Donderdag 02/12/2021

Pukkelpop volgens Gunter Van Assche: Oscar & The Wolf (****), MØ (**1/2) en Deafheaven (***)

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Het Pukkelpopteam van De Morgen stuurt ook dit jaar vier recensenten naar de weide. Ze hebben voor de volgende drie dagen elk een eigen traject uitgetekend en plechtig beloofd om elkaar nooit voor hetzelfde podium tegen te komen. Het parcours van Gunter Van Assche brengt 'm vandaag naar Perfect Pussy, MØ, Deafheaven, OutKast, Flume en Oscar & the Wolf.

Oscar & The Wolf (****)
"Zijn jullie dronken?" wilde Max Colombie weten. De meisjes op de eerste rijen voor Oscar & The Wolf leken inderdaad wat in de wind, of toch zeker liefdesdronken. Smachtende blikken naar de zanger, dweperige kreetjes tussen twee songs door: de spionkop wankelde tussen extase en bewondering.

Colombie gedroeg zich dan niet echt als een alfamannetje in deze roedel Wolven, maar daar keek zijn vrouwelijke spionkop los door. Het leverde een aandoenlijk minnespel op tussen groep en publiek. Naast een voortreffelijke show, gelukkig.

In heel wat opzichten leek het concert een herhalingsoefening van Rock Werchter, al speelde Oscar & The Wolf dit keer als afsluiter in plaats van opener. En met een langere set kreeg je ook een beter zicht op de internationale allure van deze groep, die zoveel méér is dan twee singles van wereldniveau ('Princes' en 'Strange Entities').

Het decor baadde in een fuchsia boudoirlicht, terwijl palmboompjes de set een exotischer aanblik verschaften. Colombie had een goudlamé hemd aan - op Werchter was het nog zilver - waarmee hij een prins van duizend-en-één-nacht leek te willen evoceren.

Deze Aladdin had in één trek ook wat Oosterse motiefjes meegebracht, broeierige ritmes en zelfs een genie in de gedaante van schaduwheld Ozan Bozdag. Die tekende voor snuggere elektronica en subbassen, die zo diep gingen dat je ruggenwervel zowat uit je huid trilde.

Een andere keer klonken de beats dan weer bijzonder subtiel: zo dreef 'Dream Car Ocean Drive' aanvankelijk op een ritmische hartslag, zoals in 'Teardrop' van Massive Attack. Even voordien werd 'Moonshine' dan weer opgevat als een slaapliedje: een sonate voor een zee van oplichtende gsm's.

'Killer You' stuurde je nadien op reis, van Arabische paleizen naar de getto's van Fatman Scoop ('Put Your Hands Up') en Jennifer Lopez ('Jenny from the Block'). Colombie danste daarbij voornamelijk met zichzelf, ging al eens dramatisch door de knieën neer en schudde suggestief met de heupen waarop meisjes in katzwijm leken te vallen. Zijn podiumgedrag straalde net zoveel zelfzekerheid als kwetsbaarheid uit, en zorgde dat je zijn ontbrekende keytar niet eens miste.

Tijdens een grandioos 'Princes' werden uiteindelijk tientallen meisjes op de schouders gehesen, en spoot witte confetti bij de climax hoog in de lucht.

Wij waren al eerder gekomen, vrezen we.

null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
null Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Outkast (****)
Hoe zou nostalgie klinken? Wij vermoeden: net zo charmant als het geluid van een wapperende Polaroid-foto. Wanneer OutKast iedereen aanmoedigt om te "shaken als een Polaroid picture", tijdens de stuiterende finale van 'Hey Ya!' reizen duizenden festivalgangers gewillig mee. Met die megahit keert iedereen ruim tien jaar terug in de tijd, om een collectieve horlepiep uit de ledematen te schudden. Naast ons staat Grace Chatto, celliste van Clean Bandit, zelfs onbeschroomd te twerken.

Frontman André 3000, getooid in een sneeuwwitte pruik, flirt daarna met de meisjes die hij op het podium uitnodigde om te dansen. Véél woeliger zal dit feestje weliswaar niet meer worden, maar net zo goed kijk je aan tegen een onberispelijk parcours van classics en hiphophits.

De euforie tijdens 'Hey Ya!' is namelijk slechts één snapshot van de triomftocht die OutKast onderneemt op het hoofdpodium. Vier maanden na hun fiasco op Coachella vindt het hiphopduo uit Atlante de liefde duidelijk op Pukkelpop. En zelf drijft ze er ook een groothandeltje in: "I love you... plural" leest de overall van André 3000. Zelfs de ongemakkelijk spanning met zijn partner in crime Bib Boi, die de eerste Amerikaanse concerten nekte, lijkt gevaporiseerd. Beide veteranen vullen elkaars zinnen aan, maken voortdurend grapjes en lijken zich het pleuris te amuseren. Wanneer fans een hartje vormen met hun vingers, antwoordt het grinnikende duo met de vingers obsceen gekruist: "This IS Pussy-pop, isn't it?"

Dat OutKast het naar zijn zin heeft, is niet zo'n wonder. Het jonge volkje streelt hun ego meer dan eens door de hiphopgeschiedenis te kennen. 'Rosa Parks' kan op herkenningsgejuich rekenen, 'Ms.Jackson' en 'The Whole World' worden luidkeels gescandeerd, en tijdens de soulvolle ballad 'Prototype' koeren koppeltjes verliefd naar elkaar, waarna ze het minnespel effectief willen inzetten bij een hitsig 'So fresh, So clean'.

De set begint overigens al ijzingwekkend sterk met 'B.O.B.' (Bombs Over Baghdad)' waarin beats worden afgevuurd met de kracht van een mitraillette. Die razendsnelle raps worden op hun beurt opgebroken door een dj en bassiste die diepe drum'nbass-ritmes door je ribbenkast jagen. Twee achtergrondzangeressen - één uitgedost als zwarte, gevallen engel - zorgen daarbij voor warme gospelzang.

Al rekt het duo af en toe de grenzen van de liveshow akelig op: zo lijkt de volmaakte falset en harmoniezang in 'Prototype' wel érg op de studioversie, en zou een heus orkest de funky passages misschien méér ten goede zijn gekomen. Maar dat klinkt als detailkritiek na een klaterende stortbui van hiphop-hymnes. Of een overdaad aan goede vibes: "We spelen onze songs niet voor blanken," begint André 3000 uitdagend zijn discours. Om dan te vervolgen met: "Ook niet voor zwarten, niet voor gays... Of aliens. Our songs are for everybody." Gejuich op alle banken.

Twaalf jaar na hun laatste officiële concerten, lijkt deze OutKast geen moment onderhevig aan ouderdomskwaaltjes, lelijke bijtsporen van de tand des tijds of aan rijke-rappers-verveling.

Met het oog op een mogelijke nieuwe plaat: hou deze wonderlijke vibe aan, jongens. Forever, forever ever, forever ever.

André 3000. Beeld Alex Vanhee
André 3000.Beeld Alex Vanhee
Big Boi. Beeld Alex Vanhee
Big Boi.Beeld Alex Vanhee
Outkast. Beeld Alex Vanhee
Outkast.Beeld Alex Vanhee

MØ (**1/2)
"You look so beautiful from down here," zwijmelt Karen Marie Ørsted - kortweg MØ - terwijl ze zich behaaglijk aandrukt tegen de warme lijven op de eerste rij. Ze méént het, zie je. Even later herhaalt ze dus diezelfde routine. En dan nog eens. En opniéuw tijdens de opwindende viering van 'Glass', waarbij ze haar ranke lijfje laat dragen door zo'n honderd toegesnelde toeschouwers.

MØ gooit haar lichaam letterlijk in de strijd voor een opwindend feestje, en daar slaagt ze op het eerste zicht nog in ook. Het publiek danst, scandeert en fistpumpt zich een breuk. Al legt niemand zoveel energie in de schaal als de Deense popnimf zélf.

In haar scrunchy, grijze sporttopje, Nike Airs en glinsterende plooirokje ziet ze er trouwens uit als je naïeve buurmeisje, op het kruispunt tussen eighties en nineties. Zo klinkt haar muziek dan ook wel een beetje: net als de Canadese popprinses Grimes plundert Ørsted in de analen van kitscherige 80s-pop, terwijl ze flirt met punkesprit, straatwijze R&B, spookachtige elektronica en foute hits uit de jaren '90. Niet verwonderlijk duikelt de zangeres aan het eind dan ook een Spice Girls-cover ('Say You'll Be There') op, "just to remember the nineties, as we all want to."

Er klinkt niet eens een vage echo van ironie in haar stem.

Dat is helaas de enige echo die ontbreekt in de Dance Hall. Een trio muzikanten begeleidt MØ op drums, elektronica en gitaar, maar zadelt de popster pijnlijk genoeg op met een akelig galmend geluid. Daarbij botsen subsonische bassen, kale beats en rockgitaar lelijk tegen de wanden aan, om elkaar dan schijnbaar te willen verzuipen.

Wie ook maar enigszins onder de indruk raakte van haar plaat No Mythologies To Follow, is nu getuige van een rommelig zootje.

Een fééstelijk zootje, dat wel.

Mø. Beeld Alex Vanhee
Mø.Beeld Alex Vanhee
MØ. Beeld Alex Vanhee
MØ.Beeld Alex Vanhee

DEAFHEAVEN (***)
Op een podium zou Deafheaven je in een strakke wurggreep moeten houden met zijn atmosferische post-black metal. Je strottenhoofd zouden ze tot moest moeten herleiden en je gehoorgangen besmeuren met giftige zwavelstokken. De theatrale voordracht en snerpende screams van zanger George Clarke zou je dan weer op zijn minst moeten hypnotiseren of verbijsteren. Maar voor alles is er een plaats. En een tijd.

Op klaarlichte dag aanmeren bij Deafheaven in een veel te grote Clubtent is als vràgen om een storm in een glas water. In een volledig verduisterde Castello, of zelfs maar de iets minder zonevreemde Shelter had deze groep vast wél een sensationele passage gemaakt. Maar in deze boîte, waar de groep schematisch ingesloten zit tussen de kaduke popliedjes van Mac DeMarco en de psychedelische roes van Temples, lijkt het net alsof de meeste toeschouwers present tekenden om aapjes te kijken. Op de spionkop na, die af en toe een rochel van Clarke in de fieselemie gemikt krijgt, staat iedereen wat schutterig te kijken op dit sonische spektakel.

Zonde, want de gitaristen spelen duidelijk met (vage)vuur, en planten de nagels diep in de rug van Mogwai en My Bloody Valentine, terwijl ingenieuze drumritmes besluiteloos lijken tussen black metal, hardcore en ziedende postrock. Deze epische composities hadden in een donkere, kleinere setting zoveel beter kunnen gedijen. Maar soit: de groep laat het niet aan haar hart komen. Na afloop houden de drie snarenduivels hun gitaren triomfantelijk boven het hoofd. Na een behouden vaart is het altijd feest in Deafheaven.

Deafheaven. Beeld Harry Heuts
Deafheaven.Beeld Harry Heuts
Deafheaven. Beeld Harry Heuts
Deafheaven.Beeld Harry Heuts

PERFECT PUSSY (***1/2)
"Thanks for having us!" klinkt het donzig warm en lief, halfweg de set. Wat een poezelig prinsesje is Meredith Graves toch, zou je als toevallige passant vertederd denken. In een allerschattigst jurkje, een veredelde tutu, staat de zangeres op het podium. Maar dan blijkt de frontvrouw van Perfect Pussy zich in geen tijd te ontpoppen tot een brulboei die moord en brand schreeuwt.

In de schaduw van Sonic Youth lijkt de rest van de groep zich dan weer te storten op llicht ontvlambare noisepunk. Smeulende gitaren worden wild opgepookt, terwijl zangeres Graves de microfoon zo diep mogelijk tegen haar strottenhoofd duwt. Wie plaatst de tutu in de fluittoon van tinnitus? Perfect Pussy!

Bloedende oren
Het New Yorkse combo geeft je oren een vaginale spoeling en deelt iedereen gelijk een monumentale bolwassing uit: piepend, knarsend en klauwend baant dit Poesje zich een weg doorheen je trommelvlies. Geen moment klinkt deze band enigszins subtiel, maar doeltreffend is hun muzikaal spervuur wél. Het enige lid dat onbewogen blijft, is de man die de noise-effecten bediend. Als een wassen beeld verschanste die zich roerloos achter een tafel met effectpedalen en elektronica terwijl de rest van de band zijn instrumenten onmeedogend ranselt.

Tijdens de noisey slotfase voert Graves nog een wankelende versie van Het Zwanenmeer op, om dan in de coulissen te verdwijnen. Wie zijn bloedende oren niet stelpt, staat met open mond te gapen naar het lege podium.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Perfect Pussy. Beeld Alex Vanhee
Perfect Pussy.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234