Zondag 20/10/2019

Concertverslag

Queens of the Stone Age in Sportpaleis: tussen dansen en wurgen

Beeld Damon De Backer

Rockoptredens in het Sportpaleis, het blijft een uitdaging. Dat bleek gisteren nog maar eens bij het concert van Queens of the Stone Age. De Amerikaanse groep startte in een geluidsbrij, om pas aan kracht te winnen toen de subtielere en (meer) dansbare songs uit hun uitstekende nieuwe plaat Villains werden bovengehaald.

Frontman Joshua Homme mankte met zijn linkerbeen over het podium. Toch had de boomlange zanger er zin in. Hij stak sigaretten op en lofredes af over België. ‘The Way You Used to Do’ was “een liefdesliedje” opgedragen aan ons land. Homme refereerde naar het eerste Europese optreden dat zijn band hier twintig jaar geleden speelde. 

Antwerpen kreeg even later ook een verwijt naar het hoofd geslingerd: “We komen van over een Grote Oceaan naar hier. Dansen, motherfuckers, en laat ons een feestje bouwen", beval de zanger bij ‘You Think I Ain't Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire’.

Queens of the Stone Age Beeld Damon De Backer

Eindelijk vertrokken

Het publiek in het Sportpaleis oogde mak en bleef lang op de stoeltjes zitten. Het werd ook niet makkelijk gemaakt om voeling te krijgen met het vijftal op het podium. In openingsnummer ‘If I Had a Tail’ kwam de (disco)drum niet door en klonk de gitaar snerpend en schriel. ‘Monsters in the Parasol’ - normaal gezien een oplawaai om je oren - voelde aan als een natte vod, ‘My God Is the Sun’ verdronk in een overstuurde bas. Bij ‘Feet Don't Fail Me Now’ trok Homme zijn dansschoenen aan en leek het concert eindelijk vertrokken. Er zaten meer toetsen in, er viel gelaagdheid te ontdekken en de grooves werkten in op je heupen.

Queens of the Stone Age Beeld Damon De Backer

Smeekbede: kan iemand Jon Theodore vertellen dat zijn drumsolo midden in ‘No One Knows’ echt niet hoefde. Alsof je in een straaljager zat die plots motorpech kreeg. Nee, dan liever de stonerrock van ‘Regular John’. Het was nog maar de tweede keer dat die classic deze tour werd bovengehaald. “De eerste song van onze oude plaat”, grapte Homme. De Queens gingen heel dicht bij elkaar spelen, met de frontman loensend en zwiepend op het ritme van de drums. Plots bleken de gitaren wél goed te kunnen klinken.

Maar de dynamiek werkte toch het beste toen de grote gitaarmuur naar de achtergrond verdween. Zo ging ‘Smooth Sailing’ fraai over in ‘Fortress’, het mooiste nummer van de nieuwe plaat. Met zijn subtiele zoete toetsen, waarna de gitaar langzaam mocht aanzetten. Er kwamen kleuren in de lichtpalen op het podium, kleuren in het klankenpalet. ‘I Appear Missing’ eindigde met mooie gitaarnoten die je tot in je vingertoppen voelde, terwijl bassist Michael Shuman en eeuwige luitenant Troy Van Leeuwen de tweede stem verzorgden. Ook tijdens ‘Domesticated Animals’ werkte dat goed. De plafondlichten zakten tot vlak boven de groep.

De zanger verwees bij ‘The Evil Has Landed’ subtiel naar de aanslagen in Parijs, waar zijn goede vrienden van Eagles of Death Metal twee jaar geleden bij betrokken waren: “Er is zoveel om kwaad of depressief van te worden de voorbije jaren… Maar wat belangrijk is, is wat we sámen doen. Het hier en nu is het enige dat telt. Ik ga leren leven in de tijd die me nog gegund is.”

Homme toonde zich in Antwerpen een begeesterd gitarist. ‘I Sat by the Ocean’ deed je spontaan naar de zomer verlangen. En tijdens ‘Make It Wit Chu’ trok een volle zaal graag mee naar de slaapkamer van de frontman. De massa begon ritmisch te klappen, terwijl Homme zichzelf richting orgasme speelde. Gewenste intimiteiten? Ja, meneer…

Queens of the Stone Age Beeld Damon De Backer

Wauwelen en loeien

We schreven het al: de nieuwe songs kwamen vaak het beste tot hun recht. Wel jammer dat het publiek het op een collectief wauwelen zette bij ‘Villains of Circumstance’. De Queens kregen die tooghangers weer stil met een loeiend slotakkoord. Eerst zorgde ‘Little Sister’ voor een clusterbom, waarna ‘Sick, Sick, Sick’ en een bonkend ‘Go With the Flow’ volgden.

De massa kolkte, maar de klank ging helaas ook opnieuw overstuur. De bisronde bouwde op met ‘Head Like a Haunted House’ en ‘I Think I Lost My Headache’. Om dan een laatste keer uit te halen met ‘A Song for the Dead’. Alle bandleden deelden karatestampen uit, terwijl Homme ging droogneuken tegen een lichtpaaltje. Lekkere eindspurt, maar toch bleef je met een knagend gevoel achter. Queens of the Stone Age kan zoveel beter. Volgt er volgende zomer een herkansing op een festivalwei?

Queens of the Stone Age Beeld Damon De Backer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234