Donderdag 19/09/2019

Analyse Pukkelpop

Pukkelpop 2019: een editie voor survivors en sterken van geest

Het hemelgewelf kleurde grotendeels asgrauw, al drukte dat de pret niet en kwam de zon ook af en toe piepen.  Beeld Stefaan Temmerman

Een leeuwenvlag die voor heisa zorgt, ­treinen die niet op tijd willen rijden, de hemelsluizen die een dikke middenvinger naar je uitsteken? Zo aanlokkelijk leek ­Pukkelpop niet op papier. Maar het tegendeel was waar: het tuinfeestje van Chokri bleek gewéldig voor wie zijn middenvinger uitstak naar alle regelneven en ­relnichten.

Nog nooit meegemaakt op Pukkelpop: een headliner die al om drie uur zondag speelt. De piepjonge superster Billie Eilish kwam, zag en overwon op de wei van Kiewit. America’s spooky sweetheart – in haar thuisland is ze, na Sinéad O’Connor en Alanis Morissette, pas de derde vrouwelijke artieste met meerdere nummer-één-hits in de alternatieve charts – danste, sprong, voguede, croonde en kreunde zich een weg door haar arsenaal hits.

Wie voor het jaar 2000 geboren is, snapte vast geen hol van de euforie op Pukkelpop. Alsof een clash van de generaties plaatsvond, merkte je hoe half Pukkelpop oordeelde en veroordeelde dat het festival ‘nu toch echt niet meer underground is’. Maar wie heeft diezelfde underground nodig als de mainstream zo chaotisch en verwarrend is als pakweg Joost? Wie achttien was en jonger, stond voor de Main Stage, lachte en danste zich te pletter. Kwestie dat u weet wat u mag verwachten wanneer uw kroost middels blikkerige smartphone-opnames verslag doet van het voorbije weekend.

Pukkelpop barstte donderdagavond al open met Gestapo Knallmuzik, Glints en Black Box Revelation. Maar we zullen vooral uw gedrag onthouden. Alsof de honderd dagen aan de gang waren, toonde u zich van uw baldadigste kant. Op Pukkelpop leek dag nul net iets te veel naar onze zin op de honderd dagen – Chrysostomos in den hoge! Alsof een stelletje uit de hengsels geslagen pubers voor het eerst in de wijde wei werd losgelaten.

Net voor Skyve aan zijn set begon zette een kerel het op een apocalyptisch projectielkotsen voor mijn voeten. Instinctief boog ik me naar hem om te zien of mijn schoeisel ter plekke voor dood verklaard kon worden. Een debiele zet. De golf halfverteerde voeding wilde niet van wijken weten, en een warme spetter braaksel ketste af tegen mijn voorhoofd. Gruwend kon ik me hooguit troosten met de gedachte dat vrijdag de dag des oordeels zou zijn voor schlemielen als hij. De dag die de jongetjes van de mannen onderscheidt.

Billie Eilish kwam, zag en overwon. Beeld Stefaan Temmerman

Lasers

“Mekaar graag zien… dát is Pukkelpop!”, opperde Luc Janssen donderdagavond. Waarna een groots vuurwerk buiten werd afgestoken en alle Menschen zowat stante pede Brüder werden. Hadden we een hart van fluweel voelen kloppen in onze dorre borstholte, zouden we die meteen naar de droogkuis gestuurd mogen hebben.

Maar alle euforische broeder- en zusterschap ten spijt, was het net binnen de Boiler Room dat de extase zijn zenit bereikte. Terwijl anderen zich buiten de tent vergaapten aan alle flashkruit aan het firmament, stonden wij op onze beurt te wankelen op flanellen benen bij het lichtspektakel in de Boiler. Terwijl Nadiem Sham toepasselijk ‘Light up the Sky’ van The Prodigy onder de naald schoof, sneuvelde binnen de tent een wereldrecord.

Pukkelpop pakte dit jaar uit met een poging om 320 lasers de Boiler Room te doen ontvlammen, wat ook gelijk de grootste lasershow op een evenement ooit zou zijn. Het huidige Guinness World Record werd in 2017 in het Las Vegas Convention Center gevestigd met 314 lasers.

Beeld Stefaan Temmerman

Maar zelfs zonder die toeters en bellen toonde Pukkelpop zich alweer één van de beste festivals in ons land. De top tien op de volgende pagina’s spreekt boekdelen. De hoogtepunten waren legio, de katers ook. De aftocht oogt naar gewoonte veel minder roemrijk dan de intrede. Groots is het gevoel op het terrein, klein en miserabel de comedown na het festival. Waren het de decibels, de sfeer of de algemene euforie? Op de wei van Kiewit voelde je de roes, daarna volgt de blues. Onvermijdelijk. Dat bleek dit jaar niet anders. De tijdelijke logés van Limburg hadden het immers niet onder de markt. Regen, modder, drijfzand en slijk waren hun deel. Toch toonden ze zich van hun meest onvermoeibare kant.

Grasgroene pelouse

Wat deze editie van Pukkelpop onderscheidde van andere? De perfecte, grasgroene pelouse die we onder onze verwende reet verwacht hadden, ontbrak. Wie zich oesters slurpend en champagne nippend door het weekend wilde werken, was eraan voor de moeite: dit was een survivor-editie, dankzij de regenbuien die zich vanaf zaterdag aandienden. Maar hey, ook dat is rock-’n-roll. Pukkelpop is een festival voor de sterken van geest, de mensen die brandstof zien in bier, koude frieten en een klamme hamburger.

Het Pukkelpop-gevoel? Dat liet zich vertalen naar de euforie die vanbinnen opwelt wanneer je opgaat in de massa tijdens een grandioos concert. Zelfs wie gewoonlijk huivert bij het idee om opgeslokt te worden door een mensenzee, liet zich in Kiewit gewillig meedrijven door de stroom, zelfs al zwiepte de massa je na elk concert steevast de verkeerde richting uit op het terrein.

We hebben gezweet, gekreund, gehuild en gelachen. Goeie editie, quoi.

Beeld Koen Keppens
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234