Zaterdag 28/03/2020

Review

Pinkpop 2013: Gabberen met roze hoedjes op

Beeld Alex Vanhee

En voor je het weet ben je op de schouders van een bonkige Hollander getild en gepassioneerd aan het blèren op 'Use Somebody' van Kings of Leon. Met lauwe pilsjes, kroketten en een voorsmaakje van wat deze zomer naar België komt overgewaaid, zet Pinkpop de festivalzomer goedgemutst in.

Er staat een paar duizend man om me heen, licht uit en klaar om te gaan. Wanneer The Opposites vervolgens de hardcore beat van 'Thunder' loslaten, gaat Pinkpop compleet kapot. Het publiek slaat collectief aan het hakken. Big2 en Willy springen van het podium de frontstage in en surfen over het volk heen. Na afloop zoomt de camera doodleuk in op het 'verboden te crowdsurfen'-bordje. Neemt niet weg dat de rappers zojuist na lang aanwakkeren de hele wei in de fik hebben gestoken.

Daar nemen ze anders wel hun tijd voor. Hun rustige aanloop zag onder meer 'Sukkel voor de liefde' verzanden in een halfwassen versie. Herstel dat nummer in ere en check de video op YouTube. Ergens halverwege lost de hiphophitmachine 'Hey DJ' uit hun nieuwste langspeler Slapeloze nachten. Willy merkt op dat het aangeleerde danspasje wel "errug schatteug" is en dat we daarom toch niet hier zijn. Zo is het maar net. Die injectie dubstep komt geen seconde te vroeg, het duo 'Dom, lomp en famous' en 'Broodje bakpao' gaat erna lekker aan het gabberen. Zoals ze al schreeuwden: weer-ga-loos. Het bleek de ware aftrap van de 44ste editie van het Pinkpopfestival.

Want de eerste dag, die komt maar mondjesmaat op gang met de van eigen bodem aangewezen opener Handsome Poets. Gehuld in een kitscherige chinoiserieblouson en gewapend met een glimlach die zelfs de meest hardvochtige schoonmoeder doet verbleken, doet zanger Tim van Esch zijn best om iedereen op te warmen. Zo mag het publiek meezingen met álle elektropopnummers, krijgt het de opdracht om harder te gillen dan de buren van de linkerzijde en moet het tot driemaal toe bevestigen dat ze er toch echt wel zin in hadden. Gezellig, als je dat geforceerde negeert.

Toegegeven, zo'n mainstage openen is veelal een ondankbare onderneming, maar voor zulke flauwe muziek bestaan weinig excuses. Even later mogen de Amerikanen van Paramore dat nog eens overdoen. Wie? Para-more! Na een ongelukkige personeelswissel in 2010 is de groep rond frontvrouw Hayley Williams intussen toe aan zijn vierde plaat vol emopoppunk. Het recept is simpel maar doet zijn werk. De band zet in met gierende gitaren, houdt er stevig de vaart in en Hayley plakt daar haar puberale teksten over. Vrijdag lijkt ze de hard aan steroïden verhangen versie van Pippi Langkous, met haar oranje haren en spastische highkicks schopt ze aardig keet. Aan energie geen gebrek bij Paramore, maar een echte connectie maken lukt niet. Alleszins niet voor iedereen achter de eerste paar rijen, waar fans met tranen in de ogen staan toe te kijken. Jammer dus dat ze meer bekende nummers zoals 'That's What You Get' en 'Brick By Boring Brick' opspaarden tot het eind.

Jared
Na de energiebom die Paramore dropte op het hoofdpodium, staan hun landgenoten van Jimmy Eat World klaar aan de overzijde van de wei. Onderweg worden we verleid door de rust en stilte van de Kalm Aan Laan, een oase middenin veertigduizend festivalgangers. Even achteroverleunen in een hangmat met ene Arjen uit Heerlen, een verse smoothie en een rib recht van de barbecue. Laat het duidelijk zijn, dit is de plek voor de betere culinaire festivalervaring.

Currykraampjes, een dessertencaravan, ter plaatse bereide falafel en heel veel zitzakken, de wachttijden lopen op, praatgasten komen en gaan en voor ik het weet is het tijd voor The Killers. De groep uit Las Vegas vuurt de ene na de andere hit af in een set vol publieksfavorieten. Met 'Mr. Brightside' gaat de beuk er meteen in. Zanger Brandon Flowers blijkt wel erg aanwezig in de geluidsmix die de decadente synthrock moet overbrengen naar de wei, zijn stem slaat meermaals over, maar daar stoort niemand zich aan. Zeker niet tijdens het massaal meegezongen 'Human'. Er wordt gedanst rond een vreugdevuur terwijl The Killers in hoog tempo naar een finale toewerken met 'Somebody Told Me', 'Read My Mind' en 'When You Were Young'. De eerste portie vuurwerk kondigt de nacht aan.

De volgende ochtend in de trein naar Landgraaf komen we Saartje en Elise tegen, twee chiromeisjes uit Mol. Zij zakken speciaal af om Thirty Seconds to Mars te zien, de groep rond acteur Jared Leto. Zij en duizenden andere fans gaan hard voor hun held. Die heeft het slim bekeken: in plaats van zelf het werk te doen, haalt hij een fan uit de massa om de show te stelen. Een jongen in een zebrapak klautert het podium op en mocht samen met Leto het publiek bespelen tijdens 'Search + Destroy'. Leuk. Het doet bijna de rest van de pompeuze performance vergeten. 30 Seconds To Mars maakt bombastische emorock vol slogans, statements en filosofieën voor het leven. Het refrein van 'This Is War' bewijst dat helemaal. "It's the moment of truth, and the moment to lie. The moment to live and the moment to die. The moment to fight, the moment to light. To fight, to fight, to fight!" Vooraan gaan er wat vuisten de lucht in, maar goed, rockster zijn is niet Leto's beste rol. Voor 'Do or Die' mag heel Pinkpop figureren in de videoclip die de groep inblikt met livebeelden. Leto haalt een Nederlandse driekleur boven, drapeert hem om zijn schouders en wanneer hij dan eindelijk zijn zonnebril afneemt, zie je dat hij precies weet in welke camera hij moet kijken.

Even pretentieus maar tonnen vermakelijker was Miles Kane in de tent naast het hoofdpodium. De Brit staat stijf van de arrogantie maar die air zit hem als gegoten. Met veel bravoure zet hij een set neer die volstak van het gitaargeweld. Alleen jammer dat zijn nieuwe nummers het vooralsnog niet halen van een 'Inhaler' of 'Come Closer'.

Qua arrogantie moet ook kwartet Palma Violets niet onderdoen, maar hun set blijkt te rommelig om van een overwinning te spreken. Als referenties weerklinken The Clash en The Ramones maar evenzeer het vroege Libertines. Alleen drapeert Palma Violets over die rammelende gitaren een orgeltje dat alles een stukje psychedelischer maakt. Voorts schreeuwen ze de hele tent bij elkaar in een vroege aanval op je gehoorgang. Ze zijn jong, ze zijn wild en klinken alsof er niets gepland is aan het hele spel. Onstuimig steken ze aan het eind nog 'Brand New Song' af. Alleen de gitarist en drummer blijven over, de andere twee verkozen om compleet loos te gaan. Ze springen van links naar rechts tegen elkaar op, duiken het publiek in om terug te keren voor een geimproviseerd dansje.

Polonaises
Tijdens 'Post Break-Up Sex' van The Vaccines bijna omver gelopen worden door Obelix. Of beter een man die op het punt staat te trouwen, verkleed als de Galliër. Hopelijk krijgt zijn aanstaande nooit de foto's onder ogen. Op het podium gaat het Londense viertal venijnig voort. Ze rammen even hard als Palma Violets maar weten onder de drie minuten telkens meer melodie te vatten dan de jonkies. Op een kleine veertig minuten laten Justin Young en strijdmakkers zondag zestien nummers los. Het zou een wervelende pletwals moeten zijn maar na de plotse regenbui is de zin ver te zoeken. Het desolate 'No Hope' past bij de stemming maar daarna is het zoeken naar aandacht. Enkel 'Nørgaard' weet je nog even bij de keel te grijpen maar alles daartussen is een slappe hap.

Voor La Pegatina, pretorkest uit Spanje, is Pinkpop een speciale gelegenheid. Ze vieren tegelijk hun tienjarige bestaan en het zevenhonderdste optreden. "Arriba arriba! Sombrero!", kirren mijn enthousiaste buren. Wanneer de zeven Catalanen een confettikanon afsteken, barst het feestje in de Nederlands-Limburgse carnavalstreek meteen los. Tegen het festijn van La Pegatina bestaat weinig verweer. Klappende handjes gevolgd door kleine polonaises en een mariachiversie van 'Er staat een paard in de gang': meer is er niet nodig voor een uitzinnige menigte.

Daar heeft ook Ellie Goulding geen moeite mee. Alleen komt de popster wel erg magertjes voor de dag. Niet helemaal bij stem werkt ze zich moedig een weg door de set. 'Lights' had het hoogtepunt moeten zijn, maar daarvoor klinkt Goulding te hees.

Kippenvel
Lianne La Havas doet het later een pak beter. De Britse met Griekse en Jamaicaanse roots glijdt vloeibaar langs soul, naar rock-'n-roll om altijd weer terug te keren naar pop. In een blauwe tutu overtuigt de zangeres met een ijzersterke, funky versie van 'Forget', die aanzet tot dansen. La Havas is ontwapenend wanneer ze in 'Age' zingt over een relatie met een oudere man. Met haar eerlijkheid, plus dat rauwe kantje dat haar stem plots aanneemt, krijgt ze de hele tent op haar hand. De fragiele ballad 'Gone', enkel begeleid op piano, zorgt voor hét kippenvelmoment van het weekend.

Nog hoogtepunten? Queens of the Stone Age uiteraard, op vrijdagavond. Josh Homme en band zijn eindelijk weer fit genoeg om er een snok aan te geven. Vanavond doen ze dat in het Brusselse Koninklijk Circus vast nog eens over, dus sparen we onze adem voor een verslag van dat Belgische concert.

Ook Kings of Leon maakt zaterdag zijn topstatus waar. Het viertal staat na een periode van afwezigheid en drank weer als headliner op de festivals. Van de aankomende plaat spelen ze bitter weinig, de neven kiezen voor een set die plukt uit vroeger werk. Maar wat hebben ze toch een pak wereldnummers in hun repertoire steken. Dan sta je daar in het schemer van de avond en voor je het weet ben je op de schouders van een bonkige, blonde Hollander getild en gepassioneerd aan het blèren op 'Use Somebody'. Daar vangt de band in een klap hét festivalgevoel. Omringd door vreemden ervaar je collectief dezelfde emoties, maak je deel uit van dezelfde beleving. Daar komen zelfs die roze hoedjes niet in tussen.

Pinkpop trapte afgelopen weekend het Nederlandse festivalseizoen af.Beeld Alex Vanhee
Kings of Leon maakte zijn topstatus waar.Beeld Alex Vanhee
The Opposites.Beeld Alex Vanhee
Josh Homme van Queens Of The Stone Age.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234