Maandag 14/10/2019

Review

'Rainbow' van Kesha: Straf exorcisme, matige renaissance

Ondanks de regenboogkleurtjes blijft Kesha op haar nieuwe plaat iets te veel in haar comfortzone. Beeld Shore Fire Media

Kesha liet het dollarteken in haar artiestennaam vallen en keert na vijf jaar afwezigheid terug met een lichtjes gewijzigde sound. Een renaissance die term waardig? Niet helemaal.

Rainbow markeert een wedergeboorte voor Kesha Rose Sebert, zo fluistert men. Het is de comebackplaat van de Amerikaanse popzangeres na jaren persoonlijke en zakelijke ellende, voornamelijk veroorzaak door haar voormalige producer en mentor Dr.Luke oftewel Lukasz Sebastian Gottwald, de man achter hits van Miley Cyrus, Pink, Katy Perry en Avril Lavigne. U weet dat want u leest Dag Allemaal en TMZ. 

De hoes van 'Rainbow' Beeld rr

Voor wie uitsluitend Woef of ’t Pallieterke tot zich neemt: Dr.Luke is verantwoordelijk voor Ke$ha’s grootste successen, waaronder de wereldhit ‘TiK ToK’ . Hij zou haar ook psychologisch en fysiek mishandeld hebben (één van de aantijgingen zegt dat Gottwald de zangeres zou hebben gedrogeerd en verkracht). Ke$ha probeerde haar contract met Gottwald te verbreken en sleepte hem voor de rechtbank waar ze de vuile was over hem buiten hing. Op zijn beurt trommelde Gottwald een batterij advocaten op en klaagde de zangeres aan wegens imago– en reputatieschade. Hij kreeg in eerste instantie gelijk van de rechter.

Exorcisme

Op Rainbow kan je moeilijk om bovengenoemde sensationele geschiedenis heen. Kesha haalt nu en dan expliciet uit naar haar voormalige muzikale partner, verwenst hem of probeert hem voorzichtig te vergeven, zoals in de kleffe ballade ‘Praying’. Daar klinkt het: "No more monsters, I can breathe again / And you said that I was done / Well, you were wrong and now the best is yet to come / 'Cause I can make it on my own / And I don't need you, I found a strength I’ve never known / I’ll bring thunder, I'll bring rain, oh-oh / When I’m finished, they won't even know your name”. In het van schreeuwerige gospel bulkende refrein komt ze een stuk milder uit de hoek: “I hope you’re somewhere prayin’ / I hope your soul is changin’ / I hope you find your peace / Falling on your knees, prayin’” De song voelt aan als een exorcisme en voor Kesha moet de opname wellicht de ultieme uitdrijving van haar demonen zijn geweest.

Verderop doet de zangeres vooral haar best om zich als een geëmancipeerde, strijdlustige, ongenaakbare vrouw te profileren. Ze duikt het leven weer in met een fris gemoed, wars van de boze stemmen uit de buitenwereld. “Don't let the bastards get you down, oh no”, zingt ze in ‘Bastards’, “Don’t let the assholes wear you out / Don't let the mean girls take the crown / Don't let the scumbags screw you 'round / Don't let the bastards take you down”. 

Independent woman

In ‘Woman’, een hobbelende soulsong met de blazerssectie van The Dap Kings (bekend van Mark Ronson en Amy Winehouse), sluit ze zich aan bij de filosofie van de vrouwenmarsen die overal in Amerika opdoken na de presidentsverkiezing van Donald Trump. Ze schreef het nummer niet verwonderlijk na Trumps notoire “Grab ‘em by the pussy”-uitspraak. “I’m a motherfucking woman, baby!”, krijst ze en ze steekt zelfs even ‘Independent Woman’ van Destiny’s Child naar de kroon met “I buy my own things, I pay my own bills / These diamond rings, my automobiles / Everything I got, I bought it”. Tof liedje, goeie single.

Wie een bloedhekel heeft aan zorgvuldig gepolijste middle of the road-pop op maat gesneden voor de doorsnee Amerikaanse Walmartganger zal steigeren bij het horen van slim geconstrueerd prefabvoer zoals ‘Finding You’ of het countrydeuntje 'Hunt You Down’. Kesha groeide nu eenmaal op met schmalzy FM-rock en country: invloeden die met geen drilboor uit haar sound te verwijderen vallen. In de stroperige countryballade ‘Old Flames (Can’t Hold A Candle to You)’ duikt zelfs Dolly Parton op. Uitermate cheesy en campy, ja. U weze gewaarschuwd.

White trash

Stukken geiniger zijn de samenwerkingen met Eagles Of Death Metal, de rednecks van de stonerrock. ‘Let ‘Em Talk’ is door software strakgetrokken boogierock, ‘Boogie Feet’ is een testosteronbommetje met een pornosnor: twee keer doortrapte partyrock van het type dat – ironisch genoeg - Dr.Luke voor zijn protégés zou produceren. Want hoe je ’t ook draait of keert, zó extreem verschilt Rainbow niet van de hitparadepop waarmee de superproducers uit de Zweedse school (Max Martin, Dr.Luke, Bloodshy & Avant) de voorbije twintig jaar de Amerikaanse en Europese markt veroverden. Dat dit album om contractuele redenen verschijnt op het Kemosabe-label van Dr.Luke maakt er de situatie nog wat bitterder op.

Of ze op artistiek vlak écht herboren is, zal dus nog moeten blijken. Akkoord, Kesha schuwt de blikkerige AutoTune-sound waarmee ze haar white trash-raps vroeger opkalefaterde én ze bewijst bij momenten dat ze op technisch vlak een niet te onderschatten zangeres is. Elders had ze beslist een stuk radicaler uit de hoek mogen komen.

Rainbow blijft bovenal een interessante, beloftevolle eerste stap die haar potentieel ontsluiert. Misschien moet ze eens samenwerken met muzikanten die haar resoluut uit haar comfortzone kunnen lokken, zoals haar idool Beck bijvoorbeeld? (RCA/Sony) 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234