Woensdag 17/07/2019

Muziek

Precies 25 jaar geleden maakte Suede Engeland weer cool

Foto van de groep Suede in 1992, 26 jaar geleden. Een jaar later kwam hun debuutalbum uit. Beeld Mick Hutson

Deze maand een kwarteeuw geleden verscheen het debuutalbum van de Londense band Suede. Naar Suede, dat nu in een mooie jubileumbox opnieuw verschijnt, werd in de Britse media reikhalzend uitgekeken.

Het was begin 1993 en Amerikaanse grunge domineerde de rockmuziek. Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden en Alice In Chains beleefden hun hoogtijdagen. Het eveneens Amerikaanse Smashing Pumpkins was in Groot-Brittannië de snelst rijzende alternatieve rockband.

De Britse popmuziek werd vooral beheerst door de dance. De jaren van hegemonie van de zogeheten Madchester-scene rond Happy Mondays en The Stone Roses waren voorbij, en de shoegaze-bands (Ride, Slowdive en My Bloody Valentine) raakten uit de mode.

Waar bleef het Britse antwoord op de Amerikaanse rock? Werd het niet weer eens tijd voor een update van de eigen Britpop-sound uit de jaren zestig en zeventig? The Beatles, The Kinks, David Bowie en zelfs The Smiths: je hoorde het nergens meer terug.

Verkooprecords

En daar was zo in 1992 ineens Suede. Een flamboyante zanger (Brett Anderson) en een gitarist (Bernard Butler) die zich opdrong als de meest getalenteerde sinds Johnny Marr van The Smiths.

Suede haalde de voorpagina’s van de toen zeer talrijke en invloedrijke Britse muziekbladen al voordat hun eerste single The Drowners verscheen en werd met typisch Brits gevoel voor overdrijving maar meteen tot beste Britse band van het moment uitgeroepen.

Maar niet alleen de pers smachtte naar iets nieuws van eigen bodem. De Britse platenkoper ook. Het debuutalbum Suede verbrak in april 1993 verkooprecords die de Britten sinds Frankie Goes To Hollywood tien jaar eerder niet meer hadden meegemaakt.

De androgyne voordracht van Anderson, gekoppeld aan de prachtig lyrische gitaarpartijen van Butler hadden een geluid opgeleverd waarin het beste, meest extravagante van David Bowie uit de jaren zeventig samenkwam met de sterkste popsongs van The Smiths uit de jaren tachtig.

Begin van de Britpopgolf

Suede bestaat nog altijd, zij het zonder Butler die de band tijdens de opnamen van het tweede album Dog Man Star (1994) al verliet. De band maakte misschien ook wel betere platen dan het debuut, denk bijvoorbeeld aan Coming Up (1996). Maar Suede was behalve een sterke liedjesplaat ook een plaat die het begin markeerde van een omwenteling in de Britse pop.

Hier begon de Britpopgolf die met bands als Blur, Pulp, Elastica en Oasis een paar jaar later de popwereld zou overspoelen.

Maar ‘Cool Brittannia’ was in 1993 nog ver weg, zo staat nu te lezen in
Coal Black Mornings, het autobiografische boek dat Suede-voorman Brett Anderson gelijktijdig publiceerde met de vier cd’s en een dvd tellende jubileumbox gewijd aan het album Suede.

Brett Anderson van Suede in 2011 in Duitsland. Beeld EPA

Anderson beschrijft hoe hij opgroeide in armoede in de zogeheten council estates, de betonnen buitenwijken van Hampstead Heath in Londen, en bezeten raakte van muziek van onder meer The Smiths en de Pet Shop Boys. Hij vertelt over zijn eerste liedjes in een bandje dat hij begon met zijn vriendin Justine Frischmann, die hem later zou verlaten voor Blur-voorman Damon Albarn en zelf met haar band Elastica veel succes had.

Maar daarover staat in de fraai geschreven memoires niks te lezen. Over het succes van Suede evenmin, want Anderson stopt zijn relaas voordat hij met zijn band het platencontract tekent. Zijn boek gaat over de weg naar de roem, niet over de roem, want ‘het laatste wat ik wilde was een coke and gold discs-boek publiceren.’

Najagen van obsessies

Dat is misschien jammer, maar box en boek vormen nu samen wel een mooi geheel. De muziek op de box begint eigenlijk waar het boek ophoudt. Dat veel liedjes over liefde en jaloezie gaan en het vergeefs najagen van obsessies, verbaast geen lezer meer die aan de box begint.

Daarop talloze versies van liedjes die nog altijd tot het beste van Suede behoren. De singles
Metal Mickey en Animal Nitrate maar ook b-kantjes als He’s Dead en, mooist van allemaal, My Insatiable One.

De dvd bevat een paar tv-optredens en een veel te lang interview met Anderson en Butler waarin ze vaak vaag en onbegrijpelijk hun vroege werk belichten. De beste achtergrondinformatie staat te lezen in Andersons voortreffelijke memoires. Een boek dat eigenlijk schreeuwt om een vervolg. Want van iemand die zo treffend met een gezonde dosis zelfspot kan schrijven als Anderson willen we juist wél weten hoe hij zijn gouden ‘coke-jaren’ heeft beleefd.

Suede – 25th Anniversary is nu uit bij Edsel Records. Het boek Brett Anderson: Coal Black Mornings is uit bij Little Brown.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden