Zondag 17/11/2019

Filmrecensie

'Queen of Niendorf': deze 'Germaans depressieve' jeugdfilm is er eerder voor de ouders

Beeld RV

Queen of Niendorf lijkt op het eerste zicht een typisch coming-of-age verhaal. Tomboy Lea valt uit de boot bij de meisjes van haar leeftijd. Maar Joya Thome’s langspeeldebuut is eerder een soort not-coming-of-age. Een momentopname van een meisje dat nog niet wilt opgroeien. 

“Iedereen is gek geworden”, vertelt Lea haar ongewone vriend Mark, een oudere boer die net als het tienermeisje niet zo goed past in het Duitse dorpje Niendorf.

Lea is een buitenbeentje. Nog voor de zomer echt van start gaat, laten haar vroegrijpe vriendinnen haar links liggen. Op de laatste schooldag wandelt het groepje meisjes gezellig samen onder een jas naar huis, terwijl Lea moederziel alleen wegfietst in de regen. 

Zonder vrienden strekt zich een eindeloos lege, saaie zomer uit voor haar uit. Maar Lea laat haar blik vallen op een groepje jongens dat kattenkwaad uithaalt. Infiltreren in die jongenswereld is niet simpel, of zonder gevaar. Hoog in hun boomhut zijn de jongens van de “patattenbende” onbereikbaar. Om lid te worden zal Lea moeten bewijzen dat ze meer is als het zoveelste “bange meisje”. 

Lea mag erbij, als ze “het mysterie van de brandweerman” oplost, en even lijkt de film haar schwung te vinden. En wanneer de patattenbende de verkoop van de boerderij van Mark probeert te voorkomen, lijkt het verhaal af te stevenen op een avontuur à la Peperbollen, die reeks waarin enkele Duitse kinderen de strijd tegen het onrecht in de wereld aangaan. Maar helaas juichten we te vroeg.

Het “mysterie” wordt vrijwel onmiddellijk ontrafeld en boer Mark legt zich bij de feiten neer. Het is duidelijk dat deze zijverhalen bewust niet uitgewerkt worden. Uit het leven van de dorpsbewoners worden slechts flarden getoond, exact hoe een groep kinderen ze zou ervaren. Toch wringt het om die interessante lijntjes uit te werpen en daar uiteindelijk niets mee te vangen. Zelfs jonge kijkers zullen zich afvragen of hiermee de kous al af is.

Queen of Niendorf Beeld RV

Germaans depressief

De keuzes van Thome zorgen wel voor een authentieke representatie van de kindse ervaring van trage zomers in een slapend dorp. De ouders van de kinderen komen haast nooit in beeld en de kinderen lijken te wonen in hun zelfgemaakte boomhut. De kinderen nemen zichzelf en hun spelletjes absurd ernstig, maar wisselen dialogen uit waarin glimpen van het kind-zijn binnensijpelen: “Kom naar de boomhut, ik heb nieuws.” – “Negatief. Ik moet mijn tanden poetsen.”

Toch mist deze kinderfilm een cruciaal element: plezier. Lea is nog te speels om met haar puberende vriendinnen op te trekken, maar loopt steeds rond met een resting bitch face. Pas in het allerlaatste shot schieten haar mondhoeken even omhoog. De jeugdigheid en plezier zou van het scherm moeten spatten, in plaats daarvan krijgen we een troosteloze patattenbende. Eigenlijk wordt heel de film ondergedompeld in een misplaatste melancholie, en die bereikt een hoogtepunt op Marks afscheidsfeestje. Terwijl de kinderen rond het kampvuur spelen, “zingt” Mark een extreem grauw nummer met opbeurende lyrics zoals “ik ben Germaans depressief”. Een topnummer voor een kinderpubliek.

Het gevoel dat de film overbrengt lijkt dan ook eerder bedoeld voor nostalgische volwassen dan kinderen. Volwassenen kunnen een uur lang melancholisch mijmeren over hun eigen zomers, wanneer ze met hun vriendjes door de velden fietsten en boomhutten bouwden. Maar of kinderen dit soort films willen zien, betwijfelen we ten zeerste. Zij beleven deze zomers immers al in levende lijve.  

Vanaf 29/8 in de zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234