Vrijdag 21/01/2022

Review

[PIAS] Nites in Tour & Taxis: Raspaarden en jonge wolven

dEUS sloot de avond af met een concert, dat vier sterren verdiende. Beeld Alex Vanhee
dEUS sloot de avond af met een concert, dat vier sterren verdiende.Beeld Alex Vanhee

Vrijdag richtte [PIAS] Nites in Brussel de schijnwerpers op dj's, maar gisteren traden de raspaarden en jonge wolven van de eigen stal voor het voetlicht. Daarbij werd duidelijk dat PIAS Nites zijn eigen naad naait: je kreeg zicht op een eigenzinnige en gevarieerde line-up, die zich uitstrekte van Anderlecht tot Hawaii.

Gunter Van Assche

ANDERLECHT: De reet van het establishment ****

Omdat u zeker de weg naar PIAS Nites zou vinden, verwees de eerste act van de avond gelijk naar een aangrenzende gemeente van de hoofdstad. En anders moest u maar gewoon de ster volgen, net als de Drie Koningen dat ooit deden. Balthazar - de Belgische groep bedoelen we - was immers nooit ver uit de buurt van Anderlecht, het nevenproject van Maarten Devoldere. Wie kon het hem ook kwalijk nemen? Zijn nachtelijk benevelde bariton is herkenbaar uit duizend, en als één van twee songschrijvers in de groep bepaalt Devoldere zowel het DNA van Balthazar als Anderlecht.

Toch bleek de blonde frontman voldoende eigengereid, om een andere esthetiek op te zoeken in de gedaante van Anderlecht. Weapons of choice van dit éénmansleger? Een loopstation, een schetterende trompet, lichtjes valse xylofoon, kinderlijke melodica, een laptop met backing tracks en een kaduke gitaar waarvan soms alleen de bassnaren vervormd versterkt werden.

Ogenschijnlijke nonchalance kenmerkte zijn set, die al eens onbeschroomd aan Balthazar refereerde ('Bang Bang') maar net zo goed een bricolage-versie van Gorillaz leek.

"Dit is een schuldbekentenis", monkelde Devoldere vlak voor hij 'Against The Rich' inzette: een song waarin hij beweerde zowel een hand te hebben in "a champagne drinking cunt" als "in the ass of the establishment", en onder een milde zweem van spot worstelde met zijn eigen naïeve idealen.

Een knappe soloslim, al was het zonde om Devolderes melodica als een kletterend mes te horen galmen in de halflege lood, terwijl de muziek van Anderlecht duidelijk beter gebaat was bij de echo tegen het doorrookte houtwerk van een bruine kroeg.

Anderlecht. Beeld Alex Vanhee
Anderlecht.Beeld Alex Vanhee
Anderlecht. Beeld Alex Vanhee
Anderlecht.Beeld Alex Vanhee

THE SPECTORS: Shoegaze interruptus ***1/2

Van meet af aan leken artiesten het draaiboek van [PIAS] Nites naast zich neer te leggen. Vervelend, want door het in de war gestuurde tijdschema stond je al vroeg op de avond voor een oneerlijke keuze: de semi-elektronische songsmid East India Youth bekijken of de shoegazers van The Spectors aan de borst drukken?

Uiteindelijk won plat chauvinisme het nipt van de aanzwellende synths, deraillerende bas en angelieke stem van East India Youth, die een uiterst intrigerende set was begonnen.

De Blankenbergse Marieke Hutsebaut deed je die keuze gelukkig niet beklagen. Met The Spectors kan ze dan ook behoorlijke adelbrieven voorleggen. Eerder zag je haar al in het voorprogramma van My Bloody Valentine, en de eerste EP van The Spectors draagt mee het signatuur van Chris Urbanowicz, die twee jaar geleden Editors adieu zei. Dit kleinood ligt vanaf vandaag in de rekken.

Met 'Nico' - vernoemd naar de Femme Fatale van The Velvet Underground - heeft het vijftal bovendien een heerlijk soezerige single op zak, die je moeiteloos katapulteert naar het begin van de jaren '90. Zo ongeveer het geboortejaar van de piepjonge Hutsebaut, dus.

Elegant vermengde deze groep ook sixties-invloeden van The Shangri-Las of The Ronettes, wat in één klap duidelijk maakte waarom het gezelschap zich naar Phil Spector noemde. Door zich zo nadrukkelijk op te trekken aan het verleden, klonken The Spectors geen moment origineel, maar in hun geval bleek goed gestolen effectief beter dan slecht bedacht.

Door een dwaling van de lichtman bleef de drumster - "de mooie Stefanie," werd ze nochtans beloftevol genoemd - een heel concert lang létterlijk onderbelicht. Onrechtvaardig, want zij bepaalde het groepsgeluid opvallend mee, door even stevig als strak de pas in de set te houden.

Even onbegrijpelijk trouwens, was de beslissing van iemand in de coulissen om het vijftal net voor het laatste nummer een halt toe te roepen. "Spijtig, want het is een heel goed nummer," mokte Hutsebaut, voor ze haar bas bedremmeld neerlegde.

Wat een knullig einde.

Maar net zo goed een gewiekste marketingzet: ze maakte ons alleszins warm voor een herkansing.

CHAMPS: Legertje bloedverwanten in één ***

Champs is net terug van een Europese tournee met Balthazar en mocht die opgedane tourervaring meteen te gelde maken op [PIAS] Nites. Daar stelden de broers Michael en David Champion hun pas verschenen debuut Down Like Gold officieel voor. De twee oogden wat bedeesd, maar konden zich samen beroepen op wonderlijke, meerstemmige harmonieën.

De groep is afkomstig van het Isle of Wight, en die eilandmentaliteit liet zich merken in een aparte sound die je nooit precies kon duiden. Nu eens lieten ze het tempo zakken voor een pastorale song als 'St.Peters' - het hoogtepunt in de set - en dan weer klonk het gezelschap springerig en onbesuisd. De hoge stemmen van de Champions knikte dan weer eens richting Bee Gees én Beach Boys tegelijkertijd, en vervolgens kwamen Tim en Neil Finn voor de geest: een legertje van mannelijke bloedverwanten in één broederpaar dus.

Champs. Beeld Alex Vanhee
Champs.Beeld Alex Vanhee
Champs. Beeld Alex Vanhee
Champs.Beeld Alex Vanhee

MILKY CHANCE: Eén zomerhit maakt de lente niet **

In Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Tsjechië was 'Stolen Dance' dé zomerhit van 2013. Bijna zeventien miljoen keer werd die song inmiddels aangeklikt op YouTube: een faux-reggae deuntje dat aansluiting vindt bij de nostalgische folkpop van one-hit-wonder Asaf Avidan.

Aanstichters van zoveel seizoensvreugde bleek het Duitse duo Milky Chance. Clemens Rehbein en Philipp Dausch zijn twee schoolvrienden uit Kassel, die met dit vederlichte popdeuntje helaas een zelfde lot beschoren lijken als Avidan.

Beiden deden de temperatuur immers niet bepaald stijgen met de rest van hun set. De reden was niet ver te zoeken: de heren zwoeren bij een gezapige vertoning, die zich eenvormig naar haar eind sleepte. Met luilekker gitaargetokkel, lofi percussie en een afgekloven sound die huisvlijt verried, konden ze weliswaar even op je goede luim rekenen, maar gaandeweg zag je steeds meer toeschouwers de schouders ophalen en andere oorden opzoeken.

Kon je het iemand kwalijk nemen? Eén zomerhit maakt de lente nog niet.

Milky Chance. Beeld Alex Vanhee
Milky Chance.Beeld Alex Vanhee
Milky Chance. Beeld Alex Vanhee
Milky Chance.Beeld Alex Vanhee

MELANIE DE BIASIO: Satijnen strot, zinnelijke groove ***1/2

Met 'No Deal' veroverde de Belgische jazz-zangeres Melanie De Biasio vorig jaar het grote publiek. Aan beide kanten van de taalgrens strooiden recensenten gul met sterren, links en rechts werd ze binnengehaald als de "nieuwe Nina Simone", terwijl iedereen zich afvroeg hoe deze parel met Italiaanse roots in godsnaam zo lang onder de radar kon blijven.

Gisteren bleven alle superlatieven veilig op zak. Maar dat had méér met het decor te maken, dan met de voordracht van deze mysterieuze chanteuse. Gonzend geroezemoes in de kale bunker vormde een afleidende tegenstem voor De Biasio, die op het podium koos voor een sobere bezetting, minimalistisch spel en een betrekkelijk laag tempo. Haar bloedstollende bluesstem bleek daarbij de grote sterkmaker, al speelde de zachte, zinnelijke groove van het concert net zo'n belangrijke rol.

Op dwarsfluit gaf de zangeres de set ook nog een mooie klankkleur mee, al had ze ons al làng bij de kraag beet met die satijnen strot van haar.

Alleen: in een intiemere, warmere omgeving zou dit concert van De Biasio pas écht mooi tot haar recht gekomen zijn. Au suivant, Melanie.

Melanie De Biasio. Beeld Alex Vanhee
Melanie De Biasio.Beeld Alex Vanhee
Melanie De Biasio. Beeld Alex Vanhee
Melanie De Biasio.Beeld Alex Vanhee

GIRLS IN HAWAII: Sterrenhemel met een rouwrand ****

Hoe lap je een groep op, die door de Man met de Zeis werd verminkt? Daar moest Girls in Hawaii een antwoord op zien te verzinnen toen drummer Denis Wielemans zo'n drie jaar geleden uit het leven werd geschopt.

Met hun derde langspeler 'Everest' maakte de Waals-Brusselse groep vorig jaar gelukkig een imposante doorstart. Zomer wordt het allicht nooit meer in Hawaii. Maar met de herfst die mateloos gutst uit hun hart en ziel kunnen we ons ook al lang tevreden stellen, merkte je in Tour & Taxis. 'Rorschach' kreeg een rouwrand van elektro omgebonden en het rauw-ruige, lichtjes psychedelische bisnummer 'Flavor' greep je zonder omwegen bij de strot en alles wat zich daaronder bevond.

De groep stelde het dan wel zonder charismatische frontman of memorabele bindteksten, maar speelde niettemin alle sterren van de hemel, die achter hen opdoemden in een knappe visuele show. Nu eens klonk de band fragiel, dan weer kegelde ze je furieus omver. De gedachte aan Grandaddy bleek nooit ver weg, maar net zo goed beschikte deze band over een eigen muzikale tronie.

Jammer genoeg was het niet al goud wat blonk: live kon een driespan van synths 'Misses' niet de sporen geven die deze majestueuze prachtsong verdiende. Op plaat wil dit nummer nochtans al eens een sluipweg aanleggen naar je hart, maar in deze kille loods sloeg elke emotie tegen de vlakte. Zonde.

Maar goed: in Brussel gaf Girls in Hawaii door de bank genomen een fraaie muzikale illustratie bij Nietzsche's "Was mich nicht umbringt, macht mich stärker."

Girls in Hawaii. Beeld Alex Vanhee
Girls in Hawaii.Beeld Alex Vanhee
Girls in Hawaii. Beeld Alex Vanhee
Girls in Hawaii.Beeld Alex Vanhee

dEUS: Mikken op have en heupen ****

"Can I break your sentiment?" polste Tom Barman aan het eind van de nacht.

Geen kat die bezwaar aantekende. Tijdens de uitsmijter 'Suds & Soda' het beste Belgische nummer allertijden - volgens de luisteraars Studio Brussel - gooide het publiek alle remmen los.

Dat dEUS gisteren vermoedelijk voor het laatst in lange tijd op eigen bodem speelde, gaf de show een finaal karakter. En dat liet zich voelen, zowel bij fans als bij de groep. Tijdens een onstuimig 'Fell Off The Floor, Man' werd her en der gepogoed alsof daar morgen geen kans meer toe zou zijn. En ook 'Little Arithmetics' of 'Instant Street' - met een glansrol voor Mauro - werden binnengehaald als oude vrienden.

"De nineties waren onze sixties," zei Barman eerder deze week in 'Café Corsari', maar nostalgie bleek geen spitsbroeder van de Antwerpse groep. Hoewel 'Worst Case Scenario' net twintig jaar bestaat, ging de groep - op de afsluitende bis na - volledig aan haar debuut voorbij.

In ruil kreeg je dan wel een opwindende cover van Fleetwood Mac ('Oh Well') of een fraaie bloemlezing van hun verzamelde werk.

Wat de groep momenteel aan podiumroutine zou kunnen missen, compenseerde ze op zijn minst met een rotaanstekelijk enthousiasme. Mauro Pawlowski lijmde traditiegetrouw een koele nonchalance aan onnavolgbare driftbuien op gitaar. En Barman ontpopte zich zowaar tot een bescheiden danser, die zichzelf verloor in de groove van de show.

Een voorbode van het op heupen en have mikkende Magnus? De creatieve sabbat van dEUS duurt nog makkelijk twee jaar, maar met CJ Bolland brengt Barman deze zomer alvast een nieuwe single uit - een eerste teken van leven in liefst tién jaar.

Al even dansbaar bleek 'Theme From Turnpike' dat tot de bis werd bewaard. En met 'Quatre Mains' werd weer eens duidelijk dat de groep in één beweging sinister, sensueel en funky kan klinken.

Dat liet het publiek graag merken. God was in één van zijn meer begenadigde momenten toen hij flexibele ledematen uitvond en u deed er zaterdag uw voordeel mee.

Was dit nu "one of those nights you wonder how nobody died"?

Misschien wel: la petite mort waarde alleszins in de zaal, las je op duizenden gelukzalige gezichten.

dEUS. Beeld Alex Vanhee
dEUS.Beeld Alex Vanhee
dEUS. Beeld Alex Vanhee
dEUS.Beeld Alex Vanhee
dEUS. Beeld Alex Vanhee
dEUS.Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234