzakelijk om te communiceren met de crew. Helaas.”

U hebt wel games, zie ik.

“Ja, Mario Bros.” (lacht)

Waarom?

“Daar is mijn zoon Alexander verantwoordelijk voor. Geen idee wat je met die Mario kunt aanvangen.”

Hoe kan ik uw persoonlijkheid afleiden uit uw smartphone?

“De enorme vracht aan foto’s en films verraadt mijn liefde voor stilstaand en bewegend beeld.

“Daarnet ging ik om een fles wijn, om jou welkom te heten, en zag een gordijn onder een rolluik door waaien. Ik heb dat gefilmd. Prachtig. Die beweging is interessant omdat het gordijn tijdelijk een andere vorm aanneemt en een andere betekenis krijgt.”

Wat doet u met die duizenden foto’s en films?

“Ik laat ze op mij inwerken. Zoiets komt altijd van pas bij het maken van een film. Telkens als ik zo’n interessante maar onopvallende choreografie zie ontstaan, zoals dat gordijn, voel ik mij iemand die op een rommelmarkt een verborgen parel ontdekt.”

Vanwaar dat contrast: kale muren in huis, maar duizenden foto’s op uw telefoon?

“Ergens is er behoefte aan rust. Als jij op bezoek komt, dan wil ik mijn aandacht op jou richten, dan tel jij en niet wat er aan de muur hangt.

“Daarnaast moet ik toegeven dat ik indertijd als politiek vluchteling in België mijn ouders zes jaar niet heb gezien. Ik wilde niet gekweld worden door foto’s van hen, of van mijn jeugd. Die zouden mijn heimwee alleen maar vergroten.”

Gebruikt u de smartphone ook om uw eigen leven vast te leggen?

“Toen de ene smartphone kapot­ging, heb ik alles gesynchroniseerd naar de andere. Dat was een emotioneel moment, want ik stootte op een video die ik maakte van mijn vader, kort voor hij stierf, in zijn ziekbed in Turkije.

“Ik weet nog hoe ik toen twijfelde: zou ik dat nu wel filmen? De video duurt niet lang, maar heeft een bijzonder grote emotionele waarde voor mij. Mijn vader stierf in de zomer van 2013 en al ga ik dat filmpje niet herbekijken, ik zal het wel bewaren.”

Wat is het laatste nummer dat u vond via Shazam?

“Whitney met ‘No Woman’. Prachtig nummer. Zo’n smartphone is ideaal om je culturele achterstand in te halen. Dat ding is voor mij van onschatbare waarde.”

Hoe dan?

“Ik ben opgegroeid in een afgelegen dorp in Turkije, op twintig kilometer van de Syrische grens. Het contrast met België was groot. Dan besefte ik hoe beperkt mijn wereld was. Ik ging er niet op kamp, niet op vakantie, wist niet wat zich in de rest van de wereld afspeelde. Als je geen Frans of Engels spreekt, is de barrière ook nog veel groter. Dus Shazam helpt om muziek te leren kennen. Jaren geleden vroeg ik soms aan de ober welke muziek er speelde. Dan schreef hij dat op een briefje. Nu kan ik dat stiekem zelf doen. Zo ontdekte ik dus ook Whitney.

“Ik leer ook in mijn eentje Engels, via films vooral. Er gaat zo een heel andere wereld voor mij open.”

Is er één sms die u nooit nog wist?

“Ja, gevonden tijdens dat synchroniseren. In 2015 had ik net Shadow gedraaid, een korte film opgenomen in oorlogsgebied. Zware beproeving, want we werden er zelfs beschoten. Een van mijn beste vrienden woonde toen in Brazilië. Hij stuurde mij een sms: ‘Makker, nu je de film gedraaid hebt, is het tijd om naar hier te vliegen. Ik koop je een vliegticket, gene zever deze keer hehe. Het is tijd om je mijn Rio te tonen!’

“Helaas ben ik nooit in Rio geraakt en intussen is mijn vriend gestorven, maar die sms houd ik bij.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234