Dinsdag 25/06/2019

Interview Raketkanon

Pieter-Paul Devos van Raketkanon: ‘Ik ben een bom die op barsten staat’

De Gentse noiserockband Raketkanon met frontman Pieter-Paul Devos (tweede van rechts). Beeld RV Anton Coene

‘Ik weet zelf niet goed wat ik aan het doen ben’, bekent Pieter-Paul Devos van Raketkanon. Een vader die te vroeg gestorven is, gevoelens die uit alle richtingen komen aanwaaien: het leidt tot een stormram van vlees en bloed die avond na avond door de zaal en uw ziel ploegt.

Opwindend en gevaarlijk als een spookrijder, maar ook vaak ontwapenend mooi als een kleinood dat schots en scheef is: zo klinkt de derde langspeler van Raketkanon. Alweer in een taal die je niet verstaat omdat ze niet bestaat, maar die niettemin centimeters diep in je botten kerft. ‘A secret sonic weapon of mass destruction’, zo wordt de band ook genoemd. Daar is geen woord van over­dreven. Richten, mikken en raken: zo efficiënt en dodelijk opent de Gentse noiserockgroep het vuur in elke concertzaal en festivaltent. U en wij dienen ons gewillig aan als schietschijf. Altijd prijs, altijd gewonnen!

Raketkanon laat zich voorstaan op zo’n woest, licht ontvlambaar geluid dat Iggy Pop – de peetvader van de pokkeherrie – zich wel genoodzaakt zag om de groep meermaals te draaien in zijn BBC 6-show. Eerder dwong de groep de Britse krant The Guardian tot opgewonden standjes over de Belgische muziekscene. 

Maar het ongeleide projectiel dat Pieter-Paul Devos op het podium is, kan nauwelijks meer verschillen van de bedachtzame en zachte spreker die wij ontmoeten. Geen vervaarlijk gezwollen aders in de nek of een verwilderde blik die laat uitschijnen dat een meltdown onafwendbaar is. “Is dat zo uitzonderlijk?” vraagt hij lichtjes spottend. “Alle bagage laat ik achter op het podium. Wat ik daar uitvreet, is ook nooit doordacht. Het is zeker geen shtick (gimmick, GVA). Dat verklaart ongetwijfeld waarom ik zo vaak wonden oploop na een concert.

“Waar die woede vandaan komt? Dat weet ik niet zo goed. Dat ik woedend ben, is jouw interpretatie: ik denk dat passie belangrijker is dan woede in onze muziek. Misschien ben ik eerder ‘emotioneel flexibel’, zoals Theo Maassen ooit zei over zichzelf. Ik ben enorm emotioneel en heb een ongelooflijke drang naar expressie. Er is ook een groot verschil tussen agressie en negativiteit. Dat laatste mag nooit de bovenhand nemen bij Raketkanon.”

Overcompensatie

Is hij dan nooit bang van zichzelf, willen we weten. In Groningen, Gent en op Leffingeleuren zagen we het publiek zelfs een beetje angstig terugdeinzen toen de frontman zich als een stormram van vlees en bloed door de set en zaal ploegde. “Ik denk niet dat iemand me ooit heeft kunnen betrappen op slechte bedoelingen,” grinnikt Devos. “Maar er komt wel telkens zoveel adrenaline vrij in mij, dat ik zelf niet goed weet wat ik aan het doen ben. Ik ben een bom die op barsten staat. Soms voel ik de connectie met een nummer ineens weer zo goed, dat het bijna té intens wordt.

“Die gevoelens komen dan uit alle richtingen aanwaaien. Optreden is misschien deels overcompensatie: op het podium kan ik alles doen waar je in de gewone wereld in geen jaren mee wegkomt (lacht). Maar zonder zou ik zeker geen psychopaat zijn. Misschien zou ik tekenen of schilderen of video’s maken. Expressie is de sleutel tot mijn mentale welzijn.

Raketkanon23 july 2013Boomtown festivalphoto: Alex VanheeSludge Rock HardcoreRaketkanon areJef Verbeeck, Pieter de Wilde, Lode Vlaeminck, Pieter-Paul Devos Beeld Alex Vanhee

“De bagage die ik meedraag in het leven vindt zowel zijn weg naar de muziek als mijn persoonlijkheid. Wanneer je tegenslagen tegenkomt, dreigen die zo enorm door te wegen dat je jezelf kan verliezen. Dat je blind wordt voor mogelijkheden om uit die ellendige put te kruipen. Door expressie krijg ik terug een overzicht. (denkt na en zucht) Ik weet dat ik een beetje rond de pot draai, maar ik wil graag iets relevants zeggen zonder overdreven dramatisch te klinken. Mijn persoonlijke levenservaring vind ik niet relevant genoeg. Het zou zelfs wat van mijn waarachtigheid als muzikant kunnen wegnemen. Het draait niet om mij, zelfs als het wél om mij draait.”

En dan komt het er toch uit, heel voorzichtig. “Mijn vader is gestorven toen ik drie was – te jong om hem ooit echt gekend te hebben. Mijn laatste herinnering aan hem is dat hij me afzette aan school. ’s Avonds kwam ik terug thuis en was hij gestorven. Een auto-ongeluk. In mijn geheugen is mijn laatste herinnering aan hem ook mijn vroegste herinnering. Al weet ik dat niet zeker, omdat trauma’s je herinneringen kunnen kleuren. Maar zo voelt het wel aan.

“Zijn dood heeft er stevig ingehakt. Dat is nog steeds zo. Binnen twee jaar ben ik even oud als hij ooit is geworden. Maar die gedachte doet me ook bewuster in het leven staan en stuurt hoe ik ronddool of waarop ik me focus. Iedereen die mijn vader ooit gekend heeft, zegt wat voor een fantastische mens hij was. Dat maakt dat ik hem ook altijd op een piëdestal heb gezet. Door zijn dood – of misschien beter: ondanks zijn dood – heb ik wel een ongelooflijk innige band met mijn moeder gekregen. Die is van onschatbare waarde.”

Dead end jobs

De optredens en platen van Raketkanon zijn niet zelden van een viscerale aard. Een vorm van zelfdestructie, durven we zelfs te zeggen in het geval van Devos. Zou het toeval zijn dat we hem in ‘Robin’ “suicide” horen zingen in het Engels? Of is zijn voordracht een soort rorschachtest waarin je vooral eigen gedachten en angsten projecteert? “Je bent niet juist maar ook niet fout”, klinkt het twijfelend. “Ik zing geen enkel woord, maar ik ben me er wel van bewust hoe ik met klanken speel. Ik schrijf heel graag en hou van taal, maar je kan zo veel verder en breder gaan zonder woorden. Het is minder beperkend, zo veel expressiever en zelfs waarachtiger – zonder te willen masturberen op mijn eigen stijl (grinnikt). Ik kies klanken wel heel specifiek uit: sommige zijn rauwer, andere warmer. Maar live gun ik mezelf vrijheid: ik hoéf niet krampachtig vast te houden aan de originele versies. Ik moet alleen de ziel van de song blijven erkennen.

“Een concert is voor mij een moment waarop ratio niet van belang is. Bovendien denk ik dat destructie zorgt voor creatie, zonder dat idee te willen overromantiseren. Ik zie geen enkele valabele reden om niet in de hoogste versnelling te gaan. Dat kost me geen extra moeite. Optreden is wat ik wil, waar ik mijn hart en ziel in steek. De andere optie ken ik ook: dead end jobs in de horeca, winkels, de bouw en fabrieken. De meest inspiratieloze jobs heb ik achter de rug (lacht)

“Zou het trouwens niet getuigen van een walgelijke arrogantie en ondankbaarheid als ik tegen een concert zou opzien? Ik wil niet vals bescheiden overkomen, maar zonder een publiek dat een ticket koopt en zich verplaatst om ons te zien, ben ik niets. Mijn jongensdroom is werkelijkheid geworden, dus moet ik het onderste uit de kan halen. Die jongensdroom was nooit om een rockster te zijn. Het is meer alsof ik iets kapotmaak dat vanbinnen aan het rotten is. De leegte die ik na een optreden voel is dan ook niet deprimerend. Het is een gevoel van verlossing. Alsof je een tumor hebt weggesneden. Als ik een optreden niet goed vond, wil dat zeggen dat er nog steeds iets aan het etteren is. Geen fijn gevoel. Elk optreden voelt ook anders aan. Soms sleep ik mezelf voort naar de backstage, begin ik te hyperventileren, mijn lichaam verkrampt, en mijn spieren liggen in de knoop… Daardoor duurt het soms even voor ik weer onder de mensen kan komen.”

Even wordt het stil. Daarna lijkt Devos zichzelf op de vingers te tikken. “Ik wil eigenlijk geen holle woorden verspillen aan iets dat zo intiem is. Dat is… (maakt braakreflex). Ik probeer zo oprecht mogelijk te zijn, maar ik ben ook bang om verblind te raken door mijn eigen waarheid, daar probeer ik me van bewust te blijven. De mythische kant rond muzikanten heeft me nooit aangesproken. Hoe melancholisch ik ook in het leven sta en hoeveel miserie ik ook heb gekend, ik geloof oprecht dat zelfs de slechtste zaken je vooruit kunnen trekken. Dat kost veel moeite, maar die trauma’s forceren je ook tot een hernieuwde energie en vormen de persoon die ik nu ben.”

Rktkn#3 is verschenen bij Alcopop. Raketkanon speelt 29/5 in MOD, Hasselt, 30/5 in de Vooruit, Gent en 31/5 op In Utero, Mechelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden