Dinsdag 21/01/2020

Primal Scream overklast de concurrentie op Lokerse Feesten ****

Beeld alex vanhee

Geen Beady Eye op de vierde dag van de Lokerse Feesten, maar dat kon de pret niet drukken. Met White Lies hadden de organisatoren meteen een goeie vervanger gestrikt, en met Primal Scream stond sowieso één van interessantste bands op de affiche die Groot-Brittannië de voorbij decennia had voortgebracht.

Eigenlijk was het een geluk bij een ongeluk dat Beady Eye ter elfder ure verstek moest laten gaan op de Lokerse Feesten. Officieel omdat gitarist Gem Archer een ernstige hoofdwonde had opgelopen -zijn toestand blijkt stabiel, inmiddels- maar nu zanger Liam Gallagher momenteel in het oog van een mediastorm staat nu blijkt dat hij onlangs een kind heeft verwekt bij een vrouw die niet de zijne is, zal de zanger daar vast niet rouwig om zijn geweest.

Beady Eye huisvest viervijfde van Oasis, maar moet het helaas stellen zonder de man die daar de hits schreef, en dus toverden de organisatoren meteen een vervanger uit de hoge hoed die qua publiekstrekker eigenlijk nog meer tot de verbeelding sprak. White Lies (**1/2) is behoorlijk populair, en bovendien brengt het trio met 'Big TV' later deze week een gloednieuwe, derde cd uit.

Er stonden dus in primeur wat verse songs op de setlist, en de single 'There Goes Our Love Again' werd zelfs al erg vroeg prijs gegeven. Veel hits ook, met moderne postpunkclassics als 'To Lose My Life' en 'Farewell To The Fairground' als uitschieters. Alleen: White Lies is ondanks het succes en het overmatig touren nog steeds geen geweldige liveband, en ook nu trok de groep - aangevuld met twee extra krachten op keyboards en gitaar- een massieve geluidsmuur op waar weinig ruimte voor reliëf of nuance overbleef. Zanger Harry McVeigh -donkere, karakteristieke stem, nochtans- was bovendien wat te terughoudend om echt door te groeien tot de topliga van de charismatische frontmannen.

Smakelijk voorafje
Een paar uur eerder was gebleken dat ook The Fratellis (***) een zanger in de rangen had die net dat klein beetje je ne sais quoi miste om echt een band met het publiek te smeden. Dat was in Lokeren op dat moment sowieso niet evident, want de opkomst viel wat tegen. Al hield dat deze Schotten niet tegen om toch een tandje bij te steken. The Fratellis -na twee platen gesplit in 2009, maar inmiddels weer samen- zijn vooral bekend van 'Chelsea Dagger', een opzwepend stuk punkpop dat bij ons nadien een tweede leven begon als kenwijsje van 'Mijn Restaurant'. De band onderstreepte met een gebalde set dat ze nog wel meer troeven in de mouw had zitten. 'This Old Ghost Town' en 'Whistle For The Choir' waren compacte, melodieuze nummers met verfrissende samenzang waar je meteen goedgeluimd van werd, en met Hun Hit in de achterzak konden ze uiteraard op een mooie manier naar een climax toewerken. Een smakelijk voorafje, quoi.

Zichtbaar plezier
Met Primal Scream (****) stond gisteravond één van de meest invloedrijke indie-bands op de affiche die Groot-Brittannië de jongste decennia heeft voortgebracht. Eén van de meest avontuurlijke, bovendien, en dat merkte je aan de set die het gezelschap rond de slungelige Bobby Gillespie in elkaar had gepuzzeld. Van furieus piepende psychedelica (opener '2013') over gospelhouse ('Movin' On Up') tot opzwepende avant-garde ('Swastika Eyes') en ranzige rock-'n'-roll (het tot in de staart opgespaarde 'Rocks') : Primal Scream had het allemaal in de vingers. Die nieuwsgierigheid om voortdurend nieuwe paden te verkennen is er -naast het legendarische druggebruik van de inmiddels helemaal afgekickte Gillespie- mee de oorzaak van dat de groep nooit tot de diepste kern van de mainstream is doorgedrongen, maar dat deert niet.

Het zopas verschenen 'More Light' - de tiende cd, inmiddels- behoort tot de beste die het gezelschap ooit heeft opgenomen, en ook live stond de band met zichtbaar plezier op het podium. 'Loaded' - de nineties-classic waarop Primal Scream dub, soul en house koppelde aan de uit The Wild Angels gesampelde stem van acteur Peter Fonda- klonk ook tweeëntwintig jaar na datum nog alsof het gisteren werd opgenomen, en met 'Jailbird' stond er zelfs nog een streepje countryblues op het programma. De set ging zoveel verschillende richtingen uit dat het op papier haast niet anders kon of de songs hingen als los zand aan elkaar. Dat Primal Scream het niettemin voor elkaar kreeg om ondanks al die diversiteit in elk nummer haar eigen karakter te bewaren, bevestigde vooral dat Gillespie en zijn vrienden zelfs na een carrière van dertig jaar nog steeds de vinger aan de pols hadden. Voor de slechte verstaander: een topconcert.


White Lies Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Primal Scream Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234