Donderdag 22/08/2019

Filmrecensie

'Red Sparrow': moet het echt zó expliciet?

Matthias Schoenaerts en Jennifer Lawrence in 'Red Sparrow'. Beeld RV

Meer dan twee uur naar Jennifer Lawrence en Matthias Schoenaerts mogen kijken, is niet noodzakelijk een straf. De onnodig lange en expliciete martelscènes in Red Sparrow zijn dat wel.

Goh, goh. Wat zijn de Russen toch slecht. Wie niet goed oplet, zou kunnen denken dat Red Sparrow, een erotische spionagethriller, zich in volle Koude Oorlog afspeelt. Dat de geheime dienst uitgerekend floppydisks van de Amerikanen probeert te ontfutselen, versterkt die vervreemde situering alleen maar.

Jennifer Lawrence is Dominika Egorova, een prima ballerina bij het Bolshoi Ballet. In een prachtige openingsscène speelt de actrice alle aspirant-sterren-op-de-dansvloer naar huis. Dat Dominika geblesseerd raakt en er dus niet langer gedanst wordt, is doodzonde. Het was een andere film geweest, maar we hadden 'm graag gezien.

Het ballet betaalt niet alleen Dominika’s onderdak, maar ook de medische zorgen voor haar zieke moeder. Nu ze niet langer 'werkt', valt die steun weg. Nonkel Vanya (Matthias Schoenaerts), adjunct-directeur van de inlichtingendienst, kan helpen, maar vraagt daarvoor wel een kleine wederdienst. En dat loopt uit de hand.

Jennifer Lawrence in 'Red Sparrow' Beeld RV

Wanneer Dominika getuige wordt van een moord, dreigt ze dat met haar leven te bekopen. In plaats daarvan stuurt Vanya haar naar een school voor sparrows. Een plek waar jonge mensen worden getraind om informatie los te weken door hun hele lichaam in de strijd te gooien. Noem het gerust een neukcollege.

De seks is ruw, vaak ongewild en voor een Hollywood-productie ongemeen expliciet. Of wat dacht u van een naakte Lawrence voor een volle klas, zittend op de lessenaar, met opengesperde benen en de meest intieme lichaamsdelen maar nipt verhuld? Niets wat we nooit eerder zagen, al dat is bezwaarlijk Lawrence’s fout. 

Beeld RV

De scène bewijst dat ze regisseur Francis Lawrence, die ze nog kent van The Hunger Games, het volle vertrouwen geeft. Alleen zou het in #MeToo-tijden ook goed zijn mocht zoveel naaktheid een doel heiligen. Behalve footage voor een pikante trailer en ongegeneerd hengelen naar een KNT-label hebben wij die noodzaak niet gezien.

Ook twijfelachtig zijn de
onnodig lange en onverbloemde martelscènes. Wie de vijand is, weten we onderhand wel. Maar waarom? En wat doet zoveel gruwel met de karakters? Vooral de Amerikaanse CIA-agent Nate Nash (de nochtans uitstekende Joel Edgerton) krijgt hier weinig ruimte. Noch in de actie, nog tussen de lakens.

Joel Edgerton in 'Red Sparrow' Beeld RV

Je kunt je ook vragen stellen bij de manier waarop ‘de vijand’ wordt voorgesteld. Volgens Red Sparrow zijn Russen eigenlijk Britten (en met Charlotte Rampling of Jeremy Irons niet de minste) die wat klinkers inslikken, r'en laten rollen en overdreven hun klemtonen verleggen. Is dat vandaag nog nodig? Zijn er dan geen getalenteerde Russen in het Westen?

Matthias Schoenaerts in 'Red Sparrow'. Beeld RV

De enige geloofwaardige Rus is Schoenaerts. Niet omwille van de mogelijke fysieke gelijkenis, wel omdat hij niet té veel moeite doet. Hij speelt, en hij is goed. Onze landgenoot kreeg niet de grootste rol, maar na Lawrence wel de relevantste aan Russische zijde. Het spel van deze twee toppers maakt deze 2 uur 20 durende film niet de zwaarste straf om uit te zitten.

Vanaf 28/2 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden