Donderdag 12/12/2019

Interview

Pixies: ‘Laten we eerlijk zijn: we doen al dertig jaar hetzelfde’

De Pixies hebben een nieuwe plaat uit en staan daarmee op vanavond in Vorst Nationaal. ‘Beneath the Eyrie’ is hun derde langspeler sinds de reünie in 2004 en werd eind 2018 in drie weken tijd opgenomen.

Mensen met veel tijd raden we ten zeerste It’s a Pixies Podcast op Spotify aan, waarin het volledige opnameproces wordt gevolgd. Wij houden het iets beknopter en voelen Joey Santiago aan de tand, de gitarist die voor het eerst in zijn leven een plaat opnam zonder stuk in zijn kraag.

Beneath the Eyrie werd opgenomen in amper drie weken tijd, zonder preproductie. Een compleet andere aanpak dan voor Head Carrier, nochtans ook ingeblikt met producer Tom Dalgety.

“We hebben een paar weken uitgetrokken om demo’s op te nemen, zodat Tom een idee had van de songs. We waren heel tevreden over Head Carrier, waarvoor we op voorhand wekenlang hadden samengezeten, en wilden absoluut opnieuw met Tom werken, dus moesten we een nieuwe aanpak verzinnen. Sleur moet je namelijk koste wat het kost vermijden. De songs op de demo waren verre van afgewerkt, en zeker drie songs die op de plaat staan, hebben we in de studio geschreven. Zelf heb ik geen voorkeur voor een bepaalde manier van werken, ik doe wat de situatie van mij verlangt.”

Jullie doken de studio in vlak na de Surfer Rosa-tournee. Ideaal, omdat de groep dan een goed geoliede machine is?

“Hm, even ontspannen kan ook geen kwaad, hoor. Drie weken pauze zou ideaal zijn. Alles tussen drie weken en twee maanden, ook omdat ik me na twee maanden steendood begin te vervelen. Als je weet dat je de studio ingaat, kun je geen ander werk aannemen, begrijp je?”

Worden de Pixies na een pauze snel weer de Pixies, of duurt het even voor er weer van een groepssound sprake is?

Pretty damn quick. We weten wat we kunnen, en laten we eerlijk zijn: we doen al meer dan dertig jaar hetzelfde. (lacht)

Weet je nog welke song jullie het eerst hebben gespeeld toen jullie in 2003 voor het eerst in tien jaar weer samenkwamen?

“Nee, maar ik weet wel nog dat het redelijk magisch was om weer samen te spelen. Pixies hebben iets… speciaals. Een bepaalde feel. We are quantized, niemand anders kan klinken als wij. En om zo te klinken, hoeven wij niets anders te doen dan gewoon te beginnen spelen. Het was heel bijzonder om dat na tien jaar weer te horen en te voelen.”

Denk je dat je een compleet andere gitarist had kunnen zijn, mocht je nooit bij Pixies hebben gezeten?

“Goede vraag, maar ik denk het niet. Toen ik op de universiteit zat, ben ik een kerel tegengekomen die mij als gitarist de ogen heeft geopend. Ik liet hem een akkoordenreeks zien die ik had verzonnen, op papier. Hij pakte een pen en schreef er een stel noten bij: ‘Als je deze en die noot erbij speelt, zal dat altijd werken.’ Ik ging naar huis, pakte mijn gitaar, en speelde wat hij had opgeschreven. Wow, was me dat een eye opener! Het was niets speciaals hoor, en elke gitarist die een beetje theorie kent, zal denken: ‘Wist die domkop dat niet?’ Maar voor mij was het de heilige graal. Ik heb nooit meer omgekeken. En eigenlijk heb ik nooit meer iets anders gespeeld dan wat die kerel mij die dag heeft geleerd. Als Charles (Thompson, de echte naam van Pixies-frontman Frank Black, red.) met een nieuwe song komt aanzetten, schrijf ik altijd eerst de akkoorden op. En dan schrijf ik er de noten bij die ik ga spelen.”

Op Spotify staat een geweldige twaalfdelige podcast waarin jullie gevolgd worden bij elke fase van het opnameproces van Beneath the Eyrie. Was dat niet een beetje beangstigend?

“Nee, want de crew die de podcast gemaakt heeft, gebruikte piepkleine microfoons, je merkte vaak niet eens dat ze aan het opnemen waren. Soms gebeuren er minder fraaie dingen en wordt er meer gevloekt dan menselijk mogelijk is, but hey: we hebben geen geheimen. We hebben er helemaal niets laten uithalen.”

Ik heb altijd gedacht dat er buiten de muziek bij de Pixies niet veel plezier te rapen viel, en dat jullie naast het podium een saaie bende waren, maar na drie afleveringen van It’s a Pixies Podcast dacht ik: ‘Ik zou best een Pixie willen zijn.’

“Het is ooit anders geweest, dat kun je zien in LoudQUIETLoud, de documentaire over onze reünie in 2004. We waren allemaal zeer gereserveerde mensen toen, stil, beschermend. Maar we zijn vrijer nu, en niet meer zo bezorgd om de consequenties van wat we zeggen en doen. Veel heeft te maken met Paz (Lenchantin, de bassiste die in 2014 de Pixies vervoegde, red.), die een nieuwe attitude in de groep heeft gebracht.”

Ik heb ook gemerkt dat jullie hard werken aan en discussiëren over songs die de plaat uiteindelijk niet halen.

“Als we voelen dat iets geen potentieel heeft, laten we het meteen vallen. Maar de songs die we hadden, waren allemaal goed, ook al zijn ze toevallig niet op deze plaat beland. Omdat ze een tikje te hard op iets anders leken, omdat ze de flow verstoorden… Er zijn zo veel dingen waar je rekening mee houdt als je de tracklist gaat samenstellen. En die songs zijn niet weggegooid, die duiken heus nog weleens op.”

Komen jullie goed overeen als de tracklist moet worden samengesteld?

“Meestal wel, al was ik een beetje verbaasd dat ‘Hear Me Out’, een song die Paz zong, het niet heeft gehaald. Ik moet toegeven dat het op de plaat de ‘rare’ song zou zijn geweest, but I like weird. (lacht)

Dit was de eerste opnamesessie die je volledig nuchter hebt ondernomen. Hoe was dat?

It sucked. (lacht) Ik had graag af en toe een biertje gewild, maar ik ken mezelf: het blijft niet bij eentje. En het zou eigenlijk ook geen biertje zijn geweest: martini’s waren meer mijn ding.”

Je hebt zelfs een groep gehad die The Martinis heette, met je ex-vrouw, Linda Mallari.

“Yep. Linda lustte ook weleens een Martini of zes, zeven, dus die naam was snel gevonden. (lacht)

Waarom ben je uiteindelijk gaan afkicken?

“De drank deed het niet meer. Noch voor mij, noch voor andere mensen. (lachje) Het was gewoon één grote puinhoop geworden.”

Heb je de drank vervangen door iets anders?

“Golf. En ik probeer te mediteren. And I’m smoking like a motherfucker. En ik drink massa’s koffie en eet veel suiker. Ik ben hard op weg om een nuchtere diabeticus met longkanker te worden. (lacht) Met roken moet ik dringend stoppen, mijn zoon en dochter zitten voortdurend op mijn nek. Terecht natuurlijk, ze willen dat ik er nog een tijdje ben. Met golf ga ik nooit stoppen.”

Al tegen Alice Cooper gespeeld?

“Nee, wel tegen Rivers Cuomo van Weezer. Ik ken veel bevriende muzikanten die golfen: Mark Foster van Foster The People, Buzz Osborne…”

Buzz Osborne van The Melvins?

Yep, en hij is heel goed.”

Ik kan me er niets bij voorstellen.

“Ik ook niet, tot ik hem zag spelen. Ik had eerst niet in de gaten dat hij het was. Ik dacht: die vent ken ik ergens van, en hij ziet er, euh, anders uit dan de andere golfers. Fuck, it’s Buzz from The Melvins!’ Op de golfbaan schreeuwt hij niet zo hard als op het podium. (lacht)

Pixies-drummer David Lovering is een goochelaar. Probeert hij weleens iets uit op jullie?

“Wees maar zeker. Crazy stuff. Je moet het zien om het te geloven, maar ik verzeker je: het gaat verder dan wat konijnen uit zijn drumkoffers tevoorschijn toveren. En in al die jaren heeft hij nog nooit van één truc het geheim verklapt. Goochelaarsomerta.”

Als ik foto’s van de Pixies bekijk, ben jij duidelijk het enige groepslid dat al eens langer dan een minuut nadenkt over welke kleren hij gaat aantrekken.

“Ik ben ermee begonnen nadat ik gestopt was met drinken. Ik wilde een nieuwe look, een nieuwe versie van mezelf creëren, en ik ben pakken beginnen te dragen. Ik heb me al afgevraagd: ‘Zie ik er nu niet te dressy uit voor de Pixies?’ Maar ik voel me er gewoon goed bij, en dat is voor mij het belangrijkste. Ik hou van het ritueel: ik trek mijn pak aan, en get ready for life.”

Heeft de rest er al iets van gezegd?

“Nee. Ik denk niet dat de rest al heeft gemerkt dat ik tegenwoordig pakken draag. (lacht)

‘Beneath the Eyrie’ van Pixies is uit bij Infectious.

© Humo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234