Woensdag 13/11/2019

Review

Pixies met pieken en dalen in een uitverkochte AB ***

Een duidelijk afgeslankte Francis oogde opvallend fit. Beeld Alex Vanhee

De opwinding die aan de twee razendsnel uitverkochte optredens in de Ancienne Belgique vooraf ging was van die aard dat het haast leek of de Pixies nooit eerder op Belgische bodem had gespeeld, terwijl ze drie jaar geleden nog gewoon in de Lotto Arena stonden. Eén primeur was er wel: de legendarische rockgroep trad voor het eerst in ons land op zonder bassiste Kim Deal.

Veel belangrijker dan de kwestie of de Pixies zonder Deal wel bestaansrecht hebben, is de vraag of de groep in 2013 nog een echte toekomst heeft. De band uit Boston bracht eind jaren tachtig, begin jaren negentig een handvol baanbrekende platen uit, maar het bleef een cultband met een al bij al vrij beperkte aanhang. Sinds de split in '93 groeide het viertal tot zijn eigen verbazing uit tot één van de meest invloedrijke rockgroepen aller tijden. Nirvana, Pavement, Radiohead, Placebo en TV On The Radio zijn maar enkele van de eindeloze reeks namen die de Pixies als een belangrijke inspiratiebron citeren, en de non conformistische luid-stil-luid-structuur waar Black Francis en zijn vrienden destijds naam mee maakten is inmiddels haast gemeengoed geworden.

De onvermijdelijke reünie volgde elf jaar later, maar wat een creatieve heropstandig had kunnen zijn werd weinig meer dan een lucratieve cash-in oefening. Mooi dat een paar jongere generaties de kans kregen om de band toch nog live te zien, maar op één nieuw nummer en een cover van Warren Zevon na bleef vers materiaal uit. In plaats daarvan volgden de heruitgaven, liveplaten, box sets, dvd's en compilaties met onvindbaar geworden b-kantjes elkaar aan een verschroeiend tempo op.

Tot nu. In juni kondigde bassiste Kim Deal aan dat ze uit de groep stapte, en vrijwel meteen verscheen er een nieuwe single. Inmiddels is er ook een zeer behoorlijke EP uit, die de volgende maanden zou moeten worden opgevolgd door nog meer onuitgegeven werk.

In Brussel begon de band meteen met twee publieksfavorieten. Opener 'Wave Of Mutilation' deed in die akoestische versie wat slordig en futloos aan, en ook het voluit meegescanderde 'Where Is My Mind?' had wat snediger gemogen. Lelijk decor, ook. De band speelde voor een muur van metalen golfplaten, en boven de band hing vooral wit licht.

Maar naarmate het optreden vorderde vond de groep haar vorm terug, en met 'Here Comes Your Man', 'Monkey Gone To Heaven' en het verpletterende 'Velouria' werden op gezette tijdstippen goeie, compacte versies van de classics gespeeld. Op die momenten voelde je meteen waarom de Pixies tot levende legendes waren uitgegroeid. Ook opmerkelijk: een duidelijk afgeslankte Francis oogde opvallend fit, en nieuweling Kim Shattuck maakte een veel dynamischer indruk dan haar onvervangbaar geachte voorgangster ooit had gedaan.

Ook het nieuwe 'Another Toe In The Ocean' had alles om een blijver te worden: kort, poppy en toch een tikje tegendraads. Alleen werden die pieken aan elkaar gehaakt door passages die de aandacht echt deden verslappen. 'Broken Face', 'Andro Queen' en 'Silver Snail' haalden niet alleen het tempo naar beneden, maar deden ronduit overbodig aan. En zo kon je niet anders dan vaststellen dat zelfs bij een uitstekende groep als de Pixies de kloof tussen de uitschieters -de 'hits', zeg maar- en de rest van het repertoire tamelijk groot is.

Naarmate de set vorderde werden de impasses gelukkig zeldzamer, en met 'Gouge Away', 'Bone Machine' en 'U-Mass' scoorde de band zowaar drie keer na elkaar. Maar net voor het snoeiharde 'Planet Of Sound' de set afrondde, dwaalden je gedachten toch weer af tijdens het nieuwe, kleurloze 'Greens And Blues'. Met een tweede, elektrische versie van 'Wave of Mutilation' -glansrol voor gitarist Joey Santiago- ging de band nog één keer voluit, voor een rauw 'Rock Music' een streep onder de bisronde trok.

Conclusie? Een concert dat wat traag op gang kwam, wat teveel ballast met zich meesleepte, en uiteindelijk dankzij een handvol uitschieters toch kon overtuigen. Niet kwaad, al had er -met een strakkere, gebaldere set- nog veel meer ingezeten.

Nieuweling Kim Shattuck maakte een veel dynamischer indruk dan haar onvervangbaar geachte voorgangster ooit had gedaan. Beeld Alex Vanhee
Naarmate het optreden vorderde vond de groep haar vorm terug. Beeld Alex Vanhee
Conclusie? Een concert dat dankzij een handvol uitschieters toch kon overtuigen. Beeld Alex Vanhee
Setlist
1. ’Wave Of Mutilation’
2. ’Where Is My Mind?’
3. ’In Heaven’
4. ’Andro Queen’
5. ’Nimrod’s Son’
6. ’Break My Body’
7. ’Brick Is Red’
8. ’Here Comes Your Man’
9. ’Indie Cindy’
10. ’Another Toe in the Ocean’
11. ’River Euphrates’
12. ’Monkey Gone to Heaven’
13. ’Velouria’
14. ’Havalina’
15. ’Gouge Away’
16. ’Bone Machine’
17. ’U-Mass’
18. ’Broken Face’
19. ’Isla de Encanta’
20. ’What Goes Boom’
21. ’Silver Snail’
22. ’Caribou’
23. ’Greens and Blues’
24. ’Planet of Sound’
--- ---
25. ’Hey’
26. ’Wave of Mutilation’
27. 'Rock Music'
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234