Woensdag 03/06/2020

Pukkelpop

Perfume Genius op Pukkelpop: Sater met opgestoken bips

Beeld Stefaan Temmerman

"Don't you know your queen? / Gleaming / Wrapped in golden leaves", zong Mike Hadreas voor een adorerend publiek. Zijn show was een fenomenale triomf en liet jongens én meisjes likkebaardend achter.

Mike Hadreas strooide ons meteen op onnavolgbare wijze zand in de ogen met 'Otherside', een pianoballad die er geen was. Bij de stuiptrekkende synthstoten van die verraderlijke song poseerde hij als een wellustige diva, gevangen in verblindend wit spotlicht.

Sinds zijn vorige plaat, het sublieme Too Bright, heeft Hadreas zijn mojo ontdekt. Niet langer wil hij de bedeesde, rotgetormenteerde songschrijver zijn, voorovergebogen over de toetsen van zijn piano. Vandaag omarmt de Amerikaanse misantroop enigszins meewarig het levensgeluk. Zie (of hoor) de triomfantelijke falsetgil, die hij halverwege 'Fool' door de Club liet gieren, als die van een herboren mens.

Pulserende pelvis

Op de silly bossa nova-beat van 'Just Like Love' heupwiegde hij pseudo-lapdansend als een mannelijke versie van Vanessa Ferlito's personage in Tarantino's Death Proof, tijdens de legendarische jukebox-scene - YouTube, people! Op de scheef hobbelende groove van 'Slip Away' kronkelde hij dan weer met opgestoken bips en hypnotiserend pulserende pelvis, alsof zijn vleselijke lusten hem dreigden te verzwelgen.

Beeld Stefaan Temmerman

Dat was héél cool. En een beetje komisch. Want wij herinneren ons nog de Mike Hadreas, die zeven jaar geleden als een doorzeefde schim aan zijn pianootje in de Brusselse Botanique zat: teer en troebel, voorzichtig croonend over 'Mr.Peterson', de pedoseksuele leraar die hem als leerling zou hebben gemolesteerd. En over zijn depressies. Of over een leven dat hem de keel dichtkneep. 

Scream queen

Wat een verschil met de sater die sluw over het podium van de Club sloop. Hadreas genoot ervan als een bronstig lustobject zijn aanbidders het hoofd op hol te brengen, wijdbeens op een stoel gezeten, het magere slangenlijf wulps trillend langsheen zijn hallucinogene vaudeville-ballades. Of hij pleurde weerbarstige artpop de tent in, van het type dat Roxy Music ooit op zijn titelloze debuut zette.

Beeld Stefaan Temmerman

'Grid' was groteske post-punk à la Cabaret Voltaire en Diamanda Galas: obsceen schurend, uit op relletjes, met meer dan één geslachtsziekte onder de poriën. In zijn cover van Margaret O'Hara's 'Body's in Trouble' wisselde Hadreas geil parlando af met ijselijk gekrijs als van een scream queen uit een goedkope horrorfilm. Zag u Hadreas als een kruising van Freddie Mercury en Marc Bolan theatraal verstijven toen die topzware industriële synth van 'My Body' de speakerboxen aan flarden scheurde? Hel en duivel, wat was dát goed, zeg.

Als hij zijn popcarrière ooit beu wordt, kan Hadreas nog altijd kooidanser worden in La Rocca. Wij komen zéker kijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234