Dinsdag 18/06/2019

Filmrecensie

'Ready Player One': niet meer dan een heerlijke ode aan de popcultuur

Still uit 'Ready Player One' Beeld 20th Century Fox

Ready Player One is een waar pixelextravaganza, met een bioscoopscherm nokvol heerlijke knipogen naar populaire cultuur. Maar Steven Spielberg blijft wat hangen in nostalgie. 

Steven Spielberg noemt het zijn Avatar. Niet dat Ready Player One zich afspeelt op een fictieve maan met blauwe aliens. Wel omdat zijn laatste film voor het merendeel bestaat uit computeranimatie (CGI). Logisch, want het gros van de gebeurtenissen speelt zich af in een digitale wereld.

De tiener Wade Watts (Tye Sheridan) woont in een achterbuurt van het jaar 2045. Mensen leven er in op elkaar gestapelde zevendehandswagens en trailers. Het sociale leven lijkt opgedroogd. In plaats daarvan trekt iedereen zich terug in de Oasis, een digitale wereld zoals Second Life, die ze dagelijks betreden met hun vir­tu­al­re­a­li­ty­bril.

De desolate, échte wereld van 'Ready Player One', in Columbus, Ohio. Beeld 20th Century Fox

Wade, in de Oasis gekend onder de avatar Parzival, heeft maar één vriend: Aech, een virtuele mecanicien. De twee hebben elkaar nog nooit in de echte wereld ontmoet, maar online spannen ze samen in de zoektocht naar het gegeerde Easter Egg van Oasis-oprichter James Halliday (Mark Rylance). Wanneer die kinderloos sterft, laat hij zijn erfenis en de controle over de Oasis na aan de vinder van dat object.

Aech en Parzival zijn amateurs in de strijd. Ook het miljoenenbedrijf IOI van Nolan Sorrento - heeft dit decennium een heerlijkere villain-acteur dan Ben Mendelsohn? - aast op het nalatenschap. Want de Oasis is zoals Facebook vandaag: iedereen is er aanwezig, de macht is er onmetelijk. Dus zet IOI een leger spelers in om als eerste het verstopte ei te vinden.

Ben Mendelsohn - de slechterik van een generatie - speelt opnieuw de villain in 'Ready Player One'. Beeld 20th Century Fox

Pixelextravaganza

Ready Player One is een waar pixelextravaganza. Er is niet meteen een eenduidige grafische stijl te ontwaren. De rondleiding-in-vogelvlucht over de computergestuurde omgeving tijdens de proloog is zelfs vermoeiend te noemen. Maar het is nodig om bij de start de complexiteit en variëteit van de Oasis te duiden. Om de actie vanaf dan in specifieke uithoeken te laten plaatsvinden, en het oog de nodige rust te gunnen.

Het risico bestaat dat zo'n CGI-gedreven film erg afstandelijk wordt. Dat is niet het geval, dankzij het menselijke verhaal van auteur Ernest Cline. Het is niet omdat de personages het grootste gedeelte van de dag in een virtuele wereld doorbrengen, dat zij geen natuurlijk gedrag vertonen. Ook in de Oasis wordt er gehaat en graag gezien. 

'Ready Player One' van Steven Spielberg. Beeld 20th Century Fox

Spielberg blijft vrij trouw aan Cline's boek, maar skipt de overvloed aan details in de dialogen. Enfin, ze zijn er nog, maar nooit op een storende manier. Vergelijk de zoektocht met een queeste met geschiedkundige verbanden en geschriften van Indiana Jones. Ready Player One doet hetzelfde met de nerdtalk. Leuk voor wie kan volgen, maar geen handicap om mee te zijn.

Van Halens 'Jump' 

Eigenlijk zet Spielberg de nerdy details van het boek om in nostalgische, visuele elementen, die rechtstreeks te linken zijn aan het te vinden Easter Egg. Dat symbolische object knipoogt heerlijk naar de paaseieren die game- en filmmakers al decennialang in hun werk stoppen. Het zijn inside jokes, een manier om subtiel naar elkaar te verwijzen. Ze opmerken is als het vinden van een paasei. En ook Ready Player One zit nokvol paaseieren, in elke hoek van het scherm, met honderden referenties naar de populaire cultuur. 

'Ready Player One' zit nokvol subtiele en minder subtiele verwijzingen naar de populaire cultuur, zoals de robot uit 'The Iron Giant'. Beeld RV

Die verborgen boodschappen maken de film ook voor de kijker een interessante zoektocht. Onze favorieten: de T-Rex uit Spielbergs eigen Jurassic Park, de robot uit The Iron Giant en de integrale The Shining van Kubrick. Maar natuurlijk zijn er ook hints naar talloze games, van Borderlands over StarCraft II tot een klassieke Galaga. Voor ieder wat wils, of toch voor wie is opgegroeid tussen 1970 en 2010.

Tegelijk is het gek dat op het vlak van popmuziek blijkbaar alleen de jaren 80 de geschiedenis hebben overleefd. Tuurlijk is Van Halens 'Jump' een dijk van een openingsnummer. Maar het trucje van de muzikale trip down memory lane is al eens succesvol toegepast in Guardians of the Galaxy. Hier klinkt het weinig fris.

Art3mis en Parzival in de Oasis, de virtuele Second Life van de toekomst volgens 'Ready Player One'. Beeld RV

Slechts twee maandan na The Post toont de cineast welk breed palet aan genres hij aankan. In de avontuurlijke momenten herkennen we zelfs de Spielberg van diens eerste grote publieksfilms. Alleen blijft hij wat hangen in een overdaad nostalgie, zonder een echt groot verhaal te vertellen. En dat terwijl hij toch twee erg hedendaagse tendensen aanraakt, maar dan in een futuristische verpakking: onze hang naar nostalgie en drang naar sociaal contact in een digitale omgeving. Zou Marty McFly eens willen checken of we ons zorgen moeten maken over 2045?

Vanaf 28/3 in de zalen.

Lees hier ons artikel over de geschiedenis van de Easter Egg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden