Donderdag 28/05/2020

Review

Prefab Sprout - 'Crimson/Red' ****

Beeld kos

Na dertien jaar stilte heeft Prefab Sprout een nieuwe plaat uit, waarop de uit Newcastle afkomstige band laat zien dat perfecte popmuziek niet dom of zielloos hoeft te zijn. Resultaat: een imposante comeback.

De verleiding is groot om Prefab Sprout een eightiesband te noemen. Tot voor kort viel daar zelfs wat voor te zeggen, want na meesterwerken als 'Steve McQueen' (1985), 'From Langley Park to Memphis' (1988) en 'Jordan: The Comeback' (1990) werd het wat stiller rond de Britse groep. En aangezien frontman Paddy McAloon een broertje dood had aan toeren, raakte het gezelschap nadien langzaam in de vergetelheid.

Op de koop toe sukkelde McAloon met zijn gezondheid. Een hardnekkige oogziekte zorgde ervoor dat hij lange tijd quasi blind was, en ook zijn gehoor moest er deels aan geloven. De zanger bracht in 2003 nog wel de experimentele, goeddeels instrumentale soloplaat 'I Trawl the Megahertz' uit, maar voorts ging hij steeds meer als een kluizenaar leven. Alles wees er bijgevolg op dat je het voortaan met de herinnering aan oude classics als 'When Love Breaks Down', 'Cars & Girls' en 'The King Of Rock' zou moeten stellen.

Radiogeniek
Maar net als je dacht dat Prefab Sprout definitief naar Radio Nostalgie was verbannen, keert de groep terug met 'Crimson/Red', een plaat die zich met het allerbeste werk kan meten. De tien songs zijn wars van machismo, bevatten geen spat rock-'n-roll en gaan voorbij aan de hypes die vandaag in zwang zijn. In de plaats daarvan maakt McAloon wat hij het beste kan: radiogenieke pop die tot in de kleinste details is uitgewerkt, met sierlijke melodieën die evenveel gratie als stijl verraden.

Eén blik op de titels, en je weet ook in welke divisie McAloon als tekstschrijver speelt. 'The Best Jewel Thief in the World', 'List of Impossible Things', 'Grief Built the Taj Mahal', 'Devil Came A-Calling': stuk voor stuk voorbeelden van de behendigheid waarmee McAloon met woorden speelt. De liefde voor het ambacht spat uit de groeven, maar zonder dat daar verder veel theater of pose aan te pas komt.

Jazeker, de muziek is clean als het beste van Steely Dan. En inderdaad, McAloon is een van de beste leerlingen in de masterclass van Burt Bacharach, een van de mensen die popmuziek als het ware heeft uitgevonden. Maar hoe perfect de nummers op 'Crimson/Red' ook zijn, ze doen nooit steriel aan. Integendeel. De zachte stem van McAloon, de klaterende akoestische gitaren, dat streepje mondharmonica zelfs: alles straalt warmte uit. Precies die warmte waar het veel platen vandaag aan ontbreekt.

Prefab Sprout behoort, net als The Blue Nile, The Divine Comedy, Crowded House, The Smiths, Talk Talk en Aztec Camera, tot de bands die er in de jaren tachtig voor zorgden dat je een alternatief had voor de machinale pop uit de hitfabriek van Stock, Aitken & Waterman. Vandaag regeren er andere namen en heeft het grote publiek weer nieuwe helden. Maar de behoefte aan een groep als Prefab Sprout is er zeker niet minder op geworden.

Een eightiesband? Nee. Dit is muziek voor alle tijden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234