Woensdag 22/09/2021

DM Zapt

Personages die diep zitten, daar zit gewoon humor in

Alan Arkin (links) en Michael Douglas in 'The Kominsky Method': fijne smeerlappen. Beeld Netflix
Alan Arkin (links) en Michael Douglas in 'The Kominsky Method': fijne smeerlappen.Beeld Netflix

Ronald Meeus zet de blik op oneindig. Vandaag: The Kominsky Method.

Wat een bende genietbare rotzakken is die cast van The Kominsky Method weer. Zelfs vlak na een vreselijke tragedie blijven ze stuk voor stuk rustig hun enggeestige, zelfzuchtige zelf, en je slaagt er niet eens in om hen dat kwalijk te nemen. Dat is, in seizoen drie van de reeks, tot op aanzienlijke hoogte de verdienste van de acteurs: een troep oudgedienden, vanzelfsprekend weer aangevoerd door Michael Douglas en Alan Arkin, maar ook Kathleen Turner, Paul Reiser en Jane Seymour – coryfeeën van een film- en tv-tijdperk of drie geleden – huizen bijzonder goed in hun personage.

Wat ook helpt is de herenhumor, al doet die in deze jaargang niet meer dan de boel afkruiden. Comedy’s over mannen met een (eeuwige) midlifecrisis hebben we al meer dan genoeg gehad in het verleden, en ook de zwier waarmee Douglas’ protagonist dat leventje van de bon vivant doorzet tot zijn 77ste doet dit seizoen niet uitstijgen boven de vorige twee. (Al waren die scènes waarin hij zichzelf ervan bleef overtuigen dat dat véél te jonge luxehoertje een verovering in plaats van een transactie was wel kostelijk.)

De waarachtig unieke stem van de serie borrelt echter onder dat alles. The Kominsky Method is een comedyreeks die drie jaar geleden een beetje schuifelend het Netflix-aanbod binnenkwam en pas met haar derde en (helaas) laatste jaargang haar volle vaart vond. De door een vermakelijk ennui gedreven strapatsen van acteurscoach Sandy Kominsky (Douglas) en diens Hollywoodagent/beste maat Norman Newlander (Arkin) leverden ook tijdens de eerste twee jaargangen al een comedyuniversum op waarvan je meerdere afleveringen na elkaar verslond, maar dit sluitstuk is de eerste brok Kominsky Method die ondergetekende in één enkele vrijdagavond erdoor heeft gejaagd. Dat is niet de allergrootste moeite (zes episodes van 25 minuten hap je sowieso snel weg) maar toch: bij de eerste twee seizoenen wilde ik niet zo pertinent doorkijken als in dit laatste luik.

Het heeft vooral te maken met de verandering in toon. Ik verklap natuurlijk niet wat, maar er gebeurt iets in het begin van het seizoen waardoor de anders zorgeloze Kominsky diep komt te zitten. Dat er humor schuilt in die gitzwarte put waarin het leven ons allemaal eens kan duwen bewees het Britse After Life al, die andere Netflix-reeks die altijd een prettig weerzien is in het streamingaanbod. Personages die diep zitten, daar zit gewoon humor in. Niet alleen in dat meelevende schaterlachje dat opwelt wanneer Douglas weer iemand met een geniepig genoegen op zijn of haar plaats zet, maar ook in de eigenzinnige manier waarin hij zich langzaam weer uit die diepere, duistere, glibberige mijnschacht van de ziel weet te hijsen, en stilaan weer mens tussen de mensen wordt. Sandy Kominsky is smeerlapje, maar een fijn smeerlapje. Ik ben blij dat ik drie jaar lang zijn masterclass heb gevolgd.

Het derde seizoen van The Kominsky Method is nu te zien op Netflix.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234