Zondag 21/07/2019

Recensie

'Privacy' in de Monty: Geestig, maar ook niet meer dan dat

Ze zijn nochtans naakt, op de brochure na, waarmee ze als met een vijgenblad losjes langs hun geslacht wapperen. Ze treden nochtans saillant in detail: over zijn diarree, over haar anale ontmaagding, over hun relatiestrubbelingen. En toch doen of zeggen acteurs Wine Dierickx en Ward Weemhoff in Privacy niets dat écht tot de intimiteit behoort.

Wine Dierickx en Ward Weemhoff, ook in het 'echte' leven een koppel, geven zich bloot in 'Privacy'. Beeld rv Dorothea Tuch

Het is de paradox van de boekskes als Privé of Blik: ze spiegelen een blik voor op de privé van the rich and famous, maar niets is minder authentiek dan de tot in de puntjes geregisseerde (foto)reportages. In de gedaante van de Sloveense filosoof Slavoj Žižek gaat actrice Wine Dierickx bij het begin van Privacy nog een stap verder: er bestáát helemaal niet zoiets als je ‘private zelf’, zo beweert die, dat is een lege kern – het enige wat bestaat is een verzameling rollen die je in verschillende situaties voor verschillende mensen speelt, zelfs voor je meest vertrouwde geliefden. Het hele verdere verloop van Privacy is een geestige illustratie van die premisse – maar ook niet meer dan dat.

De setting is een setting, het is te zeggen: een duidelijk als toneeldecor opgezette slaapkamer, afgesloten door een gordijn van LED-lampjes dat ook als projectiescherm dient voor de handcams binnenin. Dierickx en Ward Weemhoff (ook in het ‘echte’ leven haar partner) duiken na de filosofische intro in bed – met een knipoog naar Tracy Emin – waar ze voor de camera scènes naspelen tussen John Lennon en Yoko Ono of tussen kunstenaar Jeff Koons en de Italiaanse pornoster La Cicciolina. Ze eindigen die reeks ‘intieme portretten’ met de ultieme re-enactment: die van hun eigen, private leven.

Grappig en gênant

Zo’n heldere opbouw hanteren de durfals van De Warme Winkel en Wunderbaum wel vaker: eerst wordt een vraagstuk getheoretiseerd (wat is privacy, wat is het ‘zelf’), vervolgens worden de maatschappelijke uitwassen kritisch onder de loep genomen (hoe verloopt de ‘kapitalisering’ van intimiteit vandaag, wat is de driehoeksverhouding tussen kunst-liefde-geld?) en tenslotte zetten ze zichzelf in als concreet proefkonijn van hun onderzoek. In dit geval door hun eigen privéleven te grabbel te gooien.

Dat is moedig en het levert met snedige talenten als Dierickx en Weemhoff een even grappig als gênant slotdeel op. Waar de dialogen eerst houterig en steriel worden ‘getelefoneerd’, evolueert hun relaas naar een meer losse vorm van acteren die de illusie oproept van openhartigheid – en toch houden ze geen moment op met performen.

Juist dat maakt van Privacy uiteindelijk de kroniek van een aangekondigde teleurstelling: de voorstelling strandt op de vaststelling dat het onmogelijk is om ‘zichzelf’ te laten kennen door de ander, laat staan door een theaterzaal met driehonderd toeschouwers. De enige ‘waarheid’ over Dierickx en Weemhoff ligt besloten in hun rollen, en dat leidt tot de wat banale vaststelling dat ze, wel ja, acteurs zijn, die voor ons prettig theater spelen. Het is voor deze intelligente theatermakers een te vrijblijvend resultaat. Žižek krijgt gelijk, maar dat is een conclusie die we zonder Privacy ook hadden kunnen trekken.

Privacy, op 17 en 18  februari in Monty, Antwerpen. Op beide dagen is er ook een randprogramma met een PrivacyCafé en lezingen over privacy. Meer info op www.monty.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden