Zaterdag 19/10/2019

Interview

Pete Doherty: ‘Wat me mateloos stoort, is dat ik soms als een ongeleid projectiel word opgevoerd’

Beeld ZAK BEAUVOIS

Engelands favoriete knuffeljunk Pete Doherty is er nog. Meer: samen met zijn nieuwe band The Puta Madres heeft hij een nieuwe plaat uit en doet hij de concertzalen aan. ‘In mij patrouilleert een soldaat’, zegt Doherty. ‘Die waakt over mij. Zonder zijn discipline en werkethiek zou ik al jaren liggen zieltogen op een zolderkamertje.’

“Ik heb je graag, kerel.”

“Ik mag jou ook, Pete. Gaat het nog?”

Vast niet onze beste ingeving ooit: een Duvel bestellen voor een wankelende en deinende Doherty, nadat we hem zijn lippen zagen zetten aan een verschaalde, schuimloze Leffe. “Drink die slappe pis niet”, vermanen we hem op vaderlijke toon. Hij volgt onze raad op, maar de deal met de Duvel zal hem de das omdoen. Doherty zakt steeds dieper weg in zijn stoel. “Fatigué”, kan hij nog net smiespelen tegen de serveuse wanneer die een nieuwe bestelling komt opnemen.

Even vermoeiend vond hij de reünie met The Libertines, zegt hij vandaag. “Toen we een paar jaar geleden weer samenkwamen, merkte ik hoe erg ik het verafschuwde om in arena’s te staan. Ik voelde geen connectie met die grote, vage kwak publiek. Ik wil opwinding in mensen hun ogen zien.” Om die reden kiest hij solo met zijn begeleidingsgroep The Puta Madres voor intiemere zalen. Het grote succes en de bijbehorende waanzin hoeven niet meer zo nodig voor deze elder statesman van de nillies-indie.

‘Hij daagt wel weer op’

Al wordt het leven van Doherty nog steeds beheerst door gekte en onvoorspelbaarheid. Vlak voor ons gesprek blijkt de likely lad bijvoorbeeld plots met de noorderzon verdwenen. Zijn kredietkaart en kamersleutel liggen onbewaakt in de lobby. Zijn chauffeur en zijn manager annex jeugdvriend halen doodgemoedereerd hun schouders op. “Ach, hij daagt wel weer op”, wuiven ze onze bezorgdheid weg. Business as usual. Geen van beiden maakt zich nog zorgen als de wispelturige muzikant weer eens spoorloos verdwijnt.

Wanneer Doherty opnieuw ten tonele verschijnt, ziet hij er niet bepaald fris uit. Zijn verfrommelde gezicht oogt pafferig, zijn huid grauw, bijna transparant, en zijn ogen rusten als uitgedoofde kooltjes in zijn schedel. Een van zijn mondhoeken hangt op halfzeven. 

Beeld EPA

Het zou een zielige schertsvertoning kunnen zijn, ware het niet dat de Libertine ook verrassend lucide zal klinken tijdens het gesprek. Af en toe verglijdt het gesprek zelfs even naar J.D. Salinger, Marcel Proust, Jaques Brel of de filmclassic Groundhog Day. Hij klinkt even enthousiast als belezen.

De tijd dat alle weekdagen steevast uitmondden in zelfdestructieve nummertjes, chaos en marginale fratsen ligt alweer even achter hem, bezweert hij zelf ook. Maar nuchter, laat staan uitgeslapen, komt hij vandaag ook niet over. 

Grandioos duet

We ontmoeten Doherty op het eind van een dagenlange bender, ter gelegenheid van zijn veertigste verjaardag. Twee jaar geleden vierde hij zijn verjaardag wat deugdzamer in het Koninklijk Circus, met zijn ouders op het podium. Doherty laat een kakelende lach door de ruimte galmen. “Dat was geweldig. En beschamend! Hoe kon iemand me serieus nemen, toen mijn mammie op het podium kwam aandragen met een verjaardagstaart, en mijn vader samen met mij ‘What a Waster’ begon te zingen? (giert het uit) 

“Grandioos duet, dat wel. En mijn pa heeft me nog belachelijk gemaakt voor het hele publiek. Niet gezien? Hij deed alsof hij een flinke snuif coke nam. (lacht) De smeerlap. Die kerel heeft nooit een gram in zijn neusgaten gepropt. Hij is een gedisciplineerde militair. Nog steeds, trouwens. Normaal gezien mocht hij vijf jaar geleden afzwaaien, maar het land heeft hem nodig.”

Beeld Photo News

Ergens diep vanbinnen patrouilleert ook een alerte soldaat in hem, gelooft Peter Doherty. “I’m a soldier at heart. Die persoon waakt erover dat ik nooit lui of vadsig word. Ik werk altijd wel ergens aan: ik bedenk liedjes, maak schilderijen en tekeningen… Ik schrijf zelfs aan een roman. Het verhaal gaat over een bluesmuzikant, Ed Belly. Die gaat in Londen op zoek naar fortuin en roem. Maar hij trapt in de val van de drugs, en uiteindelijk blijft alleen zijn muziek als reddingsboei over.” 

Dat klinkt vrij autobiografisch, monkelen we. “Geen idee waar je het over hebt, makker”, zegt Doherty met een uitgestreken gezicht. “Waarom zeg je nu zoiets?” 

Vochtige ogen

“She sells seashells on the sea shore

He sells e-shells on the dance floor

And your mum sells rocks from a telephone box.”

De nieuwe plaat trapt af met ‘All at Sea’, waarin Doherty speelt met zijn liefde voor nostalgie (het is een oude Libertines-song), de zee (“Ik word aangetrokken door de grootsheid en de eenzaamheid”) én drugs: e-shells en rocks verwijzen naar xtc en coke. 

“Je bent de eerste journalist die de woordspeling snapte”, glundert hij. Om dan lang en onbedwingbaar te geeuwen. Onbewust volgen we zijn voorbeeld. “Ook niet geslapen?”, polst hij. We knikken. Zijn ogen vernauwen tot spleetjes: “Waarom heb je je bed niet opgezocht? Coke? Of andere problemen?”

Met een dochtertje in huis waren drugs niet aan de orde, glimlachen we. Overtreedt hij zelf ooit die gouden ouderregel, met een dochter van zeven? Doherty slikt even. “Ik heb nooit drugs gedaan waar zij bij was… Of toch niet… welja, voor haar ogen.” 

Zijn ogen worden vochtig. Hij lijkt elk moment te kunnen volschieten of verkruimelen, dus we nemen wat gas terug. Al willen we wel weten hoeveel familiemens in de wildebras schuilt. “Misschien had ik sommige mensen wat meer liefde en aandacht moeten geven”, zegt hij zacht. “Het is niet altijd makkelijk geweest, ook niet voor mijn zoon, die nu zestien is. Maar hij is uitgegroeid tot een geweldige kerel. Hij rapt. Een beetje te aanstootgevend, naar mijn smaak. Maar hij heeft wel aanleg voor taal. Yep, zijn ouweheer is oprecht trots op hem.”

Zo waarachtig als kan

Een paar jaar geleden durfde Doherty zich geen vader te noemen. “Geen idee of ik me dat nu wel kan permitteren”, schokschoudert hij vandaag. “Ik heb nogal wat mensen ontgoocheld in de loop van de jaren. Door uit te blinken in afwezigheid, en door… ach, je weet wel wat er nog allemaal meespeelde.” 

Aan The Guardian vertelde de muzikant vorige week: “If I was drug free, I’d be a force to be reckoned with.” Zonder drugs zou hij pas echt een gevaar voor anderen betekenen. Bij ons laat hij zijn verslavingsprobleem minder heroïsch klinken. “Aan iedereen die worstelt met verslaving of andere issues: laat de moed niet zakken. Just hang on, hang in there… there is a way out. De uitgang zal soms onbereikbaar lijken, maar je vindt hem wel, hoeveel schade je ondertussen ook hebt aangericht. Je zou versteld staan.”

In Thailand zou Doherty officieel afgekickt zijn, maar we durven er onze hand niet voor in het vuur te steken nu hij zo versuft voor ons zit. “Ik ben altijd onberekenbaar geweest, maar zelden onbetrouwbaar”, lijkt hij onze gedachten te lezen. “Ik ben zo waarachtig als kan zijn. Als dat ook inhoudt dat ik niet volledig nuchter voor je kan staan... (waterige glimlach) Tja, dan moet het maar zo. Ik wil wel clean blijven, maar niets is moeilijker. 

“Wat me mateloos stoort, is dat ik soms als een ongeleid projectiel word opgevoerd. Ik ben een speelvogel, en soms een onverbeterlijke idioot. Maar ik kan net zo goed terugblikken op een paar goede tot bijzonder sterke platen. Alleen: mijn smoel verschijnt eerder in beeld wanneer ik weer eens de nar heb uitgehangen, dan wanneer ik nieuwe muziek uitbreng.  

“Sla de Britse bladen open, en je leest wel één of ander ranzig verhaaltje over mij. Vaak zijn die ook hooguit deels waar. Elke keer weer was het bang afwachten tot mijn ouders me op zo’n tabloid-geintjes zouden aanspreken. Het ergste was toen ze me er op den duur niét meer op aanspraken. (stilte)

“Maar zelfs de onschuldige verhaaltjes zijn klote. Vorig jaar schrokte ik een full English breakfast naar binnen in 19 minuten. Ik had honger, wie boeit dat nu wat? Maar iemand maakte een foto, en dat ontbijt leverde me meer media-aandacht op dan eender welke soloplaat die ik heb uitgebracht. Dat wringt steeds meer, merk ik. Ik wil geen grap op pootjes zijn.”

Full English Brexit

“I’d like a full English Brexit, please, and a nice cuppa tea”, klinkt het toevallig ook op die nieuwe soloplaat, in ‘Gascony Avenue’. Een schijnbare sneer naar de Britse politieke impasse. Wat Doherty daarvan denkt? “What do I think of breakfast?”, vraagt hij verward. “Ah, je bedoelt de brexit. Juist.” 

De Duvel begint zijn werk te doen. Een warrig betoog volgt, waarvan we onthouden: “Ik ontmoette onlangs een meisje in Cardiff, en zij had nog nooit van brexit gehoord. Goed: het ging om een aan lagerwal geraakt hoertje. Ze werkte klanten af om aan crack en heroïne te raken. Wat kon het haar dus een biet schelen of Engeland zich afscheurt. Ze zal nooit één voet buiten Wales zetten. Maar ik ben op mijn beurt de meest gekwalificeerde persoon om over de brexit te praten: in mijn nieuwe groep spelen Spaanse, Duitse en Amerikaanse muzikanten. Zij zullen compleet gefuckt zijn wanneer de grenzen opgetrokken worden: reizen wordt een merde. Alleen ik bezit een Brits paspoort. Door de kinderachtige spelletjes in de regering, things can only get bitter (sic). Het enige waar ik me aan kan optrekken, is dat het de muziek ten goede zal komen: de beste Britse songs worden geschreven in de donkerste dagen.”

Zijn voormalige vriendin Katia de Vidas, toetsenist van The Puta Madres, zou alvast het slachtoffer van kunnen worden. De frontman reageert gecharmeerd wanneer we hem vertellen hoe benijdenswaardig ze als koppeltje overkwamen tijdens Gent Jazz. In een weinig flatterend marcelleke en trainingsbroek waggelde Doherty toen het podium op, terwijl zijn ogen dikke speldenkopjes leken. 

Zijn vriendin keek evenwel dolverliefd naar hem, terwijl het camerateam haar in vertederende close-up nam. “Ik had toen een pil geslikt”, grijnst Doherty kwajongensachtig. “Dat was trouwens een interessant optreden. In België spelen we meestal opmerkelijke concerten. Ik ben er niet altijd trots op (in Trix kotste hij het podium volledig onder, GVA), maar in de beste gevallen zou ik zelf geld veil hebben om mezelf te zien in jullie land. (lacht)

Geheugen van een olifant

Doherty heeft plots niet veel zin meer in een interview. Na elke vraag vuurt hij dezelfde vraag ook op ons af. Het gesprek dwaalt af naar schuldbesef en boete. “Non, je ne regrette rien”, zingt hij toonloos. “Op deze plaat zing ik ook een stukje uit ‘Don’t Look Back in Anger’ van Oasis. Dat is mijn motto: met rancune over je schouder kijken, haalt niets uit. 

“Maar ik had ook vaak minder naïef in het leven moeten staan. Ik vertrouw een hond met een hoed op. Daarom is mijn ouwe schoolmakker nu ook mijn manager en producer (wijst naar Jai Stanley, die iets verderop in de zetel zit). Ik wil mensen blindelings kunnen vertrouwen. En meestal zijn ze dat niet. Ik vergeef hen wel, maar ik vergeet niet. Ik heb het geheugen van een olifant. Echt waar. Hele scenario’s en passages uit boeken kan ik uit het hoofd debiteren. Mijn eigen naam onthouden, dat is soms een groter probleem.” 

Hij lacht niét. “Volgens mij hebben we elkaar trouwens al eens ontmoet, niet? Zie je wel! (triomfantelijk) Olifantengeheugen.”

Nog voor we een laatste vraag kunnen stellen, begint zijn hoofd zachtjes te tollen en draaien zijn ogen wit weg. Doherty’s entourage geeft het teken om af te ronden. “Shall we wrap this up, soldier?”, tik ik hem op de knie. Geërgerd schiet hij wakker. Een wiebelige vinger priemt in onze richting. “Ik was nog niet uitgesproken… Waar zat ik ook alweer?”

We bedanken hem voor het gesprek, nemen afscheid, en horen de volgende interviewer nog net “I’m not gonna bore you with my questions” zeggen tegen hem. Een halve minuut later ligt Doherty met zijn hoofd in zijn nek te ronken in de zetel. Soldaat, ter plaatse, rust.

Peter Doherty & The Puta Madres is uit bij Cargo Records.

Peter Doherty & The Puta Madres spelen 16/5 in Trix, Borgerhout. Info & tickets: trixonline.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234