Zondag 23/02/2020

pukkelpop

Pukkelpop-presentatoren biechten op: snelle kakskes en het geheim van De Zak

Sleaford Mods.Beeld Stefaan Temmerman

De presentatoren van de Pukkelpodia: wie zijn ze? Waarom doen ze het? En wat vinden de bands daarvan? Tijd om hen even aan de tand te voelen. We lokten drie van hen naar de backstage en ontfutselden terstond hun geheimen.

Je vraagt je misschien af hoe dat nu precies in zijn werk gaat, zo’n Stijn Meuris of Thomas De Soete die backstage naast een rotnerveuze rockband staat te dralen en vervolgens zo’n groep met een paar rake zinsneden moet verwelkomen.

Festivalpresentator, 't is beslist een vak apart. We verleidden drie Pukkelpoppresentatoren tot een biecht. Er is Luc Janssen, éminence grise bij Radio 1 en eeuwige punker (tevens vader van Pukkelprogrammator Eppo), die al meer dan twintig jaar de podia teistert, in het verleden ook voor Sfinx en Rock Werchter. Hij nam dit jaar de Main Stage voor zijn rekening. Kurt Overbergh, artistiek directeur van de Brusselse Ancienne Belgique, is aan zijn derde editie als presentator toe en deed dat in de Club. Ayco Duyster, bekend van het radiomonument Duyster en 'grande dame’ op Radio 1, deed het voor de allereerste keer. Zij mocht de fonkelnieuwe Lift bedienen.

Heren, dame, hoe bereiden jullie je voor op zo’n presentatieklus?

Luc Janssen: "Vaak vraagt een band om een specifieke presentatie. Dus ik bereid mij amper voor. Ik laat het vaak afhangen van de ingeving van het moment. Ik kijk ook naar het publiek: als je een puberbandje moet aankondigen voor veertienjarigen dan houd ik daar rekening mee. Of als Eagles Of Death Metal speciale outfits dragen, speel ik daar graag op in. Ik herinner mij dat ik de rosse snor en zijn Eagles ooit heb aangekondigd als een bende koperdieven."

Kurt Overbergh: "Ik bereid mij zeer goed voor. Meestal kan ik de dag voor het festival niet goed slapen. Kijk, ik probeer de mensen toch altijd iets mee te geven. Zo vergeleek ik bijvoorbeeld gisteren Sleaford Mods met de punklegende Crass. Mijn info is onderbouwd. Ik print mijn teksten af op A3’tjes in het behoorlijk grote lettertype Calibri 14, zoniet moet ik mijn bril meenemen naar het festival (lacht). Nu ja, ik lees nooit alles letterlijk af. Het moet vanuit de buik komen. Daarom staan er nooit volzinnen op mijn spiekbriefjes."

Ayco Duyster: "Aangezien presenteren nu eenmaal het hoofdbestanddeel is van mijn dagdagelijkse job, voel ik mij wel op mijn gemak. Ik heb heel wat moeten Googelen, dat wel. Want in de Lift speelden heel veel bands waar ik zelf nog niet van had gehoord. Ik ga steevast op zoek naar één groot artikel waar ik toch wat meer achtergrond over de band kan vinden. Eigenlijk moet je amper twee zinnen zeggen op zo’n podium. De mensen verwachten geen lang verhaal. Maar ik wil wél iets zinnigs zeggen."

Wat mag een presentator wel en niet doen? Krijgen jullie restricties?

Janssen: "Soms werken groepen met introductietapes. Dan zeggen ze: ik start de intromuziek, jij hebt zestien seconden om je ding te doen en dan beginnen we er aan. Kijk, dat vind ik leuk. Het is ook prettig om bevriende bands aan te kondigen. The Butthole Surfers bijvoorbeeld, waarvan ik Gibby Haynes goed ken. Hij vond het te gek dat ik hem ging introduceren en loodste mij naar een setje met vier microfoons in het midden van het podium. Terwijl ik mijn presentatie deed, kroop hij achter het mengpaneel om mijn stem met effecten waanzinnig te vervormen wat ongeveer klonk als: Pwweeerreeebwooeweee! Fantastisch! (lacht) Gibby lachte zich te pletter."

Overbergh: "Sommige groepen zijn allergisch aan oldskool-presentaties. Ik herinner me Cage The Elephant waarvan de leden het echt niet zagen zitten. Ik had hen beloofd dat ik het kort zou houden. Tien seconden, niet langer. Maar de gitarist liep me op het podium achterna en begon met zijn gitaar dwars door mijn presentatie te scheuren waardoor ik volledig gedesoriëntieerd was. Ik hoorde mijn stem niet in de podiummonitors dus ik wist niet wat er gebeurde. Belachelijk hoor. Ze mogen me gerust onderuit halen maar dan liefst op een manier die cool en funky is."

Cage The Elephant.Beeld EPA

Duyster: "Vandaag vroeg iemand me: Wàt ga je nu precies zeggen? (lacht) Tja, als ik nu al aan de artiesten vooraf moet uitleggen wat ik ga vertellen, is het hek van de dam. Als interviewer vind ik het bijvoorbeeld ook niet leuk als de interviewee vooraf mijn vragen wil kennen. En restricties? Er was maar één kerel die me vroeg niets te vertellen over zijn vorige band. Terwijl ik dacht: volgens mij kent niemand in het publiek jouw vorige band (lacht). Tja, het zal misschien een soort contractuele kwestie zijn geweest."

Wat vinden jullie zelf jullie meest geslaagde aankondigingen?

Janssen: "Over Woodie Smalls, de rapper uit Sint Niklaas, zou ik een proper radiotekstje kunnen verzinnen, maar terwijl ik naar het podium loop, krijg ik meestal ingevingen die ik al dan niet gebruik. Ik had kunnen zeggen: 'Goeiemorgen, even een homo-erotische grap: het is ochtend en zwarte piet komt uit Sinterklaas. Dat zeg ik natuurlijk niet, zoiets durf ik trouwens niet. Ik moet het afzwakken, dus ik zeg: 'De zak van Sinterklaas!' Dat heeft dezelfde spirit, het is netjes en minder cryptisch (lacht). Of als ik een tienerband moet aankondigen, doe ik dat met: 'Al wie niet klaarkomt, is meerderjarig!' Ik toets mijn grapjes vooraf vaak af bij de mensen van de security, toch allemaal jongens die ik al meer dan twintig jaar ken. Als zij mij weer eens hoofdschuddend aanstaren, weet ik vaak hoe laat het is (grinnikt)."

Overbergh: "Battles aankondigen was leuk. Ik ken die jongens een beetje. De gitarist zei: 'Weet je, ik begin te friemelen aan mijn gitaar en als je voelt dat we heftiger gaan, kom je op en kondig je ons aan. Doe iets energieks!' Het tofste waren Thee Oh Sees. Ik ga vaak voor het concert een babbeltje met de groep slaan in de kleedkamer. Ik kon hen zeggen dat ik de band al op SXSW had zien spelen in die ene coole club en ik vertelde precies waarom ik het een goede show vond. Dat wekt vertrouwen. Nu heeft die groep twee drummers in de rangen die met hun drums naast elkaar tegen het podium staan. Er was bijgevolg geen plek voor de presentator. 'Kom gewoon tussen ons in staan', zeiden die jongens. Een seconde na mijn presentatie begonnen ze plotsklaps, bam!, te spelen en ik kon niet meer weg (lacht)."

Woodie Smalls.Beeld Stefaan Temmerman

Duyster: "Ik heb alle bands graag aangekondigd. Vriendelijke jongens, allemaal. Er was niemand bij die het al hoog in de bol had zitten. De meeste jonge bands die in de Lift speelden, begrijpen heel goed dat ze nog maar aan het begin staan van hun parcours. Ze zijn heel dankbaar dat ze op Pukkelpop evenwaardig worden behandeld als groepen die hoger op de affiche staan. Ze voelen zich welkom."

Hoe belangrijk is het dat je het muziekwereldje als je broekzak kent?

Overbergh: "Ik heb het geluk dat ik voor mijn werk veel artiesten al vaak aan het werk heb gezien, overal ter wereld. Dus over een relatief onbekende artiest als Alex Vargas kan ik al vertellen dat ik hem ooit op het Europese showcasefestival Eurosonic zag spelen. Da’s een persoonlijke touch. Ik neem die presentaties ernstig, hoewel ik mezelf wel graag onderuit haal op zo’n podium. 'Waarom stopt die lullige presentator niet met presenteren?', zeg ik dan bijvoorbeeld."

Janssen: "Ik heb de voorbije jaren veel verschillende bands zien passeren, maar hun tourmanagers zijn vaak hetzelfde. Toen ik op Rock Werchter presenteerde, heeft één van die jongens mij ooit aangesproken met: 'Hey Herman, nice festival!' Ik heb hem maar in de waan gelaten dat ik Herman Schueremans was. Sommige topartiesten behoeven geen aankondiging. Wat kan ik in godsnaam nog zeggen over pakweg Nick Cave? Maar een aantal jaren geleden vroeg zijn tourmanager toch om hem aan te kondigen omdat ik in het verleden al zoveel andere artiesten uit zijn stal had aangekondigd."

Nick Cave.Beeld Alex Vanhee

Is het al eens lelijk fout gelopen?

Overbergh: "Twee jaar geleden moest ik 's middags een band aankondigen die om drie uur'‚s namiddags zou beginnen. Kijk, nu ben ik een snelle kakker dus een kwartiertje voor de show dacht ik: ik ga nog snel een kakske doen. Plots hoor ik drums en de groep begint te spelen. Ik loop naar het podium, 'What the fuck!?’ roepend. Bleek dat die muzikanten zo scherp stonden en zo veel zin hadden om te beginnen dat ze tien minuten te vroeg zijn begonnen. Tot op de dag van vandaag word ik daar nog steeds mee geplaagd.”

Duyster: "Af en toe begin je wel eens aan een zin en vraag je je af hoe die zal eindigen (lacht). Voor de rest liep alles gesmeerd. De Lift is nu eenmaal geen intimiderende plek. Je kan de mensen in hun ogen kijken en haast rechtstreeks aanspreken. Dat is anders als je op het hoofdpodium of in de Marquee presenteert. Het is een bescheiden rol hoor. De meeste mensen komen pas de tent binnen na het eerste liedje (lacht). Ik mag al blij zijn als ze mij hebben gehoord.”

Pukkelpop 2016, Kiewit, Hasselt, NoFXBeeld Stefaan Temmerman

Janssen: "Lang geleden zou ik eens NOFX aankondigen. Hun manager maande me aan om onmiddellijk de presentatie te doen, dus ik loop naar de microfoon waarop plotseling vijf kerels op mij springen en mij tackelen. Wat bleek nu? Die mannen wilden helemaal niet aangekondigd worden. Na het concert komt de bassist naar mij en biedt zijn verontschuldigingen aan: 'I’m gonna make it up to you. Ik ga je een geheim vertellen dat niemand kent. Maar ik moet eerst een blikje Budweiser hebben.' Die wil gewoon gratis bier scoren, dacht ik. Hij neemt me mee naar de kleedkamer en vraagt: 'Do you know why they call me The Sack?' Nee, dat wist ik niet. Hij trekt zijn broek naar beneden, zet het geopende blikje bier tussen zijn benen, draait heel zijn balzak rond het blikje, drinkt het helemaal leeg en zegt: 'That’s why they call me The Sack.' (lacht)”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234