Vrijdag 21/02/2020

Recensie

Pijnlijk portret over pedofilie: ‘Muidhond’ is niet ontroerend, wel uiterst ongemakkelijk ★★★☆☆

Tijmen Govaerts en Julia Brown in 'Muidhond'.Beeld RV ©Marnik Boekaerts

Al bij al gebeurt er niet zo veel in Muidhond. Maar wat er in het hoofd van Jonathan plaatsvindt, dat is vaak beklijvend. Hoofdrolspeler Tijmen Govaerts is indrukwekkend in dit vaak pijnlijke pedofielenportret.

In het Oscar-winnende Moonlight zit er een prachtige, ontroerende scène waarin een verloren kind zwemles krijgt van de volwassen man naar wie hij opkijkt. Een gelijkaardige scène zie je ook in Muidhond. Alleen is ze, hoewel mooi in beeld gebracht, in deze film niet echt ‘prachtig’ of ‘ontroerend’. Eerder ongemakkelijk.

De zwemleraar is hier de zwijgzame jongeman Jonathan (Tijmen Govaerts), de leerling is het negenjarige meisje Elke (Julia Brown). De ongemakkelijkheid schuilt in Jonathans geheim: hij is een pedofiel. Net vrij uit de gevangenis – waarvoor hij vast zat, wordt nooit helemaal duidelijk – stort hij zich op het verzorgen van een muidhond, een soort vis, om niet met andere mensen te moeten omgaan. Hij is wanhopig op zoek naar een leven “ver van lust en zonder pijn”, om het met De Mens te zeggen.

Lees ook

Brecht, een pedofiel, ging naar ‘Muidhond’ kijken, een film over pedofilie

Maar dat is niet eenvoudig, als je verwaarloosd buurmeisje voortdurend affectie zoekt. In voice-overs becijfert Jonathan zijn leven. ‘Angsten: 7', ‘Vreugde: 4’. Soms wordt dat trucje een tikje uitleggerig, want op het gezicht van hoofdrolspeler Tijmen Govaerts staan de conflicterende emoties van Jonathan af te lezen. Zonder veel woorden te gebruiken draagt de jonge acteur deze film. Het is bijzonder moeilijk om géén medeleven met hem te voelen.

En dat voelt onwennig aan. Want empathie opbrengen voor een pedofiel is niet vanzelfsprekend. Het is de grote verdienste van Govaerts, maar ook van regisseur Patrice Toye (Rosie, Little Black Spiders), dat Muidhond dat gevoel weet over te brengen. In trage, poëtische shots van de verlaten kanaalzone waar Jonathan en Elke wonen, vat ze hun beider eenzaamheid. Muidhond werkt het best als Toye haar camera zwijgend door het grijze leven van haar personages laat glijden.

Zodra er gesproken wordt, boet de film echter in aan kracht. De dialogen klinken vaak houterig en voelen aan als een geforceerde manier om emoties duidelijk te maken of de plot vooruit te stuwen. Terwijl de essentie van Muidhond er net in schuilt dat Jonathan zijn gevoelens niet kan verwoorden, en dat hij geen oplossing vindt. Gelukkig weet Toye die vaststelling pijnlijk duidelijk te maken in dit ongemakkelijke portret. 

‘Muidhond’ speelt vanaf 29/01 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234