Zaterdag 11/07/2020

review

Red Hot Chili Peppers hadden meer fut kunnen gebruiken op Rock Werchter

Red Hot Chili Peppers.Beeld Stefaan Temmerman

Be Fresh Like A Fish stond er op het T-shirt van Anthony Kiedis. Fris zijn de Peppers al lang niet meer. Maar een hopeloze retro-act zijn ze nu ook weer niet.

"If you like us, throw more mud." Al wie nu gniffelt, was er bij in 1992 toen de Red Hot Chili Peppers hun legendarisch Werchterconcert speelden waarbij ze zich door het publiek met modder lieten bekogelen. Voor u ons van vanalles en nog wat beticht: ja, we stonden toen vooraan en nee, we hebben zelf niet met modder gegooid.

Zo geflipt als toen werd het nooit zaterdagavond op de Werchterweide. Tuurlijk, de Peppers blijven excentrieke mafketels. De wellicht zelfgeschilderde schreeuwerige Hawaiishort van zanger Anthony Kiedis moet het lelijkste kledingstuk van drie dagen festival zijn geweest. Zijn maatje Flea, bassist van beroep, vertoonde gelijkaardige vestimentaire voorkeuren: een migraineverwekkende fluobroek en zijn gemillimeterde kapsel in fluoroze -en paars gespoten, alsof er een rave-schildpad op zijn schedel stond geparkeerd.

Red Hot Chili Peppers.Beeld Stefaan Temmerman

Er waren wel meer tics die de Californische funkrockgoden nooit zullen verleren. Het spontane jammen, bijvoorbeeld. Om de haverklap braken Flea, drummer Chad Smith en kersverse gitarist Josh Klinghoffer los in een hyperkinetisch improviseren. De show begon zelfs met een korte funkrockjam. Na een handvol ballads en midtemposongs persten de jongens er vaak rücksichtlos zo’n kletterende funkimprovisatie uit, alsof ze zich de hele tijd braaf hadden moeten inhouden.

Wat misten we het meest? Anthony Kiedis' lange haar, om te beginnen, dat hij in de nineties altijd zo heftig liet wapperen in de outro van 'Give it away’. Met zijn korte kapsel onder een petje en zijn pornosnor hield hij zijn choreografie statischer én oogde hij als een louche baseballcoach die na het werk stiekem jointjes gaat paffen achter het sportveldje.

De vulkanische punkfunk uit de jaren tachtig bleef eveneens uit. Geen 'Nobody weird like me’ (dat nochtans al een aantal keer op de setlist stond tijdens deze toernee), noch publieksfavorieten als 'Higher ground’ of de George Clinton-cover 'Bulletproof’.

Vooral de laatste vijf platen, van Californication tot het recente The Getaway, kregen een voorkeursbehandeling. 'Scar Tissue’ klonk teder maar wankel, 'Right on time’ profiteerde van Fleas moddervette discobas, het flauwe 'The Adventures of Raindance Maggie’ hadden we liever niet gehoord en een chaotisch 'Detroit’ hield de aandacht van het op hits beluste publiek niet vast. De zwakkere songs van de nieuwe plaat zoals 'We Turn Red’ bleven ook live niet overeind.

Red Hot Chili Peppers.Beeld Stefaan Temmerman

Over de dynamiek van dit concert zullen we niet naar huis schrijven, beloofd. Waarom bouwden de Peppers hun setlist niet vloeiender op? Nu schokten te veel trage nummers achter elkaar aan waardoor de show vaak in elkaar zakte. 'Californication’ (opgesmukt met fraaie keyboards) stond de dicht in de buurt van 'Under the bridge’. Op die momenten voelde je het publiek onrustig worden. Waarom stuiteren de Peppers niet als zotte konijnen over het podium?, hoorde je iedereen denken.

Wat was goed? Nieuwe single 'Dark necessities’, prachtig dooraderd met die ploppende bas van Flea. De hoekige funkpop van 'Go robot’ - naar verluidt geïnspireerd door 'I wanna be your lover’ van Prince - drukte de juiste knopjes in, met dank aan twee extra toetsenisten. 'Can’t stop’ was een funky elektrocutie en 'By the way’ verraste met de robotachtige vocoder op Kiedis’ zang. 'My aeroplane’, een oudje uit het indertijd verguisde One Hot Minute, etaleerde dan weer het type Peppers dat we graag vaker hadden gehoord: met een bas die slapperdeslap doet en een gitaar die tsjikketsikketsjik zegt (Nee, deze keer hebben we niet gedronken).

Josh Klinghoffer zong er een niet onaardige tweede stem en dat moet zowat de enige keer zijn geweest, want erg toonvast is de nieuwe gitarist niet.

Ah, juist, 'My aeroplane’ werd door Kiedis aangekondigd als "een Vlaamse klassieker uit de 17de eeuw van een productieve Antwerpse componist". Mafketel? Mafketel.

'Give it away’ sloot af, gelukkig, en onderstreepte vooral dat deze behoorlijke Peppersperformance meer fut had kunnen gebruiken. "Be nice to everybody you meet!’’ snerpte Flea nog met zijn beste Bugs Bunny-stem. Beloofd, makker.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234