Maandag 23/09/2019

Pukkelpop

Pukkelpop dag één: vleugelpiano’s, metalyoga en een tegenstroom die als een bende opgejaagde gnoes over de Limburgse weilanden draafde

Blackwave op Pukkelpop. Beeld Stefaan Temmerman

Hoezeer het verzamelde Pukkelgespuis ons poogde te overtuigen dat het eerder trashy dan classy is, trok de eerste officiële dag zich bijzonder stijlvol op gang.

Met vleugelpiano’s, strijkers en enkele sopranen kan een doorsneemens zijn bierkater doorgaans niet wegkauwen, maar als er één iemand is die deze ontbijtformule aan de man kan brengen moet het Jef Neve wel zijn. Zijn enthousiasme is zo groot dat hij zelfs een Vlaamse canon verkocht krijgt aan een PVDA-congres.

Lees ook:

RECAP - Pukkelpop dag 1: Anyway the wind blows

Neve wilde met zijn Marquee Orchestra laten horen dat klassiek ook best rock-’n-roll kan zijn. Missie meer dan geslaagd, zo getuigde onze enthousiaste reporter: “Triomf! Onbegrensde mogelijkheden! Het eerste pintje van de dag!” Zelfs kleine troepjes festivalgangers die als verloren gewaaide confetti over het grasveld voor de Marquee uitgestippeld lagen, wisten zich halverwege het optreden toch tot op de ellebogen rechtop te stellen. “Putain, dees is eigenlijk echt wel nìce”, aldus twee jongens die eruitzagen alsof ze onder de floorboards van de Dance Hall hadden geslapen.

The Marquee Orchestra ft. Jef Neve. Beeld Koen Keppens

Minstens even gracieus ging het eraan toe bij Eefje de Visser, die niet naar complimenten hoefde te hengelen om de handen op elkaar te krijgen, zelfs niet wanneer daar een beker gloeiend hete koffie tussen zat. De nieuwe nummers maakten hinkstapsprongen tussen euforie en emotie, tussen intiem en bombastisch. De Visser schoof de beats een rij vooruit, en daar viel op Pukkelpop weinig slechts over op te merken. Zeker niet als dat type songs samengingen met een enorme podiumprésence. De Visser en haar twee zangeressen dansten, kronkelden en betoverden op het podium. Ze hadden iets weg van Anne Teresa De Keersmaeker. Maar dan anders.

Wie liever op een meer participerende manier wenste wakker te worden, kan zich dit weekend altijd aansluiten bij de ochtendlijke les metalyoga in een hoekje van de wei. Want waar u zich in het normale leven in een meditatieve knoop wurmt terwijl u luistert naar klankschalen en klaterende watervalletjes, doet u op Pukkelpop aan yoga op de soundtrack van knetterende metalgitaren. Dat spreekt voor zich. 

Hier krijgen de therapeutische poses geen namen mee als ‘warrior 3’ of ‘virabhadra’, maar wel – bijvoorbeeld – ‘hold my beer’. Steun op uw rechterbeen, leun naar voren, strek u linkerhand uit. Adem in, adem uit, en weet dat u dat pintje nooit meer terugkrijgt.

Loslaten, het is een kunst.

Eefje de Visser. Beeld Stefaan Temmerman

Wie is er al geil?

Dat het niet allemaal even cultureel verantwoord moest, bewees Kraantje Pappie. Die trapte zijn set op gang, door het publiek te vragen wie er al geil was. Yep. Dat publiek dat voornamelijk bestond uit grut, gemiddeld te jong om auto te rijden en te laat geboren om aan Thunderdome te denken bij Kraans botsautogepomp. “Ik vind het, één keer, twee keer, drie keer niks”, klonk het ergens in zijn set: het had de makkelijke conclusie van een snode recensent kunnen zijn. Maar eerlijk? Dat zou te hard geweest zijn. Het was lollig. En meer moest dat niet zijn, zo vlak na de middag.

Amai ik zèn zat!” De perfecte manier om snel en goedkoop dronken te worden, was de Space Tunnel aan de Castello. Aan de ene kant zetten beschaafde mensen aarzelend een eerste stapje in de draaiende houten tunnel, aan de andere kant werden non-stop hoopjes mensenvlees uitgebraakt. De dag beginnen in plaats van te eindigen in een zwart gat, het is eens wat anders.

“Eh, wie ben jij?”, vroeg Joost aan het begin en het eind van zijn set. Wij keren de vraag liever even om: wie is Joost en hoe bleek hij in godsnaam zo’n onwaarschijnlijk fenomeen op de Main Stage? De feiten: Joost Klein is amper 21, maar heeft in drie jaar tijd evenveel nederhopalbums opgenomen. Dat hij voordien naam maakte op YouTube als EenhoornJoost, zag je aan zijn visuals, en hoorde je nog meer in zijn rhymes, bedolven onder een stortvloed van verwijzingen naar memes én Nederlandse populaire figuren. Soms leek het alsof de humorsite 9GAG zijn eerste popster had gebaard. Hoe dat precies klonk? Joost en zijn beatmak(k)er Mick Spek schoten van drum-’n-bass via hardstyle over trap met meeuwengeluiden naar flipperkasttechno.

Wie voor het jaar 2000 geboren is, snapte hier geen hol van, vond het verschrikkelijk en oordeelde dat Pukkelpop ‘nu toch echt niet meer underground is’. Maar wie heeft diezelfde underground nodig als de mainstream zo chaotisch en verwarrend is als Joost? Wie achttien was en jonger, stond voor de Main Stage, lachte en danste zich te pletter. Kwestie dat u weet wat u mag verwachten wanneer uw kroost middels blikkerige smartphone-opnames verslag doet van het voorbije weekend.

Een geniale zet

Quasi aansluitend op de set van Joost zou Stormzy uit de coulissen treden. Een geniale zet, zo bleek bij iedereen die zich tussen drie en zes rond de Main Stage onder de voet wilde laten lopen door een jeugdige tegenstroom, die als een bende opgejaagde gnoes over de Limburgse weilanden draafde. Wie hier zijn evenwicht verloor, werd onverwijld vertrappeld. We beseffen dat The Lion King weer een dingetje is deze zomer – want ja, Beyoncé – maar dit was overdreven.

Op Pukkelpop beloofde Stormzy ons “maximum energy” te geven. Hij deed veel meer. Het publiek at uit zijn hand, imiteerde de gang signs die hij maakte en scandeerde euforisch zijn naam. Op de voorste rijen smeekten meisjes om zijn bezwete handdoek. Na het concert zou hij in de frontstage nog minutenlang handjes schudden met zijn dankbare bewonderaars.

Maar het was niet al goud wat blonk in Kiewit. Minder dankbaar toonde Yves Tumor zich in de Castello. Vaak nam Tumor een vijandige houding aan, waarbij de rest van het publiek het moest ontgelden: ‘Wie niet alles geeft: fuck off, ik wil jullie smoel niet meer zien! Wég!’ Het was gokken naar zijn redenering: ‘Pukkelpop helemaal uitverkocht? Tijd om wat volk weg te jagen, dan is het straks rustiger op de parking.’

Geef ons dan maar blackwave., Blu Samu of Portland. Hoe die Belgen het ervan afbrachten, leest u op onze liveblog.

Stormzy. Beeld Stefaan Temmerman

Tweeduizend lichtjes

Even mooi was de lichttoren die in een rustig hoekje van de wei werd opgetrokken. Halte 1813 heet het project, verwijzend naar het nummer van de zelfmoordlijn. Passanten kunnen hier nog tot zondag een lampje indraaien, voor zichzelf of voor iemand die het moeilijk heeft. Een moderne variant van het kaarsje in de kerk, dus. Dat Pukkelpop op deze serene manier het thema zelfdoding onder de aandacht wil brengen, is geen toeval. Patrick Breugelmans, een van de bezielers van het festival, verloor zijn 26-jarige dochter Désirée toen ze vorig jaar in december uit het leven stapte. De jonge actrice was bekend als prinses Roos uit de Ketnet-reeks Prinsessia.

Samen met het Centrum ter Preventie van Zelfdoding (CPZ) zette de Pukkelpop-organisatie voor het eerst dit jaar deze symbolische actie op. “We beseffen dat dit een context is van feest en vrolijkheid”, zegt directrice Kirsten Pauwels van het CPZ. “Maar iedereen hier op de wei komt wel eens in aanraking met deze problematiek, of kent iemand die een moeilijk periode doormaakt.” 

Elke dag zijn ook een viertal mensen van het CPZ aanwezig, voor al wie nood heeft aan een babbel. “Zonder in your face te zijn, willen we het thema bespreekbaar maken. We gaan zelf geen mensen actief aanspreken op de wei, maar iedereen is hier welkom. Wie in stilte een lichtje wil aansteken, mag dat natuurlijk ook.”

In de acht meter hoge toren is plaats voor bijna tweeduizend lampjes. Op het einde van elke festivaldag, wanneer de duisternis valt, wordt de zuil een baken van licht en een symbool van hoop en troost, temidden van het feestgewoel.

Wie vragen heeft rond zelfdoding kan terecht op de zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234