Dinsdag 19/11/2019

Muziek

Rapsensatie Little Simz: ‘Ik wil een baken zijn voor jonge mensen die de wereld verwarrend vinden’

Little Simz. Beeld RV Jack Bridgland

Wat een succesjaar is 2019 voor Little Simz. Ze maakte een van de platen van het jaar en schittert sinds kort in de Netflix-serie Top Boy. Zondag zet ze de Brusselse AB op stelten.

Wie is Little Simz? Wel, zoek online even het fragmentje van het interview dat ze op Channel 4 News gaf, uit 2017. “Vind je dat platenlabels een probleem hebben met vrouwelijke rappers?”, vraagt het anker van dienst. “Geen idee, want ik bén geen vrouwelijke rapper”, countert Little Simz, waarna ze de verbaasde presentatrice uitlegt dat ze liever wordt gezien als simpelweg een artiest of een muzikant, zonder genderbepaling. Een aantal maanden later herhaalt ze die boodschap nog eens in een verontwaardigde tweet: “Stop all this female rapper, female mc talk when it comes to me. I’m not that, for fuck’s sake.” 

Kijk, dát is Little Simz: mondige exponent van een jonge Britse popcultuur waarin genderfluïditeit het nieuwe normaal lijkt, waarin openhartig wordt gesproken over psychische problemen en waarin culturele representatie bittere ernst is.

Zo blijkt ook uit GREY Area, de uitmuntende tweede plaat van Simbiatu Abisola Abiola Ajikawo oftewel Little Simz, Londens rapwonder met Nigeriaanse Yoruba-ouders. Tegen grooves die jazz, funk, dub, oude soul en elektronica herinterpreteren, etaleert ze de demonen waarmee ze worstelt en schetst ze de dagelijkse besognes van haar generatiegenoten. Het leverde haar een nominatie voor de Mercury Music Prize op. Sterren zoals Kendrick Lamar, Nas, Stormzy en Gorillaz namedropten haar gretig of bedelden om een samenwerking. 

In de aanloop naar GREY Area kwam je vaak in de pers met een uitgesproken anti-discriminatiediscours dat ik voorzichtig ‘feministisch’ zou noemen. 

“‘Je rapt goed voor een meisje’, hoor ik soms. Ik wil niet gewoon ‘goed voor een meisje’ zijn, maar gewoon goed. Als ik goed ben, is het omdat ik getalenteerd ben. Los van gender, leeftijd, ras, religie, wat dan ook. Waarom moet er een label op plakken? Hopelijk leer ik jonge vrouwen zich te verzetten tegen het hokjesdenken van mensen met een politieke agenda.”

Het lange touren veroorzaakte twee jaar geleden een ernstige depressie bij je. GREY Area wordt vandaag geprezen omdat je er openlijk praat over mentale gezondheid.

“Mensen spreken mij er voortdurend over aan. Ze zeggen dat mijn plaat hun leven heeft veranderd of tenminste hun manier van denken. Of ze voelen zich minder eenzaam dankzij mijn muziek. Je denkt vaak dat je de enige bent met specifieke mentale problemen of met de groeipijnen van alledag, maar dat is nooit het geval. Zelf voel ik me veel minder alleen nu er mensen op me afkomen die bekennen te worstelen met angsten waarvan ik dacht dat ze alleen mij overkwamen.”

Beschouw je een sociaalbewuste plaat als GREY Area als een reactie op het huidige politieke klimaat?

“Je zou het als een tegenreactie kunnen interpreteren, als je dat wil. Maar ik ben geen politica. I don’t keep up with that shit. Als jonge zwarte vrouw die opgroeit in Londen wil ik weliswaar een voorbeeld stellen want er zijn veel vrouwen die op dit moment een jeugd doormaken zoals ik die heb gehad. Ik wil kunnen vertellen wat ik de voorbije vijfentwintig jaar heb meegemaakt en hoe ik mijn shit heb aangepakt. Ik kan alleen maar proberen zo eerlijk en authentiek mogelijk te zijn. Heel misschien zijn er jonge mensen die om zich heen kijken en de wereld moeilijk te vatten vinden. Voor hen wil ik proberen een baken te zijn.”

Little Simz. Beeld RV Jack Bridgland

Toen men je onlangs vroeg wat je zou veranderen als je premier zou worden, antwoordde je meteen: het gebrekkige Engelse onderwijssysteem. Dat is wel erg specifiek.

“Kinderen moeten kunnen ontdekken wat ze echt willen doen. Algemene kennis vergaren is één zaak, maar vaak worden kinderen gedwongen om materie te leren die hen echt niet interesseert en die opvoedkundig niets bijdraagt. Ik heb zelf altijd mijn pad gekend maar veel mensen met wie ik school liep, werden slecht begeleid zodat ze hun humaniorajaren in totale verwarring beëindigden. Sommige van hen kozen lukraak een universitaire studie die ze weliswaar tot een goed einde brachten maar tegen hun eigen gevoel in. Plots hadden ze een diploma voor jobs waar ze diep ongelukkig van zouden worden. Ik weet dat veel leerkrachten zich uitsloven en doen wat ze binnen het systeem kunnen en mogen, maar op dit moment zou dat systeem heel anders moeten worden georganiseerd.”

Je acteercarrière is eveneens een mooie vlucht aan het nemen. In de met lof overladen misdaadserie Top Boy, die op Netflix loopt, speel je Shelley, een vrouw die probeert te overleven in een door drugdealers geteisterde Hackney-district.

“Ik bewonder Shelley’s kracht en haar ambitie om beter te doen. Ze is een alleenstaande moeder die leeft voor iets groter dan zichzelf. Ik heb veel vrienden die het niet breed hebben en die al heel jong moeder of vader werden. Dus ik ben erg op mijn hoede als ik acteer want ik vertegenwoordig die mensen. Het is mijn job om recht naar de kern van zo'n personage te gaan.”

Hoe dicht sta je zelf bij dat personage?

“Shelley is sowieso iemand die erg vertrouwd aanvoelt. Het is een beetje als thuiskomen. Ik probeer mijn personage zo nauwkeurig mogelijk te dissecteren en te doorgronden. Nu wil ik wel even zeggen dat ik slechts een klein onderdeeltje ben van de puzzel die Top Boy is. Er zitten zoveel thema’s in. Wat niet wegneemt dat ik trots ben op mijn rolletje (lacht).”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234