Dinsdag 14/07/2020

Update

Pukkelpop 2012 volgens Gunter Van Assche: donderdag

Netsky bleek nog megalomaner en opwindender dan op Pukkelpop.Beeld Harry Heuts

De komende dagen volgt de muziekredactie van De Morgen de belangrijkste bands op Pukkelpop 2012. De grootste bands en strafste tips vind je in het 'parcours' dat elke redacteur gedurende drie dagen aflegt. Hier: het parcours van Gunter Van Assche op donderdag.

"Welkom op het tropische eiland Pukkelpop." Met die woorden ontving Luc Janssen donderdagmiddag de vroegste festivalgangers. "Het wordt heet. Het wordt feest." Geen woord van overdreven. Al zette de theatrale rock van Zornik (Main Stage, 11u55, ***) niet meteen aan tot een hitsige stoelendans. Voor een band die al dertien jaar meedraait, leek het hoofdpodium openen aanvankelijk ook een degradatie. Maar na de afgelaste rampeditie van 2011, had hun openingsshow natuurlijk vooral een symboolfunctie: going IN with a bang was de boodschap.

Het ging Zornik zichtbaar goed af. Met 'Scared of Yourself' toonde Koen Buyse en co zich alleszins in bloedvorm. Een likje piano en pathos, een zacht bed van elektronica, strijkers en een vlijmende gitaar: daarmee wonnen ze het publiek moeiteloos voor zich. Maar ook afsluiter 'Black Hope Shot Down' (met de vaderlijke raad van de frontman: "drink drie dagen zoveel als ge kunt!") sloeg in als een clusterbom. Wél jammer dat de groep op veilig speelde met een strikte hitset, hoewel er in oktober een nieuwe plaat aankomt. Maar soit, daar maalden de fans niet om.

Een paar meter verder werd de Limburgse vlag ook gehesen bij Clouds on Elektricity (Wablief?!, 13u20, ***). Een voormalig vijftal uit Beringen, dat fragiele, sferische postrock bracht. Het meest hartverwarmende applaus van de dag stond op hun naam. Vorig jaar liet hun gitarist Marlo Ghys het leven op Pukkelpop, en de vier droegen het concert aan hun kameraad. "Maar ook aan iedereen die er toen bij was, en dingen heeft gezien die ze liever nooit hadden gezien," klonk het er emotioneel achteraan. Met een set die ging plukken bij Black Heart Rebellion, Explosions in the Sky en zelfs the xx kon de groep rekenen op een aardig gevulde tent. Hun debuut verschijnt in de herfst. In het oog houden dus.

Triomftocht
Daarna maakte Alt-J (Castello, ****) nog een straffere beurt. Psychopaten, oorlogsfotografen, gespietste matadors en liefdesverdriet maken de dienst uit op hun debuut An Awesome Wave. Maar op Pukkelpop was het al euforie wat de klok sloeg. Kleurrijke popsongs als 'Breezeblocks' maakte zich van allerhande strategische punten in honderden lichamen meester, terwijl zelfs een mankende ballade als 'Mathilda' op loeihard gejuich werd onthaald. Die triomftocht hadden de jonge, nerdy Britten zélf ook niet zien aankomen. Totaal overrompeld gaapten ze achteraf de bloedhete tent aan, die ze veroverd hadden.

Vlak daartop werden we willens nillens meegezogen in een mensenstroom richting Dirtyphonics (Dance Hall, 16u10, ****). Daar gaven deze vier Parisiens aan dat je niet noodzakelijk Skrillex moet heten om met drilboorbeats, dubstep en hyperkinetische ritmes een publiek te doen kolken. In hun set bond '99 Problems' van Jay-Z de strijd aan met snoeiharde drum'n'bass, werd 'Voodoo People' van Prodigy door de mangel gehaald en bewerkten ze dancetracks van Knife Party of - wie anders? - Skrillex. Het viertal maakte niet alleen sier door verwoed op rhythm pads te tokkelen en aan knoppen te draaien, maar ook door midweg te stagediven, stempels uit te delen aan de eerste rijen en de festivalgangers op te jagen als loslopend wild. Eén meisje bedankte de groep, door haar borstjes te flashen voor de camera, terwijl ze een pancarte omhoog hield. "Smile if you masturbate". De glimlach om onze lippen was volledig te wijten aan Dirtyphonics, edelachtbare.

Het Zornik rond Koen Buyse toonde zich in bloedvorm.Beeld Alex Vanhee

Boiler Room op kookpunt
De 23-jarige Joshua Steele, alias dj Flux Pavillion (Boiler Room, 20u00,****) deed z'n publiek daarna steigeren als een span bronstige hengsten. Brostep of dubstep? Wie kan het wat schelen hoe je het genre noemt: een stomend feestje behoeft geen etiket. Zeker niet voor de kerels die hun vuisten doorlopend in de lucht pompten, of de meisjes die hun borsten met getuite lippen naar voren duwden. Voor die zee van doorweekte shirts en topjes bracht Steele z'n brutale remix van dj Fresh's 'Louder', ging 'Cracks' van Freestylers onder het mes, en stuurde hij een uitpuilende Boiler Room over de rooie met z'n eigen hit 'I Can't Stop'.

Met een dynamische set die ook af en toe gas durfde terugnemen, preekte hij overigens niet alleen voor de eigen parochie van dance-liefhebbers: we zagen hem net zo goed jonge mensen in een shirt van Rise Against en The Beatles, of zelfs stoere hiphoppers bekeren.

Coolste ket van Kiewit
Je ouwelui uitnodigen op het podium, en desondanks de coolste ket van Kiewit blijven? Een makkie voor Boris Daenen alias Netsky (Dag 1, Main Stage, 23u40, ****). Aan het eind van z'n zinderende show nodigde hij z'n ouders uit op de planken. Beiden werden vergast op een loeiende ovatie. Niet dat de Edegemse drum-'n-bass-sensatie zélf minder enthousiast onthaald was. Vanaf het hoofdpodium keek Daenen doorlopend uit op een uitgestrekte zee van spartelende ledematen.

Die massale euforie verbaasde niet: Netsky blies je alléén al omver met een show die nog megalomaner en opwindender oogde dan op Rock Werchter. Confettikanonnen noch vlammenwerpers lieten zich onbetuigd. En daarnaast bracht hij een set die scherper en strakker klonk dan op plaat. Michael Shack hield er stevig de pas in, terwijl Babl Keys op toetsen voor een injectie gore punk zorgde. Midweg werd Diane Charlemagne - bekend van Goldie's 'Inner City Life' - opgevoerd als één van de blikvangers, tijdens 'Wanna Die For You'. Wat een stem! Wat een présence!

Daenen zélf prutste dan weer haast evenveel aan z'n gloednieuwe coiffure als aan z'n apparatuur, maar toonde zich evengoed een onvervalste rockster door even de frontstage op te zoeken - weliswaar met een knullige keytar rond z'n hals. Fans rondom ons raakten door het dolle heen. Is Netsky goed op weg om de ster van het jaar te worden? We durven onze hand ervoor in het vuur te steken.

Nicolas Jaar (Dag 1, Castello, 22u30, ***) had voordien wat meer moeite om je bij de les te houden. De Chileense New Yorker kon zich met Space is Noise nochtans beroemen om één van de spannendste dance-platen van 2011. Een plaat die eigenlijk niet eens bedoeld was om op te dansen. In tegenstelling tot de meeste acts in de Boiler Room en Dance Hall moest deze muzikale pionier het in de voormalige Chateau dan ook niet hebben van agressieve beats of schetterende synths. Wel van geluidslabyrinthen, waarin je kon verdwalen tussen deephouse, lome jazz en collagepop. Daarin leek hij op den duur ook zélf wat te verdwalen. De set klonk weliswaar sensueel, maar kabbelde na een half uur nog steeds op eenzelfde gezapige tempo voort. Af en toe toonzette een saxofonist grootsteedse eenzaamheid, en haalde een gitarist even uit, maar Nicolas Jaar zorgde met z'n minimal-aanpak ook voor minimale deining.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234