Woensdag 24/07/2019

Rock Werchter

Queens of the Stone Age op Rock Werchter: carpe diem, motherfuckers!

Beeld Stefaan Temmerman

“Will you make the most of now?” Queens of the Stone Age predikten verbroedering en eigenzinnigheid op Rock Werchter, en terloops etaleerde de roedel van Josh Homme zich als een gedroomde headliner.

“Shag me ginger Elvis!”, stond er op een pancarte te lezen van een oververhitte Josh Homme-fan. Wij begrijpen dat. Op zijn vijfenveertigste beschikt Homme over meer sexy swagger dan eender welk omhooggevallen jong indiezangertje. De Rosse Reus pronkte bovendien met een retecoole kuif die doet vermoeden dat Homme er over dertig jaar zal uitzien als David Lynch vandaag: een stijlvolle nutty professor.

De Amerikaanse stonerrockband knalde binnen met ‘Do It Again’, dat zat vergrendeld in een Teutoons strakke machinerie. ‘The Lost Art of Keeping A Secret’ - ingeleid met een bronstige gitaarsolo van Homme - schokschouderde even verbeten door de weide. De op hol geslagen pikdorser die ‘Go With the Flow’ heet, maaide ons vervolgens vakkundig aan flarden: een liedje met het meest repetitief-neurotische pianomotiefje van de voorbije twee decennia - ‘All My Friends’ van LCD Soundsystem niet meegerekend. Je wordt er rotnerveus van. En loops.

Beeld Stefaan Temmerman

Sexy spiderman

Verbazingwekkend hoeveel recente rockklassiekers de set van QOTSA herbergde. ‘You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire’ (de titel verklapt alles) schopte ons in de onderbuik met gortdroge woestijnpunk. ‘My God Is the Sun’ was woest en ontembaar als een uitslaande heidebrand. ‘Burn the Witch’ een dolle sabbat, met de rituele samenzang van het publiek als kers op de taart. The Wicker Man, iemand?

“You look incredible”, bazelde Homme, een glas doorschijnende vloeistof in de hand. We twijfelen tussen wodka of tequila. Het maakte hem zichtbaar happy. “Straks gaat de zon onder,” bezwoer hij ons, de ogen tot spleetjes geknepen, “en kunnen jullie alles doen wat jullie fucking willen.” Altijd geweten dat Homme het duiveltje op onze schouder was.

Beeld Stefaan Temmerman

Homme moet hoe dan ook één van de meest entertainende rockfrontmannen van de voorbije twintig jaar zijn. In Werchter liet hij een kerel in een Spiderman-kostuum over de hoofden richting podium crowdsurfen, waar die zich even mocht aanstellen - “Dance like a sexy bitch, you sexy weasel” - en werd aangemaand in de coulissen te wachten tot Homme hem zou meenemen “naar de bus”. Arme spinnenman.

Sleazy Don Juan

Een krols ‘Make It Witchu’ leende de lome blues van de Stones en zette kennelijk de fanclub aan tot bekentenissen. Homme viste grijnzend een pancarte uit het publiek met “We fuck to QOTSA” op. Wedden dat hij daar als puber van droomde? De dolenthousiaste reacties van het publiek werkten hoe dan ook op zijn gemoed. “Ik heb me de hele dag doodziek gevoeld”, bekende hij met de glimlach. “Maar hiervoor kom ik met plezier van aan het andere eind van de wereld.” Hij flikkerde er prompt wat carpe diem-achtige wijsheden achteraan. “This right now is the fucking moment. Je moet het niet morgen doen, maar nú!”

Knap dat de Californische band het recente materiaal van zijn laatste plaat Villains haast achteloos in de set schoof zonder dat die nieuwe, glossy rocksongs te fel contrasteerden met het robuuste stonerwerk van de begindagen. In de robotrock van ‘Feet Don’t Fail Me’ hoorden we tandwielen knarsen, evenals een zeurderige gitaarchaos: de soundtrack bij een in nevel gehulde intrede van Beëlzebub. ‘The Way You Used to Do’ was seks in strakke jeans, met Homme als een kruising van Jerry Lee Lewis en Gene Vincent. Kan iemand hem alsjeblieft eens casten als sleazy Don Juan? Liefst in een goedkope B-film graag.

Beeld Stefaan Temmerman

Tornado

Doorbaakhit ‘No-One Knows’ klutste het publiek tot een kolkende moshpit. ‘Little Sister’ bleek leep en prikkelend, zwalpend doorheen Hommes alcoholroes. Wij stonden breed grijnzend te staren naar de groepsleden die tijdens een drumsolo aan de zijkant van het podium cool een sigaretje gingen roken. Ook gitarist Troy Van Leeuwen, volgens Homme een man “die als ontbijt een beker bloed met whisky aanlengt”. ‘A Song for the Dead’ openbaarde zich als een allesverwoestende tornado die het liedje ontmantelde tot het met haken en ogen aan elkaar hing en, tenslotte, verbrijzelde en verdampte. “Fuckin’ hell!”, lijkt op zijn plaats.

Wat een band. Wat een show. Wat een carrière. Maximale inzet, maximale bezieling. Geen spatje laksheid te bespeuren. En opnieuw weer zo voortreffelijk verdorven. Wij offeren vannacht alvast een willekeurig huisdier voor hen. Nu is immers alles. Let’s make the most of it.

Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden