Woensdag 30/09/2020

DM ZaptStefaan Werbrouck

‘Perry Mason’ op Play: een nutteloze aanvulling waar niemand nog wakker van ligt

Perry Mason, seizoen 1.Beeld HBO

Tijdens de zomervakantie nemen de collega’s van Humo de zapper over. Vandaag: Stefaan Werbrouck over Perry Mason.

Ook wie nooit een aflevering van de legendarische tv-serie Perry Mason zag - ongeveer iedereen die de maanlanding niet bewust heeft meegemaakt - kan zich een beeld vormen van het hoofdpersonage: de onkreukbare advocaat met een neus voor schijnbaar hopeloze zaken, die zijn cliënten altijd weer voor een gevangenisstraf of erger weet te behoeden door de echte dader tijdens het proces tot een bekentenis te dwingen.

De centrale figuur uit deze nieuwe HBO-reeks heeft bij de start weinig meer gemeen met zijn illustere voorganger dan zijn naam. Perry Mason (Matthew Rhys, bekend van The Americans) is nog geen strafpleiter maar een groezelige privédetective, die zijn brood verdient door, met het fototoestel in de hand, mannen te betrappen terwijl ze hun avondeten van het lichaam van hun maîtresse likken. Soms knapt hij klusjes op voor de gerespecteerde advocaat E.B. Jonathan (John Lithgow), en wanneer die de verdediging op zich neemt van een moeder die beschuldigd wordt van medeplichtigheid bij de ontvoering van haar kind, roept hij Masons hulp in. De gruwelijke zaak - de baby wordt dood teruggevonden met zijn oogleden vastgenaaid aan zijn gezicht - zorgt voor heel wat commotie en is voor Mason uiteindelijk de aanleiding om zijn deukhoed aan de haak te hangen, een net pak aan te trekken en voortaan in de rechtszaal het gevecht met de gevestigde waarden aan te gaan.

De vraag hoe Perry Mason precies Perry Mason is geworden, zal voor de meeste mensen wellicht even prangend zijn als de vraag wat de regeringsonderhandelaars hebben genuttigd toen ze de verjaardag van Egbert Lachaert gingen vieren. Eigenlijk had het ook weinig uitgemaakt als het hoofdpersonage anders had geheten: het lijkt er eerder op dat HBO en de makers het merk Perry Mason hebben gebruikt om aandacht voor hun serie te krijgen - altijd meegenomen in deze overvolle tv-tijden - maar voor de rest hun zin hebben gedaan. En dat is een film noir-achtig verhaal vertellen over het Los Angeles van de jaren 30, een stad waar godsdienstwaanzin en kapitalisme hand in hand gaan, politie en gerecht niet te vertrouwen zijn en iedereen een verborgen agenda heeft. 

Het probleem, naast een plot die alle kanten uitgaat en na drie afleveringen eigenlijk nauwelijks nog te snappen valt, is dat deze Perry Mason nog steeds niet echt een eigen gezicht heeft. Niemand zal de reeks verwarren met het origineel, maar veel meer dan de clichés uit de film noir verzamelen en ze weer netjes op een rij zetten doet ze ook niet. De decors zien er geweldig uit en de meeste acteurs doen hun job uitstekend, maar de serie komt in het acht afleveringen tellende eerste seizoen nooit echt tot leven. Uiteindelijk is Perry Mason zo een nogal nutteloze aanvulling op een verhaal waar niemand nog wakker van ligt.

Te zien op Play.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234