Zondag 08/12/2019

Albumrecensie

Prince en een piano: meer hoeft dat niet te zijn. Of toch?

Prince in 2006. Beeld AP

Piano & A Microphone 1983 doet muziekliefhebbers die nog nooit achter de schermen van het fenomeen Prince mochten kijken, wellicht in de haren krabben . De ruwe solo-opnames belichten het compositorische talent en het zwierige pianospel van de overleden superster, jazeker, maar ze zijn ook embryonaal en slechts een voetnoot in het bootleg-oeuvre.

Op zoek naar zelden gehoorde Prince-lekkernijen? Dan kan u tegenwoordig gewoon op streamingsdiensten als Spotify en Apple Music terecht die eindelijk de albums van de NPG Music Club in hun catalogus hebben opgenomen, zijnde de muziek die Prince van de mid-nineties tot 2006 via zijn website verkocht. Die releases kon u tot voor kort alleen via Tidal streamen. Naast een resem geweldige live-platen (check Indigo Nights eens!) bevat de collectie de onmisbare verzamelaar Crystal Ball maar ook funky partyplaten als The Chocolate Invasion en The Slaughterhouse. Ook bij de vrijgekomen pareltjes: The Truth - oftewel Prince solo op gitaar - en de verzameling intimistische pianoballades One Nite Alone, een collectie fraaie liefdesliedjes, ontdaan van alle franjes. Prince en een vleugelpiano, meer hoeft dat vaak niet te zijn.

Piano was het eerste instrument dat Prince ooit leerde spelen. Als kleine uk roffelde hij 'The Theme From U.N.C.L.E.' op de toetsen, evenals het thema van Batman. Veel van zijn hits ontstonden achter een buffetpiano, later aan de vleugel. Halverwege de jaren tachtig zou hij tijdens live-shows nu en dan een piano-interludium inlassen waar hij uitgebeende versies van zijn hits en van zijn beste albumtracks zou spelen. Het piano-kwartiertje uit de Lovesexy-tournee van ’88 was op dat vlak een hoogtepunt. ‘Starfish and Coffee’, ‘ Strange Relationship’, ‘When 2R in Love’ en ‘Condition Of The Heart’ kregen er bruisende piano-make-overs die bij het ontroerendste horen dat het Paarse Genie op een podium bracht. Van bovengenoemde tournee werd het concert in Dortmunt integraal opgenomen, in uiterst goede geluidskwaliteit. Kijk, dat men dát eens officieel uitbrengt.

Been there, done that

Waarom bovenstaande duiding? Omdat Piano & A Microphone 1983, de uit oude tapes gedistilleerde solorepetitie uit '83, opgenomen in het huis van Prince in Chanhassen, niet de verbazingwekkende, ruwe diamant is die, pakweg, het verloren gewaande Both Directions at Once van John Coltrane wél was. Zelfs de opgepoetste B-kantjes die vorig jaar op het geremasterde Purple Rain stonden, gooiden ons inziens hogere ogen dan de pianodemo’s op Piano & A Microphone 1983. Die b-sides plezierden zowel de nieuwsgierige leek als de hardcore-Princefan, die eindelijk obscure songs in uitmuntende geluidskwaliteit kreeg.

Uiteraard serveert Piano & A Microphone 1983 verrukkelijke, diepkervende liedjes waarin je de blues door de stembanden van Prince hoort vibreren. De zwarte spiritual ‘Mary Don’t You Weep’, dat u intussen ook kent van in de Spike Lee-film BlacKkKlansman, is daar een pakkend voorbeeld van. Maar ook het half geïmproviseerde ‘Why The Butterflies’, waarvan voor zover wij weten geen deftig geproducete versie bestaat, belicht Prince als een fenomenale gospelzanger die heus wel meer kon dan kirren met een kittig falsetje.

We zijn ook erg te spreken over ’17 Days’, waarin Prince stampvoetend de funk simuleert en gul is met een driftig door het duister tastende solo die jazz en rhythm & blues eert. De song zou later een cultreputatie verwerven als disco-achtig b-kantje: één van de meest schrijnende dansliedjes over hoe een gebroken hart toch zo moeilijk te lijmen valt. Het curiosum ‘Cold Coffee & Cocaine’ laat een ander soort Prince zien: de geinponem die zingt met het karikaturale pooierstemmetje van zijn alter ego Jamie Starr. Zijn jeugdvriend Morris Day imiteerde dat geile personage als zanger van The Time, de satellietband waarvoor Prince alle muziek schreef.

Kerstcadeautje?

Daarmee is het vet van de soep. Van ‘Purple Rain’ krijgen we een vage schets te horen. ‘International Lover’, in wezen een prachtsong, rijgt de melancholische akkoordensequenties aan elkaar maar lijdt hier onder een te veel aan improv. Interessant, die rudimentaire pianoversie, zij het weinig hoogdringend. Dat geldt ook voor ‘Strange Relationship’, een nummer dat in ’86 werd opgepikt voor The Dream Factory, de bootleg die een jaar later vervelde tot Sign O’The Times. Superbe popsong, maar hier slechts een schim van de definitieve versie. De Joni Mitchell-cover ‘A Case of You’ werd in 2007 toegevoegd aan een tribune-plaat voor de zangeres. U zoekt beter die versie op.

Albumhoes 'Piano & a Microphone 1983'. Beeld AP

‘Wednesday’, dat Prince in eerste instantie voor protegee Jill Jones schreef, lijkt hier wel een droedel. Benieuwd wat ervan zou zijn geworden als Jones het liedje had uitgewerkt.

In onze iTunes-bibliotheek zit een live-opname van de Piano & A Microphone-tournee uit 2016: een concert in Atlanta, de allerlaatste performance van Prince, opgenomen zeven dagen voor zijn dood. Prince had plannen om met die pianoconcerten naar Europa te komen en, ja, ook naar ons land. Kom ons niet vertellen dat er geen bruikbare opnames werden gemaakt van die concertreeks. Het zou een mooi kerstcadeau zijn. Hey, we laten het maar even vallen.

Piano & A Microphone 1983 verschijnt op 21/9 bij Warner.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234